xatzopoulos

Η πρόταση δυσπιστίας που κατέθεσε η Νέα Δημοκρατία με αφορμή τη συμφωνία για το μακεδονικό αποδείχθηκε πως ήταν η θρυαλλίδα για να ξεκινήσει μια διαδικασία ανακατάξεων στο πολιτικό σύστημα. Η διαγραφή του Δ. Καμμένου και η ανεξαρτητοποίηση του Γ. Λαζαρίδη είναι απλώς τα προμηνύματα των εξελίξεων που θα έρθουν, καθώς όλα τα κόμματα καταστρώνουν τα σχέδιά τους με ορίζοντα τις επόμενες εκλογές.

Του Ορέστη Αθανασίου

Η Νέα Δημοκρατία έχει επιλέξει να αυξήσει με κάθε τρόπο την πίεση προς την κυβέρνηση, μπετονάροντας ταυτόχρονα το εσωτερικό της απέναντι σε κάθε πιθανή υπόνοια διαφοροποίησης, όπως έδειξε η διαγραφή του Κ. Μίχαλου. Κεντρική επιλογή του επιτελείου του Κυρ. Μητσοτάκη είναι να οδηγηθούν τα πράγματα σε μια εκλογική αναμέτρηση σε συνθήκες ακραίας πόλωσης και διχαστικού κλίματος, καθώς θεωρείται πως μ’ αυτόν τον τρόπο θα μειωθούν στο ελάχιστο οι διαρροές προς τα δεξιά και θα καταστεί πιθανότερο το ενδεχόμενο της κοινοβουλευτικής αυτοδυναμίας. Δηλαδή ότι θα εξαφανιστούν εκλογικά σχηματισμοί που προέκυψαν τα τελευταία χρόνια από την αποσύνθεση του παλιού δικομματικού πλαισίου (ΑΝΕΛ, Ένωση Κεντρώων, Ποτάμι) και θα ψαλιδιστούν οι προσδοκίες του ΠΑΣΟΚ της Γεννηματά και του Βενιζέλου, ώστε να καταστεί μονόδρομος γι΄ αυτό η συνεργασία με τη ΝΔ, αν της λείπουν μερικοί βουλευτές για να ξεπεράσει το όριο των 151.

Πίεση εθνικιστικής προέλευσης
 
Αυτό είναι το σχέδιο που, με αρκετή δόση ελαφρότητας και υπερβολής συνάμα, βαφτίστηκε από το περίφημο non paper του Μαξίμου «σχέδιο νέας αποστασίας που απεργάζονται συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα στον Πειραιά και στη Θεσσαλονίκη». Ρητορική που έσπευσαν αμέσως να αναπαράξουν αρκετοί υπουργοί και βουλευτές σε δηλώσεις τους. Η οργανωμένη πίεση που εκδηλώνεται με διάφορες μορφές, με αντισυγκεντρώσεις έξω από εκδηλώσεις του ΣΥΡΙΖΑ και γραφεία βουλευτών, δημοσιεύματα σε ΜΜΕ, είναι σαφές ότι υποθάλπτεται από συγκεκριμένους κύκλους ακροδεξιάς και εθνικιστικής προέλευσης. Ουδείς επίσης αμφισβητεί πως αυτή η πίεση προκαλεί τριγμούς στους ΑΝΕΛ, όπως μαρτυρά η δραματική συνάντηση στο σπίτι του υπουργού Εθνικής Άμυνας το βράδυ της περασμένης Δευτέρας. Ο ίδιος ο Π. Καμμένος, πριν από το non paper του Μαξίμου, αναγνώρισε ότι βουλευτές του κόμματός του δέχονται ποικίλες πιέσεις. Μετά τη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των ΑΝΕΛ την περασμένη εβδομάδα μίλησε για «πογκρόμ» κατά στελεχών και βουλευτών «από συγκεκριμένους επιχειρηματικούς ομίλους» προσθέτοντας: «μετά το πέρας της συνεδρίασης της Βουλής για τη ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση δέχθηκα μια κόπια ενός λογαριασμού με το σύνολο των προσωπικών στοιχείων των βουλευτών των ΑΝΕΛ και στόχο να ξεκινήσει ένα πογκρόμ κατευθυνόμενο από τη ΝΔ».
Η γραμμή άμυνας που επέλεξε ο αρχηγός των ΑΝΕΛ απέναντι σ’ αυτήν την πίεση —το αίτημα για έγκριση της συμφωνίας για το μακεδονικό με ενισχυμένη πλειοψηφία— δεν φαίνεται να αποδίδει. Ο Γ. Λαζαρίδης αποχώρησε, ενώ κυκλοφορούν φήμες που κατονομάζουν έναν έως τρεις βουλευτές «ευάλωτους» στην πίεση που δέχονται.
Τέτοιες φήμες βέβαια δεν μπορούν να επιβεβαιωθούν ή να διαψευστούν παρά μόνο από τις εξελίξεις. Εκείνο το οποίο έχει μεγαλύτερη σημασία κατά τη γνώμη μας να διευκρινιστεί είναι αν πράγματι —όπως ισχυρίστηκε στους βουλευτές του ο Π. Καμμένος— «έχει συνεννοηθεί με τον πρωθυπουργό» να εγκριθεί η συμφωνία από 180 βουλευτές.
Αυτό κατά πάσα πιθανότητα δεν ισχύει, αν πάρουμε υπόψη τη δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου πως «Αν οι Ανεξάρτητοι Ελληνες καταψηφίσουν τη συμφωνία, ο πρωθυπουργός θα ζητήσει και θα λάβει ψήφο εμπιστοσύνης».

Εφεδρείες πλειοψηφίας

Ο Δ. Τζανακόπουλος ουσιαστικά προανήγγειλε ένα ήδη συμφωνημένο διαζύγιο με τους ΑΝΕΛ και τη συγκρότηση μιας κυβερνητικής πλειοψηφίας με άλλη σύνθεση. «Υπάρχουν εφεδρείες, η κυβέρνηση δεν θα χάσει την πλειοψηφία» δήλωσε ευθέως ο Π. Σκουρλέτης. «Αυτή η κυβέρνηση, παρά τους σχεδιασμούς και τα ανόητα σχέδια που κάποιοι επιχειρούν, θα έχει συνέχεια... Είμαστε πολύ σκληροί για να πεθάνουμε» είπε ο Αλ. Τσίπρας από το Λονδίνο.
Εκτίμηση που φαίνεται να συμμερίζεται και ένας εκ των δύο επιχειρηματιών που φωτογράφιζε το non paper του Μαξίμου. «Η κυβέρνηση δεν πέφτει, ούτε κινδυνεύει με πτώση» εκτιμά το editorial του «Έθνους». «Ακόμα και αν και άλλοι Βορειοελλαδίτες βουλευτές των ΑΝΕΛ ανεξαρτητοποιηθούν», συνεχίζει το ανυπόγραφο άρθρο, «δύο-τρεις βουλευτές —εκτός κυβερνητικής πλειοψηφίας σήμερα— είναι έτοιμοι να δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης».
Σε δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών ο αριθμός των βουλευτών της εφεδρείας ανεβαίνει στους έξι. Μάλιστα, ένας δημοσιογράφος της κρατικής τηλεόρασης σχεδόν τους φωτογράφισε γράφοντας πως μόνο ένας από αυτούς προέρχεται από τους ΑΝΕΛ. Σε άλλο δημοσίευμα αναφέρεται πως «Η κυβέρνηση μπορεί να φέρνει νομοσχέδια τα οποία θα περνάνε με σχετική πλειοψηφία ή με την ψήφο άλλων βουλευτών».
Υπάρχει τελικά σχέδιο του Μαξίμου για τη συγκρότηση μιας άλλης κυβερνητικής πλειοψηφίας στην οποία θα στηριχθεί η κυβέρνηση το διάστημα έως τη διεξαγωγή των εθνικών εκλογών; Και αν ναι ποια θα είναι η βάση μιας τέτοιας κυβερνητικής συνεργασίας;
Μόνο εκτιμήσεις μπορούν να γίνουν από τις στήλες αυτής εδώ της εφημερίδας. Ονόματα, διευθύνσεις και «αποκλειστικές πληροφορίες που αποκαλύπτουν το σκοτεινό παρασκήνιο» δεν διαθέτουμε. Πολιτικές διαπιστώσεις κάνουμε με γνώμονα το πού και ποιοι είμαστε και πού θέλουμε να πάμε.

Το δίπολο «πρόοδος-συντήρηση»

Είναι γεγονός πως η προοπτική μιας προοδευτικής συμμαχίας που θα ανταποκρίνεται στις νέες συνθήκες όπου «η διαχωριστική γραμμή μνημόνιο-αντιμνημόνιο υποχωρεί και επανέρχεται στο προσκήνιο η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην πρόοδο και τη συντήρηση» δεν λείπει από τον λόγο κορυφαίων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ εδώ και καιρό. Η φράση σε εισαγωγικά που μόλις παραθέσαμε ήταν από το χαιρετισμό του Γιάννη Δραγασάκη εκ μέρους του Πολιτικού Συμβουλίου του ΣΥΡΙΖΑ στο ιδρυτικό συνέδριο του Κινήματος Αλλαγής τον περασμένο Μάρτιο.
Πολύ πιο πρόσφατα, στις 19 Ιουνίου, ο Γιώργος Σταθάκης μιλώντας σε εκδήλωση της ΔΗΜΑΡ εκτίμησε πως «υπάρχει εύφορο έδαφος διαλόγου και διαμόρφωσης συγκλίσεων, ένας κοινός τόπος που θα μπορεί να εκφράζει τόσο τον ιστορικό χώρο της Σοσιαλδημοκρατίας όσο και εκείνον της Ανανεωτικής Αριστεράς», ακολουθώντας το παράδειγμα της Πορτογαλίας. «Καθώς το 2019 θα είναι εκλογικό έτος και στην Ελλάδα, νομίζω είναι κατάλληλος ο χρόνος να ανοίξει η συζήτηση και στη χώρα μας» πρόσθεσε ο υπουργός Ενέργειας, παραθέτοντας στη συνέχεια τρεις τομείς πολιτικής στους οποίους μπορεί να αναπτυχθεί ο διάλογος: κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, ενδυνάμωση των δημοκρατικών θεσμών (π.χ. απλή αναλογική, κοινωνική οικονομία, ενεργειακές κοινότητες), συνταγματική αναθεώρηση. Για το τελευταίο σημείωσε πως «υπάρχουν ζητήματα επί των οποίων φαίνεται να διαμορφώνεται ευρεία συναίνεση (π.χ. νόμος περί ευθύνης υπουργών) και άλλα όπου είναι σαφής ο διαχωρισμός προόδου-συντήρησης (π.χ. σχέσεις κράτους-εκκλησίας)».
Προφανώς οι σκέψεις-προτάσεις, που σκιαγραφούνται από τις αναφορές Δραγασάκη-Σταθάκη που παρατέθηκαν, έχουν τεράστιο πολιτικό ενδιαφέρον και μεταφέρουν το ερώτημα για το αν πέφτει ή αντέχει η κυβέρνηση από το πεδίο της κοινοβουλευτικής αριθμητικής (πόσοι φεύγουν και ποιοι έρχονται στην κυβερνητική πλειοψηφία) στο πεδίο της πολιτικής. Πρόκειται για μια συζήτηση που πρέπει να γίνει εδώ και τώρα πέρα από τις καταγγελίες για σενάρια αποστασίας και αποσταθεροποίησης. Το μόνο που θα προσθέσουμε προς το παρόν ως υποσημείωση και ερέθισμα για την έναρξη αυτής της συζήτησης είναι πως από τις αναφορές που παραθέσαμε λείπει μια κρίσιμη παράμετρος. Οι επαχθείς δεσμεύσεις, όροι ή όπως αλλιώς θέλετε να τις ονομάσουμε, που προβλέπει το πρόσφατα ψηφισθέν πολυνομοσχέδιο αλλά και η απόφαση του Eurogroup της 21ης Ιουνίου.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet