Οι πολίτες της Μακεδονίας προσέρχονται σήμερα στις κάλπες στα πλαίσια του δημοψηφίσματος για την επικύρωση της συμφωίας των Πρεσπών. Μετά από μια πολύμηνη διαδικασία που πυροδότησε προοδευτικές και συντηρητικές αντιδράσεις και στις δύο χώρες οι μακεδόνες ψηφίζουν σήμερα σε μια συγκυρία στην οποία προσπαθούν να εξασφαλίσουν τη μελλοντική της σταθερότητα, χωρίς να πυροδοτηθούν διεθνοτικές εντάσεις, αλλα προασπίζοντας το δικαίωμά τους στην αυτοδιάθεση. Εξ ου και συμμετέχουν —ελπίζουμε σε μεγάλα ποσοστά— ψηφίζοντας με το μυαλό, όπως εξηγεί η Κατερίνα Κολόζοβα στο συνεργάτη μας, Δημήτρη Γκιβίση.
Η ολοκλήρωση της επικύρωσης της συμφωνίας ολοκληρώνει για τη γειτονική χώρα μια διαδικασία που θα της προσφέρει μια, χωρίς αυταπάτες, ευρωπαϊκή και δυτική προοπτική. Μετά το ευκταίο θετικό βήμα των γειτόνων μας, η πρωτοβουλία περνάει στην ελληνική πλευρά που θα πρέπει να κυρώσει τη συμφωνία στο κοινοβούλιο. Ο Σωτήρης Βαλτνέν εξηγει τα οφέλη που θα προκύψουν από την αμοιβαία επικύρωσή της τόσο στην περιοχή των Βαλκανίων όσο και στις δύο χώρες.
Η «Εποχή» περιμένει με αγωνία το σημερινό αποτέλεσμα, ελπίζοντας ότι στη μάχη των επόμενων μηνών θα συνεισφέρει στην εξασφάλιση της επικύρωσης και από την ελληνική κυβέρνηση.

makedoniko2

Οι Τσίπρας και Ζάεφ μέσω διαπραγματεύσεων κατέληξαν στη συμφωνία των Πρεσπών βάζοντας τέλος στο διπλωματικό αδιέξοδο δεκαετιών.

 

Mακεδονικό και γεωπολιτική στα Βαλκάνια

 

Του Σωτήρη Βαλντέν*

Οι πολίτες της γειτονικής μας Μακεδονίας αποφαίνονται σήμερα για το αν εγκρίνουν τη συμφωνία των Πρεσπών. Θέλω να ελπίζω ότι θα παραμερίσουν τις πικρίες από το δύσκολο γι’ αυτούς συμβιβασμό και από τα όσα άδικα έχουν υποστεί την τελευταία εικοσιπενταετία και θα εγκρίνουν τη συμφωνία που τερματίζει μια παράλογη διαμάχη ανάμεσα στους δύο λαούς. Θέλω, επίσης, να πιστεύω πως θα προσέλθουν να ψηφίσουν και θα ψηφίσουν «ναι», επειδή το επιβάλλει το δικό τους συμφέρον και όχι οι όποιες πιέσεις τρίτων. Ίδωμεν.
Αν σήμερα επικρατήσει το «ναι», είναι περίπου βέβαιο πως και το κοινοβούλιο της γείτονος θα εγκρίνει τις αναγκαίες συνταγματικές αλλαγές, οπότε θα είναι η σειρά της δικής μας Βουλής να κυρώσει τη συμφωνία. Φαίνεται να υπάρχει η αναγκαία (αν και οριακή) κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Όμως, δυστυχώς, η διαφωνία του μικρότερου κυβερνητικού εταίρου, η κατηγορηματική εναντίωση στη συμφωνία των περισσοτέρων κομμάτων της αντιπολίτευσης, αλλά και ενός σημαντικού τμήματος της κοινής γνώμης, καθιστούν όχι αδύνατη μια πολιτική κρίση που θα συνεπάγονταν αναβολή ή και ματαίωση της κύρωσης. Εξάλλου, η στάση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και του ΚΙΝΑΛ έχει νομιμοποιήσει τους εθνικιστές και την ακραία ρητορική τους, τροφοδοτώντας έτσι μια διχαστική πόλωση που έχει φθάσει μέχρι και σε επεισόδια βίας. Αξίζει γι’ αυτό να επαναλάβουμε για μια ακόμη φορά πως η συμφωνία των Πρεσπών είναι συμφέρουσα για τη χώρα μας, αλλά και για τη σταθερότητα στην περιοχή, και πως όσο γρηγορότερα τεθεί σε ισχύ τόσο το καλύτερο.

Δύσκολα θα υπάρξει καλύτερη ευκαιρία

Το Μακεδονικό πρέπει επιτέλους να λυθεί. Η επίλυσή του απελευθερώνει την βαλκανική μας πολιτική από ένα μεγάλο βαρίδι και μας επιτρέπει να παίξουμε το ρόλο που μας αρμόζει στην περιοχή. Θα έχει και όχι αμελητέα οικονομικά οφέλη, και μάλιστα για τη βόρειο Ελλάδα. Η συμφωνία που επιτεύχθηκε ικανοποιεί όλες ουσιαστικά τις θέσεις της λεγόμενης «εθνικής γραμμής» για το ζήτημα (σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό erga omnes, κλπ.), χωρίς να ταπεινώνει τη γείτονα, κάτι που δεν θα θέλαμε και εμείς, καθώς θα υποθήκευε τις σχέσεις μας μ’ αυτήν.
Τα όσα λέγονται πως δήθεν «δώσαμε γλώσσα και εθνικότητα» αποτελούν προφάσεις εν αμαρτίαις. Δεν θα μπορούσαμε να «δώσουμε» κάτι που δεν έχουμε: ούτε μακεδονική γλώσσα έχει η Ελλάδα (γι’ αυτό εξάλλου και έχουμε αναγνωρίσει τη γλώσσα των γειτόνων μας εδώ και δεκαετίες), ούτε μακεδονική εθνικότητα έχουμε, αφού επαιρόμαστε πως είμαστε όλοι Έλληνες. Και βέβαια η συμφωνία περιλαμβάνει ρυθμίσεις που διασφαλίζουν πως θα αποφεύγονται συγχύσεις ανάμεσα στην ελληνική και τη Βόρεια Μακεδονία, τους κατοίκους και την ιστορία τους. Γιατί η μη μονοπώληση του ονόματος Μακεδονία είναι το μόνο πραγματικό πρόβλημα με τη γείτονα και όχι κάποια ανύπαρκτη απειλή από τον βορρά. Εξάλλου, η σημερινή κυβέρνηση των Σκοπίων είναι η πλέον λογική εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια. Δύσκολα θα υπάρξει καλύτερη ευκαιρία για συμφωνία στο ορατό μέλλον.

Σταθερότητα εν μέσω γεωπολιτικών ανταγωνισμών

Η εξομάλυνση των διμερών μας σχέσεων και το συνακόλουθο ξεμπλοκάρισμα της ευρωπαϊκής πορείας των Σκοπίων ενισχύει την ασφάλεια και τη σταθερότητα της γείτονος, πράγμα που, επίσης, ενδιαφέρει ζωτικά τη χώρα μας και μάλιστα σε μια στιγμή που εντείνονται οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί στην περιοχή. Ειδικότερα, το Κόσοβο εξακολουθεί να αποτελεί πηγή περιφερειακής αστάθειας και η διαφαινόμενη λύση της επαναχάραξης των συνόρων του με την κυρίως Σερβία αποτελεί ένα εξαιρετικά επικίνδυνο εγχείρημα που θα μπορούσε να αφυπνίσει αποσχιστικές ορέξεις και αλλού. Μια νέα αποσχιστική τάση των Αλβανών στην γείτονα θα έθετε σε κίνδυνο την ίδια την κρατική τους υπόσταση, πράγμα σαφώς αντίθετο και προς το δικό μας εθνικό συμφέρον, όπως έχουμε όλοι καταλήξει (πλην Σαμαρά) εδώ και δεκαετίες. Η συμφωνία των Πρεσπών και η ευρωπαϊκή προοπτική είναι για τη γείτονα μια κάποια ασπίδα σε τυχόν επερχόμενες θύελλες.
Η ένταξη των Σκοπίων (και όλων των Δυτικών Βαλκανίων) στην ΕΕ είναι απολύτως επιθυμητή και θα εξαλείψει τη «μαύρη τρύπα» που σήμερα υπάρχει στο εσωτερικό της Ένωσης. Τα πολύπλοκα διακρατικά και εθνοτικά προβλήματα της περιοχής μπορούν να βρουν σταθερή λύση μόνο στο πλαίσιο μιας τέτοιας υπερεθνικής κοινότητας. Εννοείται ότι προϋπόθεση για την ένταξη είναι η εκπλήρωση των συμφωνημένων κριτηρίων, αλλά αυτά δεν πρέπει να γίνονται πρόσχημα για αποκλεισμό των Βαλκανίων στο πλαίσιο μιας νέας «κλειστής» Ευρώπης.

Εθνικισμός με «αντιιμπεριαλιστικό» μανδύα

Υποστηρίζεται συχνά πως η χώρα μας δεν έχει κανένα λόγο να υπηρετεί τα σχέδια ΗΠΑ και ΕΕ για ένταξη της Βόρειας Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ. Και είναι αλήθεια πως, ακούγοντας τη συχνά φορτική (και ας ελπίσουμε όχι αντιπαραγωγική) προπαγάνδα και πίεση των Δυτικών προς τα Σκόπια, θα έλεγε κανείς πως το κύριο τους κίνητρο είναι η ένταξη της χώρας αυτής στην Ατλαντική Συμμαχία.
Κατά τη γνώμη μου, το ΝΑΤΟ πράγματι δεν έχει κανέναν λόγο να επεκτείνεται κι άλλο στα Βαλκάνια. Στην κλιμακούμενη γενικότερη αντιπαράθεση Ρωσίας-Δύσης, επιτιθέμενη πλευρά δεν είναι η Μόσχα. Η πολιτική των ΗΠΑ και ορισμένων ευρωπαϊκών κρατών είναι αυτή που κυρίως θέτει σε κίνδυνο τη διεθνή ειρήνη, ενώ ενισχύει και όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά του καθεστώτος Πούτιν. Ειδικότερα στα Βαλκάνια, η ρωσική παρουσία είναι συγκριτικά ασήμαντη μπροστά σ’ αυτή των Δυτικών και δεν υπάρχει κανένας λόγος να εξαλειφθεί. Φυσικά, η Μόσχα αντιτίθεται στην ένταξη των βαλκανικών χωρών στο ΝΑΤΟ, αφού η ένταξη αυτή στρέφεται ρητά και προφανώς εναντίον της. Είναι επίσης γνωστό πως η αντίδρασή της περιλαμβάνει ορθόδοξες και μη ορθόδοξες (και καταδικαστέες) μεθόδους, που όμως ωχριούν μπροστά στην παρουσία και τις παρεμβάσεις των ΗΠΑ και άλλων δυτικών χωρών στη γειτονιά μας. Και βέβαια, για όσους γνωρίζουν ιστορία, οι ισχυρισμοί πως η δύναμη του εθνικισμού σε Ελλάδα και Μακεδονία οφείλεται στα ρωσικά ρούβλια στερούνται σοβαρότητας.
Το μέλλον της Βόρειας Μακεδονίας και των Βαλκανίων είναι η συνεργασία με τους γείτονες και η Ευρώπη, όχι μια αντιρωσική ψυχροπολεμική συμμαχία. Όμως αυτό σε καμία περίπτωση δεν συνεπάγεται πως η στάση μας στο Μακεδονικό πρέπει να ετεροπροσδιορίζεται. Στηρίζουμε τη συμφωνία των Πρεσπών επειδή αυτή συμφέρει εμάς, τη γείτονα, τη σταθερότητα στην περιοχή και την Ευρώπη, όχι επειδή μάς το ζητούν τα γεράκια του ΝΑΤΟ. Τώρα, αν συμβαίνει οι γείτονες να επιθυμούν και την ένταξή τους στο ΝΑΤΟ, αυτοί θα κρίνουν τι τους συμφέρει (και φαίνεται πως η ένταξη αυτή έχει σημασία για τις εθνοτικές ισορροπίες στη χώρα τους). Και σε κάθε περίπτωση, η ένταξή τους στο ΝΑΤΟ δεν αποτελεί ουσιώδη απειλή για τη Ρωσία, όπως θα ήταν λ.χ. η ένταξη της Ουκρανίας. Συνεπώς, η καθ’ ημάς αντίθεση στη συμφωνία των Πρεσπών λόγω ΝΑΤΟ, δεν είναι παρά επένδυση του εθνικισμού με έναν «αντιιμπεριαλιστικό» μανδύα.

Ώρα της αλήθειας και για εμάς

Εφ’ όσον, όπως ελπίζω, έχουμε θετική εξέλιξη στα Σκόπια, θα έρθει η ώρα της αλήθειας και για μας. Για όσους στην αντιπολίτευση έχουν υιοθετήσει αρνητική στάση, παρά τις πραγματικές τους πεποιθήσεις, από εμπάθεια προς τον ΣΥΡΙΖΑ και μικροκομματικές σκοπιμότητες, είναι μια τελευταία ευκαιρία να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων. Όσον αφορά την κυβέρνηση, θέλω να πιστεύω πως θα εμείνει στη θαρραλέα και υπεύθυνη στάση που ακολούθησε ως σήμερα, πως θα προχωρήσει γρήγορα στην κύρωση της συμφωνίας και, όπως δήλωσε πρόσφατα με σαφήνεια ο πρωθυπουργός, δεν θα «παίξει παιγνίδια» σε ένα τόσο κρίσιμο θέμα. Καλό θα είναι, επίσης, να μην εμπλέξουμε άλλο το Μακεδονικό με την αντιρωσική σταυροφορία των πιο σκοτεινών δυνάμεων της Δύσης.

* Ο Σωτήρης Βαλντέν διδάσκει στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών.

makedoniko3

Η εποχή Γκλιγκόροφ απέδειξε ότι έχει σημασία για την εξεύρεση λύσεις ποιος βρίσκεται στην κυβέρνηση της γειτονικής χώρας


Συνέντευξη με την Κατερίνα Κολόζοβα:  Είναι δυνατό να είσαι Μακεδόνας με μια διαφορετική έννοια


givisis1

Η Κατερίνα Κολόζοβα, καθηγήτρια Φιλοσοφίας, Κοινωνικής Θεωρίας και Σπουδών Φύλου στο Πανεπιστήμιο UACS των Σκοπίων, και διευθύντρια στο Ινστιτούτο Κοινωνικών και Ανθρωπιστικών Επιστημών, μιλάει στην «Εποχή» για την συμφωνία των Πρεσπών, το δημοψήφισμα, και την ευρωπαϊκή προοπτική της Δημοκρατίας της Μακεδονίας.


 


 

 

Την συνέντευξη πήρε ο Δημήτρης Γκιβίσης

 

-Πως βλέπεις τα πράγματα ενόψει του σημερινού δημοψηφίσματος;

-Η κυβέρνηση διεξάγει μια εκστρατεία υπέρ του δημοψηφίσματος. Ορισμένοι βουλευτές κάνουν επίσης μια άλλη εκστρατεία, με την οποία προφανώς δεν τάσσονται υπέρ του ερωτήματος του δημοψηφίσματος, αλλά υποστηρίζουν την ψηφοφορία αντί να την μποϋκοτάρουν. Οι βουλευτές αυτοί είναι ελάχιστα αισθητοί σε σύγκριση με τους προηγούμενους, που είναι υπέρ της καταφατικής απάντησης στο ερώτημα. Η πραγματική αντίθεση στο δημοψήφισμα και στην ίδια την συμφωνία προέρχεται από τα μικρότερα, περιθωριακά κόμματα, και από τους αναποφάσιστους ψηφοφόρους, τη λεγόμενη «σιωπηρή πλειοψηφία». Αυτό το στρατόπεδο είναι υπέρ του μποϊκοτάζ, και σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις είναι πολύ ισχυρό. Εάν προστεθούν και εκείνοι που είναι ρητά αντίθετοι προς την συμφωνία, θα έλεγα ότι όσοι δεν την υποστηρίζουν είναι περισσότεροι από όσους είναι υπέρ. Η διαφορά είναι σε μονοψήφιο αριθμό, και είναι ένας σφιχτός αγώνας. Είναι επίσης σημαντικό να σημειωθεί, ότι η συντριπτική πλειοψηφία όσων υποστηρίζουν την συμφωνία εκπροσωπούν άλλες εθνότητες στη χώρα, ενώ η πλειοψηφία των Μακεδόνων εξακολουθεί να είναι κατά κύριο λόγο εναντίον της, και εκπροσωπούνται από την λαϊκιστική καμπάνια «Μποϊκοτάζ» που κινείται μέσω των κοινωνικών μέσων ενημέρωσης. Το γεγονός ότι οι εθνοτικές μειονότητες θα μπορούσαν να αποφασίσουν για τα πιστεύω της εθνοτικής πλειοψηφίας, μπορεί να δημιουργήσει μια διεθνοτική ένταση μετά το δημοψήφισμα. Αυτό είναι ένα επικίνδυνο ενδεχόμενο και πρέπει να το έχουμε κατά νου και να είμαστε προσεκτικοί.

-Το «ναι» στο δημοψήφισμα θεωρείς ότι είναι μόνο ένα «ναι» στην συμφωνία των Πρεσπών, ή δηλώνει και μια βαθύτερη επιθυμία των πολιτών να αποφασίσουν για το ποιο θα είναι μέλλον της Δημοκρατίας της Μακεδονίας; (ευρωπαϊκή προοπτική, ένταξη στο ΝΑΤΟ). Δηλαδή, εκφράζει και μια επιθυμία για σταθερότητα;

-Οι λαοί των Βαλκανίων είναι κάθε άλλο παρά αφελείς. Το τραύμα, η μετάβαση, η φτώχεια, και η μακρόχρονη εμπειρία στην αίθουσα αναμονής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μας έχουν διδάξει να είμαστε ιδιαίτερα επιφυλακτικοί όσον αφορά τις προοπτικές ένταξης στην Ένωση στο άμεσο μέλλον, και όχι υπερβολικά ενθουσιώδεις για το ΝΑΤΟ. Η επιλογή είναι μάλλον ανάμεσα στις γεωπολιτικές δυνάμεις, και η φιλοδυτική στάση φαίνεται να επικρατεί, παρά τα φιλορωσικά αισθήματα της σλαβικής και ορθόδοξης εγγύτητας και των φαντασμάτων μιας πιθανής ένωσης. Γεωγραφικά και γεωπολιτικά δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να εισέλθουμε μια μέρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ή να είμαστε μέρος της Ευρώπης με κάποια άλλη μορφή, της Ευρώπης με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, με ή χωρίς την Ένωση. Έτσι, είναι μια φιλοδυτική επιλογή, ας πούμε. Η πλειοψηφία των πολιτών δεν είναι οπαδοί της συμφωνίας, αλλά τη δέχονται ως προϋπόθεση για την προώθηση των διαδικασιών της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ανεξάρτητα από το πόσο μακρόχρονη μπορεί να είναι η ένταξη (και ποια θα είναι η μορφή της, όπως προανέφερα). Κάτι άλλο επίσης, είναι ότι οι άνθρωποι έχουν κουραστεί από τις εντάσεις με τους γείτονες, από την απογοήτευση της ανυπαρξίας ταυτότητας, και νοιώθουν ταπεινωμένοι που αναφέρονται σε αυτούς με ένα ακρωνύμιο. Είναι ένα τέλος σε μια διαμάχη και, παρόλο που δεν είναι οριστικό από την οπτική μας, το δέχονται ως το μόνο πιθανό τέλος. Η επιχειρηματολογία ορισμένων διανοούμενων, στους οποίους συμπεριλαμβάνομαι και εγώ, που εξακολουθούν να εξηγούν ότι η συμφωνία διασφαλίζει τον σεβασμό του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης και της εθνοτικής και πολιτισμικής ταυτότητας, δύσκολα γίνεται δεκτή από την πλειοψηφία των εθνοτικά Μακεδόνων. Έτσι, θα έλεγα ότι όσοι ψηφίσουν υπέρ της συμφωνίας θα το κάνουν με το μυαλό τους και όχι με την καρδιά τους. Επίτρεψέ μου να επαναλάβω, ότι είναι μια γενικότερη επιλογή μεταξύ της Ευρώπης και της πραγματικότητας. Δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση, παρά μια αφελής πεποίθηση ότι η Ε. Ε. και το ΝΑΤΟ μας περιμένουν με ανυπομονησία, και ότι από την στιγμή που θα ενταχτούμε θα ζήσουμε μια ζωή ευτυχισμένη. Δεν νομίζω ότι μια τέτοια αφήγηση, αν και επιδιώκεται από την καμπάνια υπέρ της συμφωνίας, δουλεύει στον οποιονδήποτε ή, τουλάχιστον όχι, στην πλειοψηφία.

-Αν στο δημοψήφισμα επικρατήσει το «ναι» θεωρείς ότι διευκολύνεται σε μεγάλο βαθμό και το θέμα των συνταγματικών αλλαγών, ή θα υπάρξουν προβλήματα με το VMRO-DPMNE;

-Νομίζω ότι θα υπάρξουν προβλήματα με το VMRO-DPMNE ούτως ή άλλως. Δεν μπορώ ακόμα να φανταστώ πως ο κυβερνητικός συνασπισμός προτίθεται να κερδίσει τις ψήφους που είναι απαραίτητες για τις συνταγματικές αλλαγές. Ένα θετικό αποτέλεσμα στο δημοψήφισμα ενδέχεται να ενθαρρύνει ορισμένους βουλευτές του VMRO να ψηφίσουν υπέρ, αλλά αυτή εξακολουθεί να είναι μια μακρινή υπόθεση. Το κόμμα είναι ομόφωνα ενάντια στην συμφωνία. (σημ: σε διευκρινιστική ερώτηση που έκανα, η συνομιλήτρια μου είπε ότι θεωρεί ασαφή τη δήλωση του επικεφαλής του VMRO Χρίστιαν Μίτσκοσκι πως θα σεβαστεί το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, και ότι δεν μπορεί να ελέγξει τους βουλευτές του).

-Έχεις πει ότι θεωρείς την συμφωνία των Πρεσπών ως αμοιβαία επωφελή. Να πούμε περισσότερα σχετικά με αυτό;

-Η συμφωνία των Πρεσπών επιλύει μια διαμάχη μεταξύ των δύο χωρών η οποία στηρίζεται σε ανησυχίες για την εθνική και πολιτισμική ταυτότητα, και ως εκ τούτου αγγίζει πολύ ευαίσθητα θέματα και από τις δύο πλευρές. Πρόκειται για μια συμφωνία που βασίζεται στην συνειδητοποίηση ότι αναφερόμαστε σε διαφορετικά πράγματα όταν χρησιμοποιούμε τον όρο «μακεδονικό»: για εμάς είναι ένα αναγνωριστικό στοιχείο που μας διακρίνει ως ξεχωριστό έθνος και εθνότητα από τα γειτονικά βουλγαρικά και σέρβικα έθνη, και τα δύο τους νότιο-σλαβικά κράτη και έθνη. Πολλοί από εμάς που δεν ταυτιστήκαμε ποτέ με το αφήγημα της μακεδονικής αρχαιότητας, αλλά γεννηθήκαμε με την μακεδονική ταυτότητα όπως αναπτύχθηκε μέσα στο πλαίσιο της Γιουγκοσλαβίας, και ως εκ τούτου έχουμε μεγαλώσει ως Μακεδόνες με την έννοια ενός από τα πολλά νότιο-σλαβικά έθνη, είμαστε Μακεδόνες με την εθνική και εθνοτική έννοια. Αλλά αυτή η αίσθηση του εθνοτικού ανήκειν, δεν έχει καμία σχέση με την αρχαία Μακεδονία και την ελληνική αρχαιότητα. Πιστεύω ότι η κυρίαρχη πλειοψηφία των εθνοτικά Μακεδόνων προσδιορίζεται με αυτή την έννοια. Θα έλεγα ότι η αρχαιοποίηση είναι μια μάλλον πρόσφατη εφεύρεση, της οποίας η δυναμική αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στην πρώτη δεκαετία του 2000, και ήταν κυρίως η απάντηση στην ελληνική αφήγηση της αρχαιότητας. Δεν έχουμε ούτε στην προφορική ιστορία, ούτε στη λογοτεχνία, ούτε στη λαογραφία, ούτε στην υλική και άυλη πολιτιστική κληρονομιά μας οποιαδήποτε αναφορά στην ελληνική αρχαιότητα ή στο Βασίλειο της Μακεδονίας. Με άλλα λόγια, είναι δυνατό να είσαι Μακεδόνας με μια διαφορετική έννοια που δεν έχει σε τίποτα να κάνει με την ελληνική πολιτιστική κληρονομιά, και αυτή είναι η ταυτότητα στην οποία γεννήθηκε η πλειοψηφία από εμάς. Η συμφωνία επιβεβαιώνει την πολιτική αρχή της αυτοδιάθεσης, και οι δυο πλευρές έχουν δηλώσει την αντίστοιχη κατανόησή τους στην μακεδονική ταυτότητα: για στην ελληνική πλευρά παραμένει η περιφερειακή ταυτότητα και η πολιτιστική κληρονομιά, ενώ στην μακεδονική πλευρά η εθνική και εθνοτική ταυτότητα που συνδέεται με τη γλώσσα, η οποία θεωρείται ότι συγκαταλέγεται μεταξύ των νότιο-σλαβικών γλωσσών. Η Ελλάδα έχει επιλύσει το ζήτημα στην αρχή του ergaomnes, όπως  πάντοτε επιδίωκε και φαινόταν μέχρι φέτος ανέφικτο, ενώ η Μακεδονία έχει πάρει εγγυήσεις ότι δεν απειλείται το δικαίωμά της στην αυτοδιάθεση, αλλά αντίθετα επιβεβαιώνεται ρητά.

 

 

 
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet