Δευτέρα απόγευμα, μέσα Ιουλίου, στη διακεκαυμένη Αθήνα ο κήπος της Ένωσης Ελλήνων Αρχαιολόγων ήταν γεμάτος. Η προσέλευση στην εκδήλωση που διοργάνωσε η «Εποχή» ξάφνιασε ευχάριστα και τους πιο αισιόδοξους. Αλλά δεν ήταν μόνο η προσέλευση -τα ονόματα των ομιλητών και τα θέματα της εκδήλωσης θα μπορούσαν να εξηγήσουν το αυξημένο ενδιαφέρον. Ήταν και η συμμετοχή του κόσμου: ήθελαν να ακούσουν από πρώτο χέρι τι χρειάζεται να γίνει και τι θα γίνει τώρα, στη νέα περίοδο που ανοίγεται. Ήθελαν να ρωτήσουν και ήθελαν να μιλήσουν, να σχολιάσουν, να διαφωνήσουν και να συμφωνήσουν, να συζητήσουν με λίγα λόγια. Να λειτουργήσουν πολιτικά σε μια περίοδο που οι σωστές επιλογές και οι σωστές παρεμβάσεις θα κρίνουν σε μεγάλο βαθμό τις πολιτικές εξελίξεις. Στην εκδήλωση μίλησαν το μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ Μιχάλης Υδραίος, η βουλεύτρια Σία Αναγνωστοπούλου, ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Ξανθός και η αντιπρόεδρος της Βουλής Τασία Χριστοδουλοπούλου. Τη συζήτηση συντόνισε ο δημοσιογράφος Παύλος Κλαυδιανός. Στο σημερινό φύλλο δημοσιεύουμε τις ομιλίες της Τασίας Χριστοδουλοπούλου και του Ανδρέα Ξανθού. Στο επόμενο, θα ολοκληρώσουμε με τις άλλες δύο ομιλίες, που έχουν εξίσου ενδιαφέρον.

ekdilosi-epohis-1

Η διάκριση αριστεράς-δεξιάς ήταν παρούσα στην Υγεία
Του Ανδρέα Ξανθού

Αξιζε τον κόπο να μπούμε σε αυτή τη δύσκολη περιπέτεια, να διαχειριστούμε τη χώρα και την κοινωνία και τις ανάγκες των ανθρώπων στην, ίσως, πιο δύσκολη στιγμή της μεταπολιτευτικής ιστορίας; Σε ένα περιβάλλον νεοφιλελεύθερο και στην Ευρώπη και στη χώρα μας και σε ένα περιβάλλον με πολύ μεγάλες και πιεστικές υποχρεώσεις απέναντι στους δανειστές; Νομίζω ότι το αποτύπωμα που έχουμε δώσει σε ορισμένους τομείς που αφορούν τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα και εργασιακά δικαιώματα και το κοινωνικό κράτος, απαντά στο ερώτημα αυτό θετικά και δικαιώνει την επιλογή που έγινε με ένα έντιμο τρόπο απέναντι στον κόσμο. (...)
Οι παρεμβάσεις που έγιναν στον τομέα της δημόσιας περίθαλψης και στο κοινωνικό κράτος έχουν αφήσει –και είναι υποχρέωσή μας να το αναδείξουμε- ένα ευδιάκριτο αριστερό αποτύπωμα. Τα μέτρα για την ανθρωπιστική κρίση, τα μέτρα για τη στήριξη των πιο ακραία φτωχοποιημένων στρωμάτων της κοινωνίας, το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης και τα υπόλοιπα μέτρα του υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, αλλά και οι παρεμβάσεις που έγιναν στο υπόλοιπο κοινωνικό κράτος, και, επιτρέψτε μου να πω, ιδιαίτερα στον τομέα της δημόσιας περίθαλψης, νομίζω αναδεικνύουν αυτό το αποτύπωμα.

Το δικό μας σχέδιο

Εμείς δεν θέλουμε να εξωραΐζουμε την πραγματικότητα –δεν είναι και αριστερό αυτό- φτιάχνοντας ειδυλλιακές εικόνες για να επαιρόμαστε. Αυτό, όμως, που νομίζω ότι δεν αμφισβητείται από κανέναν, είναι ότι στον τομέα της υγείας κάναμε τρία - τέσσερα κρίσιμα πράγματα. Πρώτον, τελειώσαμε αυτή την κοινωνική βαρβαρότητα του αποκλεισμού των ανασφάλιστων ανθρώπων από την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Αυτό είναι μια τεράστια αλλαγή, μια τομή στην πολιτική υγείας και στην κοινωνική πολιτική της χώρας. Για πρώτη φορά εφαρμόστηκε στην πράξη, και όχι στα λόγια, η βασική, αριστερή ιδέα ότι η υγεία είναι ένα κοινωνικό αγαθό, το οποίο οφείλει κάθε ευνομούμενο κράτος και κάθε ευρωπαϊκή χώρα προφανώς, να διασφαλίζει στους ανθρώπους, ανεξάρτητα από την εργασία, την ασφάλιση και το εισόδημά τους. Και αυτό έγινε πράξη. Όχι με την πληρότητα που θέλουμε, αυτό είναι το στοίχημα της επόμενης περιόδου, σίγουρα με δυσκολίες, με προβλήματα, με ταλαιπωρία στην καθημερινότητα των ασφαλισμένων και των ανασφάλιστων πολιτών. Αλλά αυτή η τομή έγινε.
Το δεύτερο που κάναμε, διασφαλίζοντας το με νύχια και με δόντια, είναι η επιβίωση της δημόσιας περίθαλψης. Αυτό που πετύχαμε, δεν ήταν ούτε δεδομένο, ούτε αυτονόητο. Οι άνθρωποι του συστήματος υγείας ξέρουν πολύ καλά πόσο κοντά στα όρια του μπλακ άουτ έφτασε το σύστημα υγείας το 2014 και 2015. Έγινε τεράστια προσπάθεια, έγινε επένδυση, στα πλαίσια του εφικτού, επιπλέον ανθρώπινων και υλικών πόρων στο δημόσιο σύστημα υγείας. Το κατάλαβαν αυτό οι άνθρωποί του, συνέχισαν να βάζουν πλάτη, στήριξαν μια προσπάθεια σταθεροποίησης, εξυγίανσης και διαρκώς μεγαλύτερης αναβάθμισης των δημόσιων δομών.
Τρίτον, είχαμε πει ότι δεν θα συμβιβαστούμε με ένα κλίμα γενικευμένης ανομίας, προκλητής ζήτησης, σπατάλης, διαφθοράς, επιρροής συμφερόντων που υπήρχε διαχρονικά στο σύστημα υγείας. Βάλαμε την ατζέντα της ηθικοποίησης του ζητήματος. Αυτό δεν το έχουμε ολοκληρώσει, προφανέστατα. Είμαστε στην αρχή αυτής της προσπάθειας, αλλά έχει αρχίσει μια διαδικασία και διερεύνησης σκανδάλων, του πάρτι της προηγούμενης περιόδου, και απόδοσης ευθυνών, αλλά κυρίως μια παρέμβαση θεσμικής θωράκισης του συστήματος. Νομίζω ότι αυτό είναι το πολιτικά σημαντικό για μια αριστερή πολιτική δύναμη, να παρέμβει σε ένα πεδίο φαυλότητας και με θεσμικό τρόπο να θωρακίσει το σύστημα, ώστε να μη διαιωνίζονται αυτά τα φαινόμενα.
Και οι τρεις αυτές κορυφαίες παρεμβάσεις αποδεικνύουν, κατά την άποψή μου, ότι εφαρμόστηκε στο ίδιο μνημονιακό περιβάλλον, στο ίδιο περιβάλλον λιτότητας, με τις ίδιες δεσμεύσεις και υποχρεώσεις, ένα διαφορετικό πολιτικό σχέδιο. Ποιο ήταν το πολιτικό σχέδιο των άλλων; Συρρίκνωση των δημόσιων δομών, συρρίκνωση των κοινωνικών παροχών, μεταβίβαση ενός μεγάλου μέρους του κόστους στην τσέπη του πολίτη και αποκλεισμός των ανασφάλιστων. Το ακριβώς αντίθετο ήταν το πολιτικό σχέδιο της κυβέρνησής μας. (...) Το δικό μας σχέδιο είναι: επενδύουμε στις δημόσιες δομές, στηρίζουμε το ανθρώπινο δυναμικό του δημόσιου συστήματος, βάζουμε μηχανισμούς αξιολόγησης, ελέγχου, παρακολούθησης της ποιότητας των υπηρεσιών, δίνουμε έμφαση στην αξιοπρέπεια του πολίτη, δημιουργούμε θεσμούς προστασίας των δικαιωμάτων μέσα στα νοσοκομεία, ειδικά για τους ψυχικά ασθενείς, βάζουμε δικλείδες ασφαλείας έτσι ώστε να μην υπάρχει το ευνοϊκό έδαφος οικονομικής συναλλαγής, όπως η διαφανής λίστα χειρουργείου, δίνουμε το σήμα ότι δεν παρέχουμε πολιτική ασυλία στις στρεβλώσεις και τις παθογένειες που όλοι ξέρουμε ότι υπάρχουν.
Αυτό, λοιπόν, είναι μια πολύ μεγάλη αλλαγή στην πολιτική υγείας, που αποδεικνύει ότι η διάκριση αριστεράς - δεξιάς ήταν παρούσα και στη φάση του μνημονίου. (...)

Κοινωνικό κράτος σημαίνει αναδιανομή του πλούτου

Για το ζήτημα του κοινωνικού κράτους, πρέπει να είμαστε πολύ ξεκάθαροι. Ακούγεται η κριτική περί υπερφορολόγησης, αφαίμαξης των πολιτών κτλ. Πρέπει να είμαστε πολύ σαφείς απέναντι στους πολιτικούς μας αντιπάλους, πρέπει να λέμε με πολύ κατηγορηματικό τρόπο ότι δεν μπορούν κάποιοι να ασκούν κριτική για τα προβλήματα της δημόσιας περίθαλψης, να ζητούν καλά δημόσια νοσοκομεία, πλήρως καλυμμένα από γιατρούς και λοιπό προσωπικό, καλές δομές ΠΦΥ, αρκετούς οικογενειακούς γιατρούς, καλές παροχές από τον ΕΟΠΥΥ, ΕΚΑΒ που να ανταποκρίνεται στον απαιτούμενο χρόνο σε όλη τη χώρα, καλά στελεχωμένα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών, υψηλής ποιότητας φροντίδα, υπερσύγχρονο εξοπλισμό και υποδομές, αυτά δηλαδή που είναι αυτονόητα σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα και ταυτόχρονα να λένε ότι θέλουν χαμηλές ασφαλιστικές εισφορές και χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές. Απλώς κοροϊδεύουν τον κόσμο. Αυτό που πρέπει να πούμε στον κόσμο είναι ότι για να έχουμε σοβαρό δημόσιο σύστημα υγείας και αξιόπιστο κοινωνικό κράτος, χρειαζόμαστε υψηλά φορολογικά έσοδα, το βάρος των οποίων όμως οφείλουμε να κατανέμεται δίκαια και όχι να πληρώνουν μόνο αυτοί που είναι από τη μέση και κάτω. Και αυτό είναι το στοίχημα της επόμενης περιόδου, και εδώ δεν έγιναν τα βήματα που έπρεπε, και πρέπει πραγματικά να υπάρξει κοινωνική αναδιανομή του πλούτου. Νομίζω ότι αυτό είναι το πρόταγμα της μεταμνημονιακής φάσης, έτσι ώστε να μπορούμε να εξασφαλίσουμε με μεγαλύτερη πληρότητα και επάρκεια την καθολική και ισότιμη κάλυψη των αναγκών των ανθρώπων. Καθολικότητα από τη μια, αυτό προτείνουμε εμείς ως αριστερά, και επιλεκτικότητα από την άλλη , αυτή είναι η αντιπρόταση της δεξιάς, καλή φροντίδα για τους έχοντες, περιορισμένες παροχές και ολοένα μεγαλύτερη επιβάρυνση για τους πολλούς, «πακέτο» ελάχιστων υπηρεσιών για όσους είναι στο όριο της εξαθλίωσης . Αυτό το σχέδιο εφάρμοσαν την προηγούμενη περίοδο και δημιούργησαν μια εκτεταμένη ζώνη «υγειονομικής φτώχειας», αυτό μας λένε ότι θα υλοποιήσουν και τώρα. (...)

Δεν είμαστε καλύτεροι, είμαστε αριστεροί

Ο Μπουρντιέ είχε κάνει τη διάκριση ανάμεσα στο δεξιό και στο αριστερό χέρι του κράτους. Το δεξιό χέρι του κράτους είναι οι υπηρεσίες καταστολής, ο στρατός, η αστυνομία, οι κρατικές τράπεζες, η δημοσιοϋπαλληλική γραφειοκρατία κτλ. Το αριστερό χέρι του κράτους είναι οι κοινωνικές υπηρεσίες, οι δημόσιες δομές υγείας, παιδείας, πρόνοιας, κτλ. Νομίζω ότι αυτή την περίοδο ενισχύσαμε το «αριστερό χέρι» του κράτους. Αυτό το κάναμε σε συνθήκες κρίσης, σε συνθήκες δύσκολες , σε συνθήκες ένδειας πόρων. Και αυτό το κάναμε γιατί συνολικά η κυβέρνηση κατάλαβε πόσο σημαντικός είναι αυτός ο τομέας για την αξιοπρέπεια και την κοινωνική συνοχή και έκανε τις αναγκαίες ανακατανομές πόρων. Γιατί δεν γεννήσαμε λεφτά, κάναμε μια πολιτική επιλογή συνέργειας πόρων, του κρατικού προϋπολογισμού, που ήταν περιορισμένοι, και της κοινωνικής ασφάλισης. Διασφαλίσαμε σε συνεργασία με τους συντρόφους μας στο υπουργείο Εργασίας ότι οι ασφαλιστικές εισφορές υγείας που πληρώνει ο κόσμος θα πηγαίνουν καταρχήν στο σύνολό τους στον ΕΟΠΥΥ, και δεύτερον, από τον ΕΟΠΥΥ θα υπάρχει ένα μέρος που θα μεταβιβάζεται στο δημόσιο σύστημα υγείας και δεν θα κατευθύνεται μόνο στον ιδιωτικό τομέα. (...)
Νομίζω, λοιπόν, ότι ειδικά το θέμα της καθολικής κάλυψης, που είναι η κορυφαία προτεραιότητα της πολιτικής υγείας, είναι πραγματικά ένα πρόταγμα ισότητας. Και αυτό το καταφέραμε όχι γιατί εμείς είμαστε καλύτεροι άνθρωποι, πιο ευαίσθητοι, πιο αλτρουϊστές. Η διαφορά μας είναι ότι εμείς είμαστε αριστεροί και πιστεύουμε στην ισότητα, και δεν πιστεύουμε ότι οι ανισότητες είναι η φυσική τάξη πραγμάτων και ειδικά στον τομέα της υγείας, θεωρούμε ότι δεν είναι ανεκτές οι υγειονομικές ανισότητες, οι διακρίσεις στην πρόσβαση στην περίθαλψη και στο φάρμακο. (...)

Η Αριστερά στο νέο πολιτικό περιβάλλον

ekdilosi-epohis-2

Της Τασίας Χριστοδουλοπούλου

Με το τέλος των μνημονίων, δεν θα υπάρξει από μόνο του κάποιο αυτονόητο αποτέλεσμα και μάλιστα λυτρωτικό. Χρειάζεται προετοιμασία, οργάνωση, σχέδιο, ταξική μεροληψία και όραμα για την μετά τα μνημόνια εποχή.
Υπάρχουν κοινωνίες χωρίς μνημόνια που έχουν δεθεί στο άρμα της λιτότητας και των περιοριστικών πολιτικών, αλλά και στο άρμα του ακροδεξιού λαϊκισμού, του εθνικισμού και του ρατσισμού. Υπάρχουν κοινωνίες όπου η ανάπτυξη καλπάζει, π.χ. Κίνα, Ινδία, αλλά δεν υπάρχει καμία αυτόματη συνέπεια στην καλυτέρευση της θέσης των εργαζομένων. Υπάρχουν και κοινωνίες που έχουν βγει από τα μνημόνια και προσπαθούν να χαράξουν μια νέα πορεία, με αντιφάσεις, παλινωδίες, αλλά και μικρές ή μεγάλες επι��υχίες.
Όλες οι προοπτικές λοιπόν είναι ανοιχτές.
Η ελληνική κοινωνία πρωτοτύπησε το 2015 και επέλεξε, μέσα στην κρίση, να εκπροσωπηθεί από μια πολιτική δύναμη, που σηματοδοτούσε περισσότερα από όσα υποσχέθηκε. Σηματοδοτούσε την ελπίδα, την ανανέωση, την καθαρότητα, μια νέα εμπιστοσύνη στην πολιτική.
Αυτή η διαδικασία χειραφέτησης, που ξεκίνησε το 2015, τέλειωσε, ανακόπηκε ή παραμένει ανοιχτή; Αυτό είναι το δεσμευτικό και βασανιστικό ερώτημα για όλες και όλους μας. Σε αυτό πρέπει πεισματικά να προσπαθήσουμε να απαντήσουμε ατομικά και κυρίως συλλογικά.
Και, μαζί με αυτό, έχουμε ανάγκη να αναρωτηθούμε, βαθιά και δημιουργικά, αναφορικά με το κατά πόσο εκτιμάμε ότι η ελληνική κοινωνία θα στηρίξει για μια ακόμα φορά την υπέρβαση του 2015, στηρίζοντας και πάλι τον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί να το ξανακάνει; Και με ποιους όρους;

Η επιλογή του συμβιβασμού

Ισχυρίζομαι ότι η υπέρβαση του 2015 δεν ήταν ένα εφήμερο επεισόδιο της ταξικής πάλης. Ήταν η κατάληξη πολύπλοκων διεργασιών που συντελούνταν στην ελληνική κοινωνία επί πολλά χρόνια, και τα χρόνια της κρίσης πήρε μορφή και διέξοδο. Ήταν ένα πραγματικό συμβάν.
Βέβαια όλα αυτά τα χρόνια μεσολάβησαν πολλά: Ένα δημοψήφισμα που απογείωσε την ελπίδα. Ένας συμβιβασμός που προσγείωσε τις υπερβάσεις. Μια διάσπαση που πλήγωσε. Μια νέα εντολή διακυβέρνησης και τρία χρόνια συνεχών ρήξεων με τους εαυτούς μας και τα πράγματα.
Το ότι δεν μπορέσαμε να αποφύγουμε τον επώδυνο συμβιβασμό του 2015 και εφαρμόσαμε πολιτική μνημονίων, αποτέλεσε τομή για την Αριστερά, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη.
Δεν δοκιμάσαμε την επιλογή της ρήξης και τα πιθανά αποτελέσματά της θα αιωρούνται αναπάντητα για τους ιστορικούς του μέλλοντος.
Μετά από αυτό, αναδείχθηκε ένα κρίσιμο ερώτημα για την Αριστερά της Ευρώπης. Μπορεί σε έναν τέτοιο αρνητικό συσχετισμό να οργανώσει μια όαση, μετά από μια εκλογική νίκη;
Κι αν δεν μπορεί, εγκαταλείπει τις κοινωνικές δυνάμεις που την ανέδειξαν στο πρώτο εμπόδιο ή κερδίζει χρόνο για να δώσει νέες μάχες, πιο σχεδιασμένες και με καλύτερο συσχετισμό; Για να τις δώσει όμως.
Επιλέξαμε να συμβιβαστούμε και κάναμε πολλά για να μην χάσουμε την ψυχή μας, αλλά κυρίως τις κοινωνικές εκπροσωπήσεις που κερδίσαμε.
Σχοινοβατήσαμε ανάμεσα στον κίνδυνο της ενσωμάτωσης από τη μια και στον κίνδυνο της αριστερής παρένθεσης από την άλλη.
Η απόσυρση της κοινωνίας και των διεκδικήσεών της διευκόλυνε την περιθωριοποίηση των λειτουργιών του κόμματος.
Οι προβληματισμοί που έχουμε όλες και όλοι για τη λειτουργία του κόμματος έρχονται και επανέρχονται, γιατί θέλουμε το συλλογικό υποκείμενο να καθορίσει τις εξελίξεις.

Η επίκαιρη διαιρετική τομή

Η σημερινή συγκυρία, όπως σφραγίζεται από τη συμφωνία των Πρεσπών και από τις αποφάσεις του eurogroup, διαμόρφωσε ένα νέο πολιτικό περιβάλλον.
Για μια ακόμα φορά, το δίλημμα: ρεαλισμός ή υπέρβαση θα επανέλθει. Θα βρεθούμε μπροστά σε δύσκολες επιλογές. Συμβολικές παροχές από τη μια ή ακύρωση δεσμεύσεων από την άλλη.
Επίσης θα βρεθούμε μπροστά στο ζήτημα των πολιτικών συμμαχιών, αφού η συγκυρία σφραγίζεται από πόλωση και αντιΣΥΡΙΖΑ στράτευση. Προγραμματικές συγκλίσεις με πολιτικές δυνάμεις που επιθυμούν διακαώς την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν πρέπει να επιδιωχθούν.
Πρέπει, πρώτα απ’ όλα, να συμφωνήσουμε ότι ο ρόλος μας δεν είναι να λύσουμε την κρίση του πολιτικού συστήματος με έναν νέο δικομματισμό ή με το ασφυκτικό κουστούμι των «προγραμματικών συγκλίσεων», για να κυβερνήσουμε.
Πρέπει, αντίθετα, να επιχειρήσουμε την ανάκτηση της ηγεμονίας και της πρωτοβουλίας των κινήσεων, για να απαντήσουμε στο επίδικο και στο περιεχόμενο των συμμαχιών.
Χρειαζόμαστε πρωτοβουλίες που να επιταχύνουν τον ιστορικό χρόνο. Ξέρουμε ότι χωρίς να έχουμε την πρωτοβουλία των κινήσεων στην κατεύθυνση της αποκατάστασης των αδικιών που βίωσε η ελληνική κοινωνία, θα υπάρξει απλή αναπαραγωγή του παρόντος και μάλιστα με μικρό χρονικό ορίζοντα.
Είμαστε μόνοι μας γιατί κανένας δεν θέλει να διαχειριστούμε εμείς την κοινωνική προσδοκία.
Η διαιρετική τομή «μνημόνιο-αντιμνημόνιο» μοιάζει να έχει τυπικά ολοκληρώσει τον κύκλο της.
Η διαιρετική τομή «αριστερά-δεξιά» αναδεικνύεται επίκαιρη στη συγκυρία και λόγω των ευρωπαϊκών εξελίξεων, όπου η ακροδεξιά απειλεί το μέλλον των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Αλλά και λόγω του ακροδεξιού πρόσημου, που διαπνέει την πολιτική της ΝΔ, το οποίο και διευκολύνει να αναδειχθεί αυτή η διαιρετική τομή, με τα νέα της περιεχόμενα.

Αριστερές απαντήσεις στη νέα περίοδο

Στο ερώτημα: ποιο μπορεί να είναι σήμερα ένα αριστερό πολιτικό σχέδιο στη μεταμνημονιακή εποχή στην Ελλάδα, πρέπει να αναζητήσουμε μία συνολική απάντηση που να απαντά συνθετικά σε τρεις παραμέτρους που καθορίζουν την παρούσα ιστορική στιγμή. Ποιες είναι αυτές;
Η μνημονιακή περίοδος κληροδότησε στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό, μετά το τέλος των ευρωπαϊκών προγραμμάτων χρηματοδότησης, τρεις παρακαταθήκες.
Πρώτον, τρεις μηχανισμούς λιτότητας (το δημοσιονομικό, το χρηματοπιστωτικό και τον εργασιακό).
Δεύτερον, δύο μηχανισμούς εποπτείας (των Ευρωπαίων δανειστών και των αγορών).
Τρίτον, τρεις συστημικούς κινδύνους: έναν διεθνή, έναν ευρωπαϊκό και έναν εσωτερικό συστημικό κίνδυνο.
Συνακόλουθα, ένα αριστερό πολιτικό σχέδιο στη μεταμνημονιακή Ελλάδα πρέπει να περιλαμβάνει απαντήσεις συνολικές και στα τρία ζητήματα, για να μπορεί να είναι αξιόπιστο, απέναντι στα αντίπαλα πολιτικά σχέδια.
Μπροστά στον τρόμο της αντιπολίτευσης για το ενδεχόμενο υιοθέτησης εκ μέρους της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ πολιτικών ανακούφισης των θυμάτων της κρίσης, αλλά και εμποδίων εκ μέρους των δανειστών, πρέπει να επιμείνουμε μέχρι το τέλος.
Είμαστε υποχρεωμένοι, όχι απλά στη διεκδίκηση λύσεων για τα κοινωνικά στρώματα που υποφέρουν, αλλά στην αναζήτηση λύσεων που να δίνουν απαντήσεις στο γόρδιο δεσμό που διαμορφώνει η ταυτόχρονη συνύπαρξη των τριών παραμέτρων, που ήδη ανέφερα.

Κοινωνικά στοχευμένες πολιτικές

Μπορούμε, σταθερά προσηλωμένοι στην ανακούφιση των θυμάτων της κρίσης, να ιεραρχήσουμε, για την τρέχουσα περίοδο, δύο κρίσιμες και πολυπληθείς κοινωνικές κατηγορίες για στήριξη, με στοχευμένες πολιτικές, Από τη μια τη νέα γενιά με τη μεγάλη ανεργία, την ανασφάλιστη εργασία και τους χαμηλούς μισθούς, τους νέους ελεύθερους επαγγελματίες με ασφαλιστικές και φορολογικές ελαφρύνσεις, για να αποτρέψουμε το συνεχιζόμενο brain drain. Και από την άλλη τους συνταξιούχους, που έχουν υποστεί ακραίες μειώσεις, γιατί είναι η πολυπληθέστερη κοινωνική κατηγορία, αλλά και γιατί εμμέσως, πλην σαφώς, στηρίζουν τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς που αφορούν τη νέα γενιά. Μια τέτοια επιλογή, θα μπορούσε να επηρεάσει βάσιμα τους δύο από τους τρεις μηχανισμούς λιτότητας, δηλ. το δημοσιονομικό και τον εργασιακό. Στον τρίτο μηχανισμό λιτότητας, που αφορά το χρηματοπιστωτικό τομέα, τα κόκκινα δάνεια και τους πλειστηριασμούς, θα πρέπει να ασκήσουμε αυξημένη εποπτεία, ώστε να προλάβουμε μήπως βρεθούμε την επόμενη περίοδο, μπροστά στο φαινόμενο της βίαιης απομάκρυνσης οικογενειών από κατασχεθείσες πρώτες κατοικίες.
Στο δεύτερο πρόβλημα, που αφορά στον έλεγχο και στην εποπτεία από τις αγορές και που θα δοκιμαστεί με την έξοδό μας σε αυτές, νομίζω ότι θα πρέπει να διερευνηθεί προσεκτικά το πότε και το πώς.
Το τρίτο πρόβλημα που αφορά τους συστημικούς κινδύνους, πρέπει να παραδεχτούμε ότι υπερβαίνει τις δυνατότητες παρέμβασής μας.
Παρά ταύτα, έχω την πεποίθηση ότι η πολιτική μας μέχρι σήμερα στο προσφυγικό και η συμφωνία για το μακεδονικό, έχει ενισχύσει το ρόλο μας και τις ελληνικές θέσεις, καθώς επίσης και τις συμμαχίες με τις προοδευτικές κυβερνήσεις του Νότου, στα ζητήματα που βρίσκονται μπροστά μας, σχετικά με την πορεία της Ευρώπης.
Με αυτόν το συνδυαστικό τρόπο, μπορεί να συγκροτηθεί ένα αριστερό πολιτικό σχέδιο για την επόμενη περίοδο, το οποίο στη συνέχεια μπορεί να ενισχυθεί με σημαντικές πρωτοβουλίες για το μετασχηματισμό του αστικού Κράτους, τη συνταγματική αναθεώρηση και τις θεσμικές αλλαγές, που είναι ώριμες.
Για να κινηθούμε όμως σε μια τέτοια κατεύθυνση, κομβικό ρόλο θα παίξει η ανασυγκρότηση του κόμματος. Ο εξοπλισμός των μελών του ΣΥΡΙΖΑ με τα ιδεολογικά και θεωρητικά εργαλεία, όπως αυτά έχουν τελευταία ανακύψει από την αντιμετώπιση των εθνικών ζητημάτων και του προσφυγικού, είναι αποφασιστικής σημασίας. Όπως και η ευθύνη για τη λήψη αποφάσεων.
Δεν είμαι βέβαιη αν θα πορευτούμε στην κατεύθυνση που ανέφερα, πάντως είμαι βέβαιη ότι, αν δεν προκρίνουμε μια τέτοια πορεία, και το εκλογικό αποτέλεσμα θα είναι αβέβαιο, και η τύχη του εγχειρήματός μας θα περάσει μεγάλες περιπέτειες.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet