Η ψήφος στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα είναι υπέρ της πολιτικής της Μέρκελ ή του Ορμπάν;

 

 

Το ευρωκοινοβούλιο έζησε ενδιαφέρουσες στιγμές την εβδομάδα που μας πέρασε. Η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα για το μέλλον της Ευρώπης προκάλεσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί έθεσε «τα μεγάλα διακυβεύματα της Ευρώπης» που θα συζητηθούν σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου προς τις ευρωεκλογές. Το δεύτερο γεγονός ήταν η καταδίκη του Βίκτορ Ορμπάν, με 448 ψήφους υπέρ έναντι 197 κατά και 48 αποχές, για παραβίαση των θεμελιωδών αρχών της ΕΕ από την κυβέρνησή του. Μια καταδίκη που ανέδειξε και έθεσε σε δοκιμασία τις σχέσεις της δεξιάς με την άκρα δεξιά σε χώρες της Ευρώπης.

Η προεκλογική εκστρατεία για τις ευρωεκλογές, που θα γίνουν τον Μάιο του 2019, έχει αρχίσει με πολλά προβλήματα ανοικτά, πολλές αμφιβολίες για τους ευρωπαίους ψηφοφόρους, ενώ θα διεξαχθεί σε ένα πολιτικό τοπίο ήδη πολωμένο, δύσκολο και περιοριστικό για ουσιαστικές πολιτικές συζητήσεις. Οι συζητήσεις αυτές όμως έτσι κι αλλιώς θα ξεκινήσουν από τις αρχές του νέου χρόνου και τότε «θα συζητηθούν τα μεγάλα προβλήματα για το μέλλον της Ευρώπης» αναφέρει ο αρθρογράφος της «Nouvelobs», Πιερ Ασκί. Στη συνέχεια, ο ίδιος αναφέρεται στις εκλογικές επιτυχίες των ακροδεξιών κομμάτων στην Αυστρία, την Ιταλία που μετέχουν και στις κυβερνήσεις των χωρών αυτών, ακόμα και στην ευημερούσα Σουηδία πριν τρεις εβδομάδες. Πέρα από τις εκλογικές επιτυχίες της άκρας δεξιάς αναφέρεται και στις βίαιες επιθέσεις των ακροδεξιών που βγήκαν στους δρόμους στη Γερμανία, κατά των μεταναστών. Διαδηλώσεις που είχαν την πλήρη στήριξη του ακροδεξιού κόμματος της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AFD). Τα γεγονότα αυτά συμβαίνουν τη στιγμή που το κόμμα της κλασικής δεξιάς, ιδιαίτερα οι σύμμαχοι της Άνγκελα Μέρκελ στη Βαυαρία, υφίστανται έντονη πίεση από το AFD για να σκληρύνουν τη θέση τους απέναντι στους μετανάστες. Την ίδια πίεση δέχονται κόμματα της Δεξιάς και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, εκεί όπου υπάρχουν και δρουν φασιστικά ακροδεξιά κόμματα και ομάδες.

Η γλώσσα του μίσους

Ποιοι και ποιες δυνάμεις θα αντισταθούν σε αυτή την κατάσταση; Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν δήλωσε από τη Δανία, όπου πραγματοποίησε επίσκεψη, ότι: «Δεν θα υποχωρήσω στις αξιώσεις των εθνικιστών, σ’ αυτούς που μιλούν τη γλώσσα του μίσους». Ο Γάλλος πρόεδρος, αναφέρει αναλυτής, βρίσκεται σε συνεχείς αντιπαραθέσεις μετά την εκλογή του το 2017. Το σχέδιο του για την εμβάθυνση της Ευρώπης προσκρούει στις δυσκολίες που δημιουργεί η Άνγκελα Μέρκελ, η οποία δείχνει μεγαλύτερη ευαισθησία προς την πλευρά της Αυστρίας, μετά το σχηματισμό κυβερνήσεων με ακροδεξιά συγκυβέρνηση στην Αυστρία και την Ιταλία.
Ο Μακρόν δεν έχει αποσαφηνίσει με ποιον θέλει να συμμαχήσει, ώστε να δώσει τη μάχη των ευρωεκλογών. Δεν έχει κατορθώσει ακόμα να δημιουργήσει δίκτυο συνεργασίας με όμορες δυνάμεις στις ευρωπαϊκές χώρες, όπως πέτυχε στη Γαλλία με την Κίνηση En Marche και στη συνέχεια το κόμμα LREM. Η μόνη ομάδα στην ευρωβουλή ανοικτή σε συνεργασία με τον Μακρόν είναι αυτή των Φιλελευθέρων Δημοκρατικών, του πρώην πρωθυπουργού του Βελγίου Γκί Φερχόφστατ.
Ετσι, προς το παρόν βρίσκεται σε αναμονή, προσπαθώντας να καλλιεργήσει συμμαχίες, όπως έδειξε η επίσκεψή του στη Δανία και τη Φιλανδία. Παρόλα αυτά δεν είναι σίγουρος ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες, όποια άποψη κι αν έχουν για τους Σαλβίνι και Ορμπάν, θα τον στηρίξουν στην «αντιφασιστική» σταυροφορία του. Είναι αλήθεια ότι η εκλογή του στην προεδρία, έχοντάς απέναντί του την Λεπέν, τον τοποθέτησε σε μια πλεονεκτική θέση. Δημιούργησε ένα ρήγμα στην αβεβαιότητα που επικρατούσε λόγω της απειλητικής ανόδου του Εθνικού Μετώπου σε μια χώρα που δεν μπορεί να θεωρείται ότι αποκατέστησε πλήρως την πολιτική ηρεμία.
Το ερώτημα που θα τεθεί για στους συντηρητικούς ψηφοφόρους, σύμφωνα με το «Nouvelobs», είναι: «Αν ψηφίζοντας το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (PPE) ψηφίζουν για την πολιτική της Μέρκελ ή του Ορμπάν». Το ερώτημα αυτό βασανίζει τη Δεξιά, γιατί είναι γνωστό πως δεν έχει ξεπεράσει τις αμφισημίες της και έτσι θα πληρώσει το τίμημα με τις απώλειες που θα έχει.

Το αθέατο παιχνίδι της Δεξιάς

Το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα σήμερα είναι η βασική πολιτική δύναμη στο Στρασβούργο. Μετέχουν σ’ αυτό ισχυρά κόμματα, μεταξύ των άλλων όπως η Χριστιανοδημοκρατική Ένωση της Καγκελαρίου Μέρκελ, το Ισπανικό Λαϊκό Κόμμα που κατείχε μέχρι πρόσφατα την κυβέρνηση στη Μαδρίτη, στη Γαλλία οι Ρεπουμπλικάνοι του πάλαι ποτέ ισχυρού άνδρα Νικολά Σαρκοζί αλλά και το Fidesz του Βίκτορ Ορμπάν. Σήμερα για τα επίμαχα προβλήματα, το προσφυγικό, τη δημοκρατία και το μέλλον της Ευρώπης, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα είναι εξαναγκασμένο να επιλέγει ανάμεσα στην πολιτική που εδώ και αρκετά χρόνια έχει χαράξει και ακολουθεί η Άνγκελα Μέρκελ ή την ακραία, ξενοφοβική και αντιφιλελεύθερη πολιτική του Ορμπάν.
Ο τελευταίος, σε ομιλία του στις 16 Ιουνίου, προκάλεσε αρκετές αντιδράσεις και συζητήσεις γιατί έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου όπως είπε για το «γερμανικό μοντέλο». Δηλαδή κατά της πολιτικής της μεγάλης συμμαχίας των συντηρητικών και σοσιοαλδημοκρατών. Ο ίδιος έχει εκφραστεί υπέρ του αυστριακού μοντέλου, τη συμμαχία των συντηρητικών με την άκρα δεξιά... «Πιστεύω πως ήρθε η ώρα μιας αναγεννημένης Χριστιανικής Δημοκρατίας και όχι ενός λαϊκού μετώπου κατά του λαϊκισμού», τόνισε και συνέχισε καλώντας τους ευρωπαίους ψηφοφόρους να κάνουν τη σωστή επιλογή τον Μάιο του 2019.

Η υποψηφιότητα Βέμπερ

Εδώ ανακύπτει ένα πρόβλημα που απασχολεί τους ψηφοφόρους των Ρεπουμπλικάνων της Γαλλίας και του Λαϊκού Κόμματος της Ισπανίας. Το ίδιο ερώτημα τίθεται, ασφαλώς, και στους Γερμανούς ψηφοφόρους και ιδιαίτερα σε αυτούς της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης (CSU) της Βαυαρίας, που στρέφονται περισσότερο προς τη Βουδαπέστη παρά προς το Βερολίνο. Τι θα επιλέξουν; Η Μέρκελ έδωσε (προς το παρόν;) το χρίσμα για τη διεκδίκηση της προεδρίας για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στον πρόεδρο της ευρωμάδας των συντηρητικών Μάνφρεντ Βέμπερ. Η επιλογή αυτή, όμως, εγείρει πολλές αμφιβολίες, με υψηλό πολιτικό ρίσκο.
Γιατί αν το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα κερδίσει την πρώτη θέση στο εκλογικό αποτέλεσμα, για να εκλεγεί ο υποψήφιος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής θα πρέπει να είναι αποδεκτός και από τις κυβερνήσεις των κρατών της ΕΕ. Μια ενδεχόμενη άρνηση μπορεί να προκαλέσει εντάσεις ακόμα και κρίση. Ο Εμανουέλ Μακρόν έχει εκφράσει την αντίθεσή του στο σύστημα αυτό των υποψήφιων προέδρων για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, έχει αφήσει να διαρρεύσει η δυσαρέσκειά του για την επιλογή αυτή, τονίζοντας πως η «Μέρκελ βρίσκεται ολοκληρωτικά στο πλευρό των προοδευτικών».
Το πρόβλημα, συνεπώς, βρίσκεται στο εσωτερικό του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Δεν μπορεί να είναι κάποιος ταυτόχρονα και με την Μέρκελ και με τον Ορμπάν. Η Άνγκελα Μέρκελ επέλεξε να στηρίξει την υποψηφιότητα του Βέμπερ για λόγους διατήρησης μιας εύθραυστης συμμαχίας στη Γερμανία. Ή γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι ο «φίλος της Εμανουέλ» θα θέσει βέτο στην επιλογή του Βαυαρού πολιτικού για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Αυτό το ερώτημα θα τίθεται προφανώς σε όλη την προεκλογική περίοδο. Ένα ερώτημα που θα προκαλεί και θα ενοχλεί τους υποψήφιους του PPE.
Η Αριστερά σε όλες της τις εκφάνσεις πώς τοποθετείται απέναντι σ’ αυτή την κατάσταση και πώς προβλέπεται ότι θα δώσει τη μάχη των ευρωεκλογών; Γι’ αυτό θα επανέλθουμε.


Μ. Κ.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet