mitsopoulou

Πολλά γράφτηκαν αυτές τις μέρες για τις αλλαγές όσον αφορά το Λύκειο και την περιβόητη πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο. Εγώ θα ήθελα να σταθώ σε μια μόνο πτυχή του ζητήματος που τη θεωρώ σημαντική, γιατί στα μάτια μου αφορά εν τέλει μια άλλη πρόσβαση, πολύ ευρύτερη: σε ένα βασικό πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνησης.
Είναι σαφές ότι, με τα νέα μέτρα, η Γ’ τάξη ουσιαστικά αποκόπτεται από τον κορμό του Λυκείου και αποκτά όλα τα γνωρίσματα που έχει ένα «κατώφλι», όπως λέμε, για το Πανεπιστήμιο. Ωστόσο, το μείζον πρόβλημα δεν είναι ότι, ως προς αυτό, άλλα έλεγε η κυβέρνηση, και πολύ περισσότερο άλλες ιδέες είχαν κατατεθεί στο παρελθόν από τα πρόσωπα που σήμερα στελεχώνουν το υπουργείο, όταν οι σκέψεις περί προπαρασκευαστικού χρόνου αφορούσαν μια μεταλυκειακή φάση. Το πρόβλημα είναι ότι άλλα λέει τώρα, δηλαδή την ώρα που κάνει ό,τι κάνει.
Το πρόβλημα είναι ότι ακούει κανείς τις διαπιστώσεις που αποφάσισε ο υπουργός να προτάξει στη συνέντευξή του -περί τάξης που είχε ως τώρα «ακυρωθεί» η «εκπαιδευτική της λειτουργία»-, ακούει και ένα «συνεπώς» που λέει ότι προκύπτει από αυτές τις διαπιστώσεις -ότι δηλαδή αυτή η τάξη πρέπει να «ανασυγκροτηθεί» και δη να «ξανακερδηθεί»- και μένει με το ερώτημα: μα δεν υπάρχει εμφανέστατη απόσταση ανάμεσα σε αυτές τις προκείμενες και σε ό,τι εξαγγέλλεται συγκεκριμένα επί του πρακτέου;
Με άλλα λόγια: μπορεί να μη με βρίσκει σύμφωνη, αλλά κατανοώ το σκεπτικό που πολλοί -«Συριζαίοι» ή και όχι- αναπτύσσουν προς υποστήριξη των μέτρων: ουσιαστικά θυσιάζεται μια τάξη για να σωθεί το υπόλοιπο σχολείο, οχυρωνόμενο, τουλάχιστον αυτό, απέναντι στη μάστιγα της προετοιμασίας για το Πανεπιστήμιο. Αυτό που δεν κατανοώ είναι γιατί δεν μπορεί αυτό να ειπωθεί νέτα-σκέτα και δημόσια από επίσημα χείλη. Γιατί να θεωρείται ότι η απόσταση ή και αντίφαση μεταξύ λόγων και έργων, και μάλιστα στο ταυτόχρονό τους, είναι προτιμότερη και αποτελεσματικότερη, από το να ομολογηθεί ανοιχτά μια αδυναμία, ή να θεματοποιηθεί η πρόσκρουση πάνω στην αναγκαιότητα.
Και, όπως είπα, επικεντρώνω σε αυτό, καθώς το θεωρώ ζήτημα με ευρύτερες διαστάσεις: ξεφεύγει από τα όρια ενός επιμέρους θέματος, ενός υπουργείου, ή των όποιων ιδιαιτεροτήτων των προσώπων, και άπτεται τελικά του συνολικού προβλήματος του τρόπου με τον οποίον πολιτεύεται ο ΣΥΡΙΖΑ από τη θέση που του έλαχε να πολιτεύεται. Στο πιο γενικό και αφηρημένο επίπεδο μπορεί να γίνεται λόγος για «επώδυνο συμβιβασμό» -στον ενικό ή στον πληθυντικό-, αλλά στο πιο συγκεκριμένο επίπεδο είναι κάτι παραπάνω από σαφής η τάση εξωραϊσμού.
Με λίγα λόγια, πολλά μπορεί να απαγορεύονται έξωθεν, στο πλαίσιο ενός «επώδυνου συμβιβασμού», σε μια κυβέρνηση που θέλει να λέγεται αριστερή. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η ίδια δεν αναγορεύει σε δικαίωμα και υπέρτατη υποχρέωσή της να διατηρήσουν τουλάχιστον οι λέξεις το νόημά τους. Και με ακόμα λιγότερα λόγια: δεν ξέρω αν η (δημόσια) εξομολόγηση μιας αμαρτίας παύει να την καθιστά αμαρτία, αλλά τουλάχιστον της προσδίδει ένα κάποιο αριστερό πρόσημο.

Χρυσούλα Μητσοπούλου
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet