Treis.exereynites_[28248].cdr
Αν ο συγγραφέας «μπορεί να σας καθοδηγήσει έτσι ώστε όταν σας περιγράφει μια τρώγλη, να σας κάνει να δείτε σ’ αυτήν το σύμβολο των κοινωνικών αδικιών και να προκαλέσει την αγανάκτησή σας», κατά πως λέει ο Σαρτρ, τότε η λογοτεχνία μπορεί να είναι μια κατεξοχήν πολιτική υπόθεση. Όπως και κάθε μορφή τέχνης εξάλλου.
Μεταξύ των αναγνωσμάτων για παιδιά και εφήβους, στην εμπορευματοποιημένη παγκόσμια κοινωνία του υπαρκτού καπιταλισμού, εκείνα που πολυδιαφημίζονται και πωλούνται ωσάν ζεστό ψωμάκι, είναι, προφανώς, τα ανώδυνα. Εκείνα που δεν θέτουν ουσιώδη ερωτήματα και προβάλλουν έναν κόσμο μάλλον πριγκιπικά πλασμένο. Μάγισσες και πριγκίπισσες, λοιπόν, και λοιπές απολιτίκ φιγούρες επιλύουν τα προβλήματα των ηρώων, που ποτέ βεβαίως δεν είναι ταξικά, δια μιας ακαθόριστης αγάπης δίχως καν να προσεγγίζουν τα φλέγοντα κοινωνικά ζητήματα του σήμερα.
Ανήκει, όμως, στη σφαίρα του αυτονόητου να μπαίνουν τα κέρδη πάνω από τους ανθρώπους, τις χώρες, την ιστορία και τον πολιτισμό τους; Είναι δυνατόν η περιβόητη ανάπτυξη, οι –τόσο ακριβοθώρητες- επενδύσεις, να μπαίνουν πάνω από την πολιτεία και τους νόμους της; Ερωτήματα στα οποία εάν ο άνθρωπος από κούνιας στοχαζόταν, ίσως ο κόσμος να ήταν καλύτερος.
Ερωτήματα, επίσης, που οι απαντήσεις τους δεν είναι προφανείς, ούτε και ίδιες για όλους τους ανθρώπους. Ερωτήματα που απασχολούν τις ανθρώπινες κοινωνίες αιώνες τώρα και, σε καιρούς κρίσης, γίνονται πιο επιτακτικά, αφού τότε αμβλύνεται και η ηθική των ανθρώπων.
Ένα μυθιστόρημα για παιδιά και εφήβους, «Οι τρεις εξερευνητές της Αλάσαρνας», γραμμένο από τη Μαρία Καζάντη, θέτει αυτούς τους προβληματισμούς και ταυτοχρόνως παίρνει θέση, με την απάντηση που δίνει για το ποιος τελικά κερδίζει -επί της ουσίας ποιος πρέπει να κερδίζει- στη μάχη του καλού με το κακό.
Η μυθοπλασία διαδραματίζεται στην Ελλάδα της κρίσης, όπου η ανεργία χτυπά και τους «παραδεισένιους» τουριστικούς προορισμούς, οι οποίοι γίνονται επίσης προορισμοί, διόλου παραδεισένιοι και συχνά αφιλόξενοι, του κύματος της προσφυγιάς. Η σύγχρονη πραγματικότητα, της καταστροφής των αρχαιοτήτων από «υψηλούς επενδυτές», αλληλοπλέκεται με μια παράλληλη ιστορία, της αρχαίας πραγματικότητας.

Έμπνευση από πραγματικό περιστατικό

Η υπόθεση είναι εμπνευσμένη από ένα πραγματικό περιστατικό. Στο τουριστικό νησί της υπερανεπτυγμένης, με όρους καπιταλισμού, Κω, λοιπόν, όπως μας λέει και το οπισθόφυλλο του βιβλίου, μια παρέα παιδιών, ο Μανώλης και οι φίλοι του αρχίζουν να εξερευνούν την περιοχή τους. Ένα μυστήριο πλανιέται στο χωριό τους. Σκοτεινά υπόγεια και μυστηριώδεις σοφίτες, χτήματα κι αμμόλοφοι μπαίνουν στο στόχαστρο τους. Κατά την περιπετειώδη αυτή αναζήτηση, χωρίς να το γνωρίζουν, «συναντιούνται» με τη Φίλιννα και την παρέα της. Τους χωρίζουν πάνω από 2.000 χρόνια, αλλά ένα άγαλμα, ένα θέατρο κι ένας κίονας συνδέουν τις δυο παρέες στις δυο παράλληλες ιστορίες. Δυο ιστορίες που ξετυλίγονται στον ίδιο τόπο, την Καρδάμαινα ή αλλιώς στην αρχαία Αλάσαρνα της Κω.
«Οι τρεις εξερευνητές της Αλάσαρνας» είναι το δεύτερο βιβλίο της Μαρίας Καζάντη και βρέθηκε στη βραχεία λίστα (δεκάδα) των βραβείων του Public.
Το πρώτο, με τίτλο «…Της μετανάστευσης της κρίσης, της ειρήνης…» και άλλα διηγήματα για παιδιά, ήταν στις βραχείες λίστες των Κρατικών Βραβείων Παιδικού Βιβλίου 2013 για τις εκδόσεις του 2012, στην Κατηγορία Εφηβικού -Νεανικού Βιβλίου.
Και τα δύο κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «Σαββάλας».
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet