Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ να α­πο­τε­λέ­σει τον α­ρι­στε­ρό πυ­ρή­να μιας προο­δευ­τι­κής συ­σπεί­ρω­σης

Να γί­νου­με έ­να κόμ­μα μα­ζι­κό, με ξε­κά­θα­ρη α­ρι­στε­ρή ταυ­τό­τη­τα -
Κά­νουν με­γά­λο λά­θος ό­σοι υ­πο­τι­μούν τη διά­στα­ση «κόμ­μα»

rigas

Μας έτυχε από την Ιστορία ο κλήρος να προσπαθήσουμε να διαμορφώσουμε ένα νέο παράδειγμα Αριστεράς, που θα μπορεί να είναι κυβερνητική αλλά και κινηματική, που θα μπορεί να ασκεί εξουσία, χωρίς να ενσωματώνεται όμως στο σύστημα.

Τη συνέντευξη πήρε ο Παύλος Κλαυδιανός

Στη­ν προ ημερών συ­νε­δρία­ση του Πο­λι­τι­κού Συμ­βου­λίου του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ α­σφα­λώς συ­ζη­τή­θη­κε το πώς δια­μορ­φώ­νε­ται η τρέ­χου­σα πο­λι­τι­κή κα­τά­στα­ση. Ποιο το συ­μπέ­ρα­σμα του ορ­γά­νου;
Η συ­νε­δρία­ση του Πο­λι­τι­κού Συμ­βου­λίου εί­χε ως θέ­μα α­φε­νός τα ό­σα πρέ­πει να γί­νουν στην τε­λι­κή ευ­θεία για την έ­ξο­δο της χώ­ρας α­πό τα μνη­μο­νια­κά προ­γράμ­μα­τα, α­φε­τέ­ρου το σχε­δια­σμό των πρώ­τω­ν με­τα­μνη­μο­νια­κών βη­μά­των. Έχει για μας πρω­ταρ­χι­κή ση­μα­σία, α­πό ε­δώ και πέ­ρα, αυ­τή η κα­θα­ρή έ­ξο­δος για την ο­ποία πα­λέ­ψα­με και ε­ντέ­λει ε­πι­τύ­χα­με, να προσ­διο­ρι­στεί με τρό­πο συ­γκε­κρι­μέ­νο στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των πο­λι­τών. Από την 21η Αυ­γού­στου δη­μιουρ­γού­νται οι προϋπο­θέ­σεις ε­κεί­νες που μας ε­πι­τρέ­πουν, με πο­λύ με­γα­λύ­τε­ρους βαθ­μούς οι­κο­νο­μι­κής ε­λευ­θε­ρίας πλέ­ον, να κι­νη­θού­με βά­σει ε­νός συλ­λο­γι­κού σχε­δίου στη λή­ψη μέ­τρω­ν στή­ρι­ξης και α­να­κού­φι­σης των πο­λι­τώ­ν και των κοι­νω­νι­κών στρω­μά­των που δέχ­θη­κα­ν την υ­πέρ­με­τρη πίε­ση των μνη­μο­νια­κώ­ν προ­γραμ­μά­των.
Ο δη­μο­σιο­νο­μι­κός χώ­ρος των 750 πε­ρί­που ε­κατ. ευ­ρώ που έ­χει δη­μιουρ­γη­θεί και θα εί­ναι διαρ­κής, μας δί­νει τη δυ­να­τό­τη­τα να α­σκή­σου­με την πο­λι­τι­κή στο­χευ­μέ­νω­ν φο­ρο­ε­λα­φρύν­σεων και κοι­νω­νι­κής στή­ρι­ξης που έ­χουν ή­δη προ­α­ναγ­γελ­θεί. Βα­σι­κή προ­τε­ραιό­τη­τα για ε­μάς α­πο­τε­λούν και τα ερ­γα­σια­κά, ό­που ή­δη έ­χει ψη­φι­στεί ο νό­μος για την ε­πα­να­φο­ρά των συλ­λο­γι­κώ­ν δια­πραγ­μα­τεύ­σεων και θα γί­νουν ά­με­σα οι α­πα­ραί­τη­τες δια­δι­κα­σίες για τη­ν αύ­ξη­ση του κα­τώ­τα­του μι­σθού.
Τέ­λος, εί­μα­στε α­πο­φα­σι­σμέ­νοι να ε­πα­να­δια­πραγ­μα­τευ­θού­με τα μέ­τρα για τις συ­ντά­ξεις και το α­φο­ρο­λό­γη­το, θεω­ρώ­ντας πως η θε­τι­κή πο­ρεία της οι­κο­νο­μίας α­πο­τε­λεί ι­σχυ­ρό­τα­το δια­πραγ­μα­τευ­τι­κό χαρ­τί.

Εί­χα­με τη συμ­φω­νία των Πρε­σπών και την α­πό­φα­ση του Eurogroup ως κύ­ρια ζη­τή­μα­τα της πο­λι­τι­κής δια­πά­λης. Η κυ­βέρ­νη­ση τα α­ντι­με­τώ­πι­σε με το δι­κό της σχέ­διο, ε­νώ η α­ντι­πο­λί­τευ­ση ε­ντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κά. Ποιο το συ­μπέ­ρα­σμά σας, ποιος ο α­πο­λο­γι­σμός σας;
Εί­μαι βα­θιά πε­πει­σμέ­νος ό­τι και στα δύο αυ­τά κε­ντρι­κά πο­λι­τι­κά ζη­τή­μα­τα λει­τουρ­γή­σα­με και δρά­σα­με σω­στά, προς ό­φε­λος της κοι­νω­νίας και της χώ­ρας. Η α­πό­φα­ση του Eurogroup ση­μα­το­δο­τεί το τέ­λος της ο­δυ­νη­ρής μνη­μο­νια­κής πε­ριό­δου για την Ελλά­δα, και την ε­πι­στρο­φή της ε­πι­λο­γής των μέ­σω­ν ά­σκη­σης πο­λι­τι­κής στην ε­κλεγ­μέ­νη α­πό το λαό κά­θε φο­ρά κυ­βέρ­νη­ση. Πα­ρά τις υ­παρ­κτές δυ­σκο­λίες, η πλα­τειά κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία α­ντι­λαμ­βά­νε­ται τη ση­μα­σία της θε­τι­κής αυ­τής ε­ξέ­λι­ξης. Δι­κή μας προ­τε­ραιό­τη­τα τώ­ρα εί­ναι να ε­στιά­σου­με στο πώς η βελ­τίω­ση αυ­τή θα γί­νει ου­σια­στι­κή στην οι­κο­νο­μι­κή κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα του κό­σμου. Σε ό,τι α­φο­ρά τη συμ­φω­νία τω­ν Πρε­σπών, θεω­ρώ πως, σε μια πε­ρίο­δο που οι γεω­πο­λι­τι­κές προ­κλή­σεις και οι ε­ντά­σεις στην πε­ριο­χή εί­ναι με­γά­λες, η συμ­φω­νία α­πο­τε­λεί έ­να ση­μα­ντι­κό βή­μα προό­δου για το δι­κό μας ο­ρα­μα­τι­κό πλά­νο για τη χώ­ρα μας και για τα Βαλ­κά­νια ευ­ρύ­τε­ρα. Ένα βή­μα προς την κα­τεύ­θυν­ση της δη­μο­κρα­τι­κής και ει­ρη­νι­κής συ­νύ­παρ­ξης και συ­να­νά­πτυ­ξης, της κα­λής και ει­λι­κρι­νούς γει­το­νίας, αλ­λά και προς το κοι­νό ό­φε­λος δύο λαών που, πα­ρά τους ε­θνι­κι­σμούς που ε­κα­τέ­ρω­θεν καλ­λιερ­γή­θη­καν για δε­κα­ε­τίες, δεν έ­χουν τό­σα πολ­λά να τους χω­ρί­ζουν.

Ο σχε­δια­σμός με­τά την 21η Αυ­γού­στου

Τα όρ­γα­να του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και η κυ­βέρ­νη­ση ή­δη συ­ζη­τούν για το «με­τά» τις 21 Αυ­γού­στου. Ένας σταθ­μός εί­ναι η ΔΕΘ. Όμως εί­ναι και η πε­ρίο­δος έως τις ε­κλο­γές. Ποιος ο σχε­δια­σμός που γί­νε­ται;
Το τέ­λος του κύ­κλου των μνη­μο­νίων δί­νει, ό­χι μό­νο στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ή στην κυ­βέρ­νη­ση, αλ­λά στη χώ­ρα, μια ι­στο­ρι­κή ευ­και­ρία. Την ευ­και­ρία να πα­ρου­σια­στούν, να συ­ζη­τη­θούν και να α­να­λυ­θούν τα α­ντι­πα­ρα­θε­τι­κά σχέ­δια της ε­πό­με­νης μέ­ρας. Στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, πα­ρά το α­ντι­πο­λι­τευ­τι­κό α­μόκ και την κα­τα­στρο­φο­λο­γία της ΝΔ και των υ­πο­λοί­πων κομ­μά­των, αυ­τός εί­ναι ο βα­σι­κός πο­λι­τι­κός στό­χος της πρώ­της με­τα­μνη­μο­νια­κής πε­ριό­δου, η συ­γκρό­τη­ση δη­λα­δή, μέ­σα α­πό συλ­λο­γι­κές ε­πε­ξερ­γα­σίες και α­πο­φά­σεις, ε­νός συ­νε­κτι­κού στρα­τη­γι­κού σχε­δίου. Το «με­τά» δεν εί­ναι μό­νο η οι­κο­νο­μία και οι πα­ρεμ­βά­σεις που θα ε­ξαγ­γεί­λει ο πρω­θυ­πουρ­γός α­πό τη ΔΕΘ. Το «με­τά» α­φο­ρά μια ο­λι­στι­κή προ­σέγ­γι­ση που ε­μπε­ριέ­χει τρία ε­πί­πε­δα. Πρώ­το­ν, το οι­κο­νο­μι­κό και κοι­νω­νι­κό πε­δίο, η δί­καιη α­νά­πτυ­ξη, η α­να­δια­νο­μή του πλού­του και η στή­ρι­ξη και ε­νί­σχυ­ση του κό­σμου της ερ­γα­σίας. Δευ­τέ­ρο­ν, το θε­σμι­κό πε­δίο και οι με­γά­λες το­μές με το πα­ρελ­θόν, μέ­σα α­πό τη δια­δι­κα­σία της συ­νταγ­μα­τι­κής α­να­θεώ­ρη­σης. Και τρί­το­ν, αλ­λά κα­θό­λου τε­λευ­ταίο σε ση­μα­σία, τη δια­δι­κα­σία πά­τα­ξης της δια­φθο­ράς και κά­θαρ­σης στο δη­μό­σιο βίο και τη­ν πο­λι­τι­κή ζωή της χώ­ρας.

Εί­ναι, πλέ­ον, σα­φές ό­τι δη­μο­τι­κές και ευ­ρωε­κλο­γές θα γί­νουν μα­ζί τον Μάιο. Πώς σχε­διά­ζο­νται αυ­τές οι πο­λι­τι­κές μά­χες; Τι διερ­γα­σίες και πρω­το­βου­λίες πρέ­πει να πε­ρι­μέ­νου­με σε κά­θε μια απ’ αυ­τές;
Η ί­δια η πο­λι­τι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, τό­σο ε­ντός ό­σο και ε­κτός συ­νό­ρων, σκια­γρα­φεί το δί­λημ­μα που θα κυ­ριαρ­χή­σει το ε­πό­με­νο χρο­νι­κό διά­στη­μα. Από τη μία πλευ­ρά, υ­πάρ­χουν οι συ­ντη­ρη­τι­κές/νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες δυ­νά­μεις και οι δυ­νά­μεις του α­κρο­δε­ξιού λαϊκι­σμού που αλ­λη­λο­τρο­φο­δο­τού­νται και, α­πό την άλ­λη, υ­πάρ­χουν οι προο­δευ­τι­κές δυ­νά­μεις με έ­να άλ­λο α­φή­γη­μα για τη­ν Ευ­ρώ­πη α­πό την αυ­το­κα­τα­στρο­φή της. Στις με­γά­λες ι­δε­ο­λο­γι­κές μά­χες που έρ­χο­νται, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ κα­λεί­ται να α­πο­τε­λέ­σει το­ν α­ρι­στε­ρό κε­ντρι­κό πυ­ρή­να μιας προο­δευ­τι­κής συ­σπεί­ρω­σης, το ση­μείο α­να­φο­ράς μιας συ­μπα­ρά­τα­ξης προο­δευ­τι­κών δυ­νά­μεω­ν που θα κλη­θούν να υ­λο­ποιή­σουν έ­να προο­δευ­τι­κό σχέ­διο με σα­φείς τα­ξι­κές α­να­φο­ρές και πο­λι­τι­κές κα­τευ­θύν­σεις. Τα υ­παρ­κτά προ­βλή­μα­τα δεν μπο­ρούν να πε­ρι­μέ­νουν την κα Γεν­νη­μα­τά στην Ελλά­δα, ή τον κ. Με­λαν­σόν στην Ευ­ρώ­πη να ξε­φύ­γου­ν α­πό τη μί­ζε­ρη και σε­χτα­ρι­στι­κά μι­κρο­κομ­μα­τι­κή γραμ­μή που α­κο­λου­θού­ν α­πέ­να­ντι στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Σε ό­λο το φά­σμα του προο­δευ­τι­κού χώ­ρου υ­πάρ­χουν πρό­σω­πα που δεν στοι­χί­ζο­νται πί­σω α­πό τέ­τοιες α­διέ­ξο­δες και κο­ντό­φθαλ­μες πο­λι­τι­κές και με τα πρό­σω­πα αυ­τά ο­φεί­λου­με να συ­να­ντη­θού­με. Ταυ­τό­χρο­να, ο­φεί­λου­με να υ­λο­ποιή­σου­με την α­πό­φα­ση της Κ.Ε. για τη δια­μόρ­φω­ση ε­νός κοι­νω­νι­κού και πο­λι­τι­κού με­τώ­που α­πέ­να­ντι στο νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό, το ρα­τσι­σμό, τη ξε­νο­φο­βία και τον ε­θνι­κι­σμό.

Απέ­να­ντι στον κλοιό της α­ντι­πο­λί­τευ­σης

Δια­πι­στώ­νε­ται ό­τι γύ­ρω α­πό τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και την κυ­βέρ­νη­ση ε­πι­διώ­κε­ται έ­νας κλοιός, μια υ­γειο­νο­μι­κή ζώ­νη, λί­γο έως πο­λύ, α­πό το σύ­νο­λο της α­ντι­πο­λί­τευ­σης. Ποιο εί­ναι το σχέ­διο α­ντι­με­τώ­πι­σής του α­πό τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ; Δε­ν δια­κρί­νε­ται, προς το πα­ρόν αν και ε­πεί­γει.
Το γε­γο­νός ό­τι μια α­ρι­στε­ρή κυ­βέρ­νη­ση κα­τά­φε­ρε να βά­λει τέ­λος στο φαύ­λο κύ­κλο των μνη­μο­νίων και να δια­χει­ρι­στεί τη­ν οι­κο­νο­μία της χώ­ρας με σο­βα­ρό­τη­τα, ε­νο­χλεί πολ­λούς. Το με­γα­λύ­τε­ρο μέ­ρος της α­ξιω­μα­τι­κής α­ντι­πο­λί­τευ­σης φέ­ρει πολ­λές και σο­βα­ρό­τα­τες ευ­θύ­νες για τη­ν κα­τά­στα­ση στην ο­ποία πα­ρα­λά­βα­με τη χώ­ρα, γι’ αυ­τό και κα­θ’ ό­λη τη διάρ­κεια της δια­κυ­βέρ­νη­σής μας α­να­λώ­νε­ται σε κα­τα­στρο­φο­λο­γία, α­ντί να α­σκεί ε­ποι­κο­δο­μη­τι­κή κρι­τι­κή. Υπό μια έν­νοια μας τι­μά το γε­γο­νός πως ό­λο το διε­φθαρ­μέ­νο πο­λι­τι­κό και οι­κο­νο­μι­κό σύ­στη­μα βρί­σκε­ται σε πλή­ρη σύ­μπλευ­ση ε­νά­ντια στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Οι ε­νορ­χη­στρω­μέ­νες ε­πι­θέ­σεις λά­σπης που ε­ξα­πο­λύουν έ­χουν έ­ναν και μο­να­δι­κό στό­χο: να πλη­γεί η α­ξιο­πι­στία της κυ­βέρ­νη­σης και να ε­πι­στρέ­ψει η ε­ξου­σία στα χέ­ρια ε­κεί­νων που ό­λα τα προ­η­γού­με­να χρό­νια κυ­βερ­νού­σαν με βα­σι­κό γνώ­μο­να την ε­ξυ­πη­ρέ­τη­ση συ­γκε­κρι­μέ­νων συμ­φε­ρό­ντων, βυ­θί­ζο­ντας τη χώ­ρα σε κα­θε­στώς πα­ρα­σι­τι­κού κα­πι­τα­λι­σμού και ο­δη­γώ­ντας την τε­λι­κά στο χεί­λος της οι­κο­νο­μι­κής κα­τα­στρο­φής.
Δε­ν θα συμ­με­τέ­χου­με σε αυ­τόν τον πό­λε­μο λά­σπης, α­φ’ ε­νός για­τί δεν το έ­χου­με α­νά­γκη, α­φ’ ε­τέ­ρου ε­πει­δή βρί­σκε­ται ε­κτός της δι­κής μας α­ντί­λη­ψης για τη­ν πο­λι­τι­κή. Η στο­χο­προ­σή­λω­σή μας στη­ν πο­λύ σο­βα­ρή δου­λειά που πρέ­πει να γί­νει στον τό­πο, ώ­στε να μπο­ρέ­σου­με να ζή­σου­με ξα­νά σε συν­θή­κες α­ξιο­πρέ­πειας και αυ­τάρ­κειας, α­πο­τε­λεί τη μο­να­δι­κή ου­σια­στι­κή α­πά­ντη­ση α­πέ­να­ντι στη λα­σπο­λο­γία. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έ­χει έ­να δια­φο­ρε­τι­κό πο­λι­τι­κό σχέ­διο α­πό τα πο­λι­τι­κά υ­πο­κεί­με­να της ση­με­ρι­νής α­ντι­πο­λί­τευ­σης. Οι πο­λι­τι­κές μας ε­πι­λο­γές στη νέα πε­ρίο­δο ε­πι­διώ­κουν στη δια­μόρ­φω­ση ε­νός ευ­ρέως κοι­νω­νι­κού με­τώ­που, ε­νός με­τώ­που ό­λω­ν αυ­τών που ε­πλή­γη­σαν α­πό τις κα­τα­στρο­φι­κές πο­λι­τι­κές του ΠΑ­ΣΟΚ και της ΝΔ και που σή­με­ρα μπο­ρούν να δουν ό­τι την ε­πό­με­νη μέ­ρα θα έ­χουν συμ­με­το­χή στην α­νά­πτυ­ξη σε μια χώ­ρα που η δη­μο­κρα­τία θα διευ­ρύ­νε­ται και δεν θα συρ­ρι­κνώ­νε­ται. Ο ελ­λη­νι­κός λαός θα μας κρί­νει ό­λους βά­σει τω­ν πε­πραγ­μέ­νων μας, στο τέ­λος της θη­τείας αυ­τής της κυ­βέρ­νη­σης.

Κόμ­μα ι­σχυ­ρό, κι­νή­μα­τα αν­θη­ρά

Η κα­τά­στα­ση του Κόμ­μα­τος ε­πι­τρέ­πει το σχε­δια­σμό της μά­χης που ε­πί­κει­ται; Τι μέ­τρα σχε­διά­ζει η Κε­ντρι­κή Επι­τρο­πή γι’ αυ­τό το έρ­γο;
Θεω­ρώ ό­τι μας έ­τυ­χε α­πό την Ιστο­ρία ο κλή­ρος να προ­σπα­θή­σου­με να δια­μορ­φώ­σου­με έ­να νέο πρό­τυ­πο, έ­να νέο πα­ρά­δειγ­μα Αρι­στε­ράς. Που θα μπο­ρεί να εί­ναι κυ­βερ­νη­τι­κή αλ­λά και κι­νη­μα­τι­κή, που θα μπο­ρεί να α­σκεί ε­ξου­σία, χω­ρίς να εν­σω­μα­τώ­νε­ται ό­μως στο σύ­στη­μα. Κι αυ­τό εί­ναι έ­να εγ­χεί­ρη­μα που πρέ­πει να το πα­λέ­ψου­με. Για να πε­τύ­χου­με αυ­τό το στό­χο, πρέ­πει να α­να­πτύ­ξου­με τη δρά­ση μας σε ό­λα τα ε­πί­πε­δα. Ως ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ να γί­νου­με κόμ­μα με­λών, έ­να στό­χο που τον θέ­σα­με αλ­λά α­πέ­χου­με α­κό­μα α­πό αυ­τόν. Πρέ­πει να γί­νου­με έ­να κόμ­μα πιο μα­ζι­κό, με ξε­κά­θα­ρη α­ρι­στε­ρή ταυ­τό­τη­τα πά­ντα, αλ­λά με έμ­φα­ση στη διά­στα­ση της μα­ζι­κό­τη­τας, έ­να κόμ­μα συλ­λο­γι­κό, δη­μο­κρα­τι­κό. Πρό­κει­ται για έ­να ε­ξαι­ρε­τι­κά κρί­σι­μο ζή­τη­μα, κά­νου­ν με­γά­λο λά­θος ό­σοι υ­πο­τι­μούν τη διά­στα­ση «κόμ­μα». Εί­ναι θεω­ρη­τι­κό λά­θος ό­τι το κόμ­μα δεν χρειά­ζε­ται άλ­λο τα κι­νή­μα­τα. Αντι­θέ­τως, ό­ταν υ­πάρ­χει κόμ­μα ι­σχυ­ρό, μπο­ρούν να α­να­πτύσ­σο­νται και κι­νή­μα­τα.
Στο συ­νέ­δριο του κόμ­μα­τος εί­χα πει ό­τι δε­ν έ­χου­με πρό­τυ­πο λει­τουρ­γίας ε­νός α­ρι­στε­ρού κόμ­μα­τος σε συν­θή­κες δια­κυ­βέρ­νη­σης στην Ευ­ρώ­πη. Πρώ­τος στό­χος ή­ταν, και νο­μί­ζω ό­τι το πε­τύ­χα­με, να ο­δη­γή­σου­με τη χώ­ρα στην έ­ξο­δο α­πό τα μνη­μό­νια και την ε­πι­τρο­πεία παίρ­νο­ντας μέ­τρα στή­ρι­ξης της κοι­νω­νι­κής συ­νο­χής, μέ­τρα που δεν θα διεύ­ρυ­ναν τις κοι­νω­νι­κές α­νι­σό­τη­τες πα­ρά το α­σφυ­κτι­κό πλαί­σιο της συμ­φω­νίας. Δεύ­τε­ρος στό­χος ή­ταν να ε­πι­διώ­ξου­με να λύ­σου­με ε­θνι­κά προ­βλή­μα­τα μέ­σα στο πλαί­σιο του προ­γραμ­μα­τι­κού μας λό­γου και των α­ξιών της Αρι­στε­ράς. Προ­βλή­μα­τα που η ΝΔ, ό­χι μό­νο δεν εί­χε το θάρ­ρος να λύ­σει, αλ­λά α­κό­μα και σή­με­ρα, που κά­ποιοι άλ­λοι το κά­νουν, προ­τάσ­σει τις κομ­μα­τι­κές της ε­πι­διώ­ξεις πά­νω α­πό τα ε­θνι­κά συμ­φέ­ρο­ντα και με έ­ναν α­κραίο ε­θνι­κι­σμό προ­σπα­θεί δή­θεν να πα­ρου­σια­στεί ως πα­τριω­τι­κή δύ­να­μη. Τρί­τος στό­χος ή­τα­ν να με­του­σιώ­σου­με τις διεκ­δι­κή­σεις των κι­νη­μά­των σε ε­φαρ­μο­σμέ­νες πο­λι­τι­κές. Μέ­σα στις συν­θή­κες που βρε­θή­κα­με πι­στεύω ό­τι άλ­λες φο­ρές τα κα­τα­φέ­ρα­με και άλ­λες ό­χι. Σε κά­θε πε­ρί­πτω­ση, το εγ­χεί­ρη­μα της α­ρι­στε­ρής προο­δευ­τι­κής δια­κυ­βέρ­νη­σης πρέ­πει να έ­χει συ­νέ­χεια, για­τί οι με­γά­λες προο­δευ­τι­κές το­μές και αλ­λα­γές που βρί­σκο­νται στον α­ντί­πο­δα του νε­ο­φι­λε­λευ­θέ­ρου μο­ντέ­λου χρειά­ζο­νται ε­πι­μο­νή και διάρ­κεια.

Μια συ­ζή­τη­ση που ορ­γά­νω­σε «Η Ε­πο­χή» τη­ν προ­η­γού­με­νη Δευ­τέ­ρα, για το «με­τά» στη βά­ση της μέ­χρι τώ­ρα ε­μπει­ρίας, εί­χε πά­ρα πο­λύ κα­λή προ­σέ­λευ­ση. Μή­πως το Κόμ­μα θα έ­πρε­πε να ορ­γα­νώ­σει πα­νελ­λα­δι­κά τέ­τοιες, α­νοι­χτές, συ­ζη­τή­σεις, ε­νι­σχύο­ντας έ­τσι και τη συμ­με­το­χή;
Εί­χα την ευ­και­ρία να εί­μαι πα­ρών στην ε­ξαι­ρε­τι­κά εν­δια­φέ­ρου­σα εκ­δή­λω­ση της πε­ρα­σμέ­νης Δευ­τέ­ρας και θα ή­θε­λα να συγ­χα­ρώ την Επο­χή για την πρω­το­βου­λία της. Θα μου ε­πι­τρέ­ψε­τε ό­μως να σας διορ­θώ­σω, υ­πό την έν­νοια ό­τι, α­πό τον Σε­πτέμ­βρη του 2015 μέ­χρι και σή­με­ρα, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ διορ­γά­νω­σε και διορ­γα­νώ­νει α­νοι­χτές και δη­μό­σιες εκ­δη­λώ­σεις σε ο­λό­κλη­ρη την Ελλά­δα, με στό­χο τη­ν ε­νη­μέ­ρω­ση των πο­λι­τών και τη συ­ζή­τη­ση μα­ζί τους. Ού­τως ή άλ­λως, η ά­με­ση ε­πα­φή με την κοι­νω­νία α­πο­τε­λεί ταυ­το­τι­κό μας στοι­χείο, οι άν­θρω­ποι του μόχ­θου και της ερ­γα­σίας α­πο­τε­λούν τον πο­λυ­τι­μό­τε­ρο σύμ­μα­χό μας στην προ­σπά­θειά μας να μπο­ρέ­σει αυ­τή η χώ­ρα να α­ντέ­ξει τις δυ­σκο­λίες και να ξε­πε­ρά­σει τα ε­μπό­δια. Αυ­τή την πε­ρίο­δο διορ­γα­νώ­νο­νται σε ό­λη την ελ­λη­νι­κή πε­ρι­φέ­ρεια συ­ζη­τή­σεις με τη συμ­με­το­χή συ­ντρό­φων στε­λε­χών, βου­λευ­τών και υ­πουρ­γών, με θέ­μα τη­ν ε­νη­μέ­ρω­ση του κό­σμου για το σχέ­διο της ε­πό­με­νης πε­ριό­δου.
Πρόσφατα άρθρα ( Πολιτική )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet