giourgos

Μια εβδομάδα μετά το τραγικό συμβάν, τα περιστατικά του βάναυσου θανάτου του Ζακ Κωστόπουλου στον πεζόδρομο της Γλάδστωνος περιμένουν ακόμη την κρίσιμη λεπτομέρεια που θα τα συνδέσει μεταξύ τους, ρίχνοντας άπλετο φως. Η άκρη του νήματος όσων, σκοτεινών και αδιευκρίνιστων, προηγήθηκαν της αδιάψευστης μαρτυρίας των εικόνων που απαθανάτισαν με τα κινητά τους κάποιοι περαστικοί είναι πολύ πιθανόν, αν βρεθεί, να οδηγήσει σε ριζική ανατροπή. Και το παραμικρό είναι άξιο προσοχής.

Η ουσία του φασισμού

Υπάρχει μια «λεπτομέρεια» που φαίνεται να «δείχνει» προς την αρχή του νήματος σε όποιον θέλει να την ακολουθήσει. Το σύνθημα «Πρεζάκια και γκέι δεν είστε αναγκαίοι».
Κυρίαρχο ανάμεσα στα ρατσιστικά συνθήματα μιας ομάδας ακροδεξιών που συγκεντρώθηκαν στο σημείο όπου έπεσε νεκρός ο 33χρονος ακτιβιστής, για να συμπαρασταθούν στους δύο αυτουργούς του άγριου ξυλοδαρμού του, το σύνθημα «Πρεζάκια και γκέι δεν είστε αναγκαίοι» συμπυκνώνει την ουσία του φασισμού. Το φοβικό σύμπλεγμα που δυναστεύει τον ψυχισμό του φασίστα, τη δυσανεξία του στο διαφορετικό, το μίσος του για την πολυχρωμία, την άρνησή του να «βάλει τον εαυτό του στη θέση του άλλου», την προθυμία με την οποία επιρρίπτει στον πάσχοντα συνάνθρωπο την ευθύνη της κατάστασής του ολόκληρη.
Ο άνθρωπος με προβλήματα ψυχικής υγείας, που «θα μου κολλήσει την τρέλα του», ο άνθρωπος με σεξουαλικό προσανατολισμό διαφορετικό από το «φυσιολογικό δικό μου», ο οροθετικός που «θα με μολύνει», ο τοξικοεξαρτημένος που «φταίει ο ίδιος για το χάλι του», έχουν περίοπτη θέση στον απέραντο κατάλογο όσων ο φασίστας κρίνει ότι «δεν είναι αναγκαίοι» —από τον οποίο δεν λείπουν οι αναρχικοί («πουτάνας γιοί αναρχικοί» ήταν ένα άλλο από τα συνθήματα των ακροδεξιών στη Γλάδστωνος), ούτε, βέβαια, η αριστερά γενικώς («Η σιωπηλή πλειοψηφία δεν θα υποκύψει ποτέ στην αριστερή σας τρομοκρατία», έγραφε ένα από τα τρικάκια τους).
Τι συνέβη πριν ενεργοποιηθούν οι κάμερες των περαστικών; Από πού —και για ποιο λόγο— (δι)έφυγε ο 33χρονος γκέι εξαρτημένος, πριν οι κάμερες τον εντοπίσουν πανικόβλητο μέσα στην υαλόφρακτη παγίδα; Συνέβη άραγε κάτι που τον κατέστησε «μη αναγκαίο»;
Απείρως πιο επικίνδυνος από τον καθημερινό φασίστα εντός μας, που θέλει να υπαγορεύει στον Άλλο πώς να ζει, ο διαχρονικός φασίστας θεωρεί αυτονόητο προνόμιό του να είναι ο αυτόκλητος κριτής του ποιος αξίζει να ζει και ποιος πρέπει να πεθάνει. Τον διακρίνεις εύκολα, ντυμένο τη στολή των SS, να διατάσσει, κρατώντας μαστίγιο στο δεξί, να ανοίξουν οι θύρες του θαλάμου αερίων για να καταπιούν τη λεία του —ή, το ίδιο εύκολα, να λακτίζει με ηδονική μανία αυτοεκπλήρωσης έναν αιμόφυρτο κι ανυπεράσπιστο που κείτεται μισοπεθαμένος στο λιθόστρωτο ενός πεζόδρομου.

Ένα τίποτα από ατομικότητες

Ο φασίστας και το θύμα του είναι όψεις του ίδιου δράματος. Θύματα και οι δύο της απαξίωσης που επιφυλάσσει στη μάζα των πολλών η ελίτ των ολίγων, αφού πρώτα φρόντισε να τους σκορπίσει, να τους μαδήσει σε ένα τίποτα από ατομικότητες.
Ενδίδουμε στον πειρασμό να μεταφέρουμε μια φράση από ανάρτηση στο facebook της Πάολα Ρεβενιώτη, από τα πιο γνωστές περιπτώσεις της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας στη χώρα μας, για τον τρόπο θανάτου του άτυχου Ζακ Κωστόπουλου: «Στη φτώχεια είναι ρατσιστές, άσχετα αν και αυτοί είναι φτωχομπινέδες».
Το τελευταίο αυτό, θα προσθέταμε εμείς, δεν τους κάνει λιγότερο τοξικούς. Το αντίθετο. Η περιθωριοποίηση που επιφυλάσσει η επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού στις μάζες των πολλών και αδύναμων μπορεί εύκολα να τους καταστήσει υποχείριο των ολίγων και ισχυρών.
Έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν. Μπορεί να ξανασυμβεί.

Η πανουργία της Ιστορίας

Αυτό που άλλοι ονομάζουν ειρωνεία των συμπτώσεων και άλλοι πανουργία της Ιστορίας έρχεται να μας το θυμίσει με το δικό του τρόπο:
Γωνία Πατησίων και Γλάδστωνος υπάρχει εντοιχισμένη μια πλάκα σε σχήμα ανοιχτού βιβλίου: «Εδώ ήταν στην Κατοχή 1941-1944 το Αρχηγείο της Ναζιστικής ΕΣΠΟ» – «Ανατινάχθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1942 από την Αντιστασιακή Οργάνωση ΠΕΑΝ – Πανελλήνιος Ένωσις Αγωνιζομένων Νέων».
Λίγο πιο μέσα, δυο βήματα από το κοσμηματοπωλείο έξω από το οποίο υπέκυψε —θύμα των πιο ταπεινών ενστίκτων κοινωνικού ρατσισμού— ο Ζακ Κωστόπουλος, υπάρχουν δυο αναμνηστικές στήλες. Στη μια δεσπόζει η προτομή του αρχηγού της ΠΕΑΝ, Κώστα Περρίκου. Στη δεύτερη, τα πορτραίτα της Ιουλίας Μπίμπα, του Διονύση Παπαδόπουλου, του Δημήτρη Λόη και του Γιάννη Κατεβάτη αντιπροσωπεύουν τιμητικά όλους τους συναγωνιστές του που, όπως και ο ίδιος, γνώρισαν το εκτελεστικό απόσπασμα.
Η ΕΣΠΟ (Εθνική Σοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωση, μια ανοιχτά ναζιστική οργάνωση δωσιλόγων στην Κατοχή, ιδρύθηκε με στόχο τη δημιουργία ελληνικής λεγεώνας, ενταγμένης στο πολυεθνικό τμήμα των Waffen-SS εισβολέων στη Σοβιετική Ένωση. Με την ανατίναξη του αρχηγείου της και το θάνατο 29 μελών της, μεταξύ των οποίων ο αρχηγός της, τα σχέδια αυτά ναυάγησαν και σήμανε το τέλος της.
Ο Περρίκος πιάστηκε από την Γκεστάπο μετά από προδοσία. Εκτελέστηκε στην Καισαριανή στις 4 Φεβρουαρίου 1943 μαζί με άλλους. Η Ιουλία Μπίμπα εκτελέστηκε δι’ αποκεφαλισμού στη Γερμανία.

Ακάματη προσπάθεια προστασίας

Η χώρα έχει ήδη μπει δε προεκλογική περίοδο. Η Δημοκρατία δεν πρέπει να αφεθεί, στην παραζάλη άλλων προτεραιοτήτων, να ταυτιστεί στη συνείδηση των πολλών με τις εγγενείς ατέλειες του —απόλυτα δημοκρατικά θεμιτού, ωστόσο— πολιτικού ανταγωνισμού.
Την εκκίνηση μιας επείγουσας «δημοκρατικής εγρήγορσης» θα μπορούσε να κηρύξει η πανηγυρική συνέγερση ανθρώπων του πνεύματος και της τέχνης, με την επικουρία ποικίλων άλλων δυνάμεων, σε μια αδιάλειπτη, ακάματη προσπάθεια προστασίας της Δημοκρατίας από τη φθορά του αυτονόητου, που θα φτάσει —γιατί όχι;— στην επετειακή καθιέρωση της «Ημέρας της Δημοκρατίας» στη χώρα που επαίρεται ότι την γέννησε.

Κωστής Γιούργος
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet