* Τακτικές επιβίωσης σε επικίνδυνο περιβάλλον


Κρίνοντας από τα μέχρι τώρα αποτελέσματα της εφταμερούς συνάντησης στις Βρυξέλλες και της διμερούς συνάντησης στο Βερολίνο, μπορούμε να πούμε ότι φαίνεται να έχει αποσυρθεί από το τραπέζι της διαπραγμάτευσης η εκδοχή –και απειλή– της μετωπικής σύγκρουσης, που θα μπορούσε να οδηγήσει σε αποπομπή της Ελλάδας από την ευρωζώνη. 
Η απειλή του «ξαφνικού θανάτου του», που επιχειρήθηκε με κατάλληλη προετοιμασία ως τις 20 Φεβρουαρίου, δεν απέδωσε, κρίνεται μάλλον μη επιλέξιμη για πολλούς λόγους. Παραμένει, ίσως, σαν ιδέα στο μυαλό κάποιων  που αποτελούν στη συγκεκριμένη συγκυρία μειοψηφία. 

Η τεχνική του πνιγμού

Αντ’ αυτής, στο τραπέζι έχει βρει τη θέση της, μια άλλη τακτική, που ορισμένοι προτιμούν να τη χαρακτηρίζουν τακτική της πιστωτικής ασφυξίας. Της ταιριάζει, όμως, πιο πολύ ο χαρακτηρισμός του εικονικού πνιγμού. Οι μελετητές της πρακτικές των μαρτυρίων γνωρίζουν πολύ καλά ότι η «τεχνική» αυτή επιτρέπει την απόσπαση «ομολογιών», χωρίς να τίθεται σε άμεσο κίνδυνο η ζωή του «ανακρινόμενου». 
Στο επίπεδο του ατομικού μαρτυρίου ο εικονικός πνιγμός είναι απεχθέστατα αποτελεσματικός, γιατί στηρίζεται στο αίσθημα πλήρους, απομόνωσης του βασανιζόμενου, που μπορεί να τον οδηγήσει σε ολοκληρωτική απελπισία. Το κακό για τους μιμητές του στην πολιτική είναι ότι μια κυβέρνηση δημοκρατικά εκλεγμένη και δεσμευμένη από συγκεκριμένη λαϊκή εντολή, δεν γίνεται να αισθανθεί απομονωμένη και απελπισμένη, εφ’ όσον νιώθει αναπόσπαστο μέρος ενός συνόλου που ονομάζεται λαός, λαϊκές τάξεις ή πλειοψηφία του εκλογικού σώματος. Μπορεί, όταν βρεθεί αντιμέτωπη με τη δοκιμασία του «εικονικού πνιγμού», να αντιδράσει έλλογα και όχι υπό το κράτος πανικού: αφού επιβιώνει, οργανώνει κάθε φορά και την αντίστασή της.
Κάπου εδώ βρισκόμαστε σήμερα. Με τις τεχνικές της ανακοπής των χρηματοδοτικών ροών ή του αποπνικτικού περιορισμού τους, οι πιστωτές της χώρας επιδιώκουν να αποσπάσουν τις μεγαλύτερες δυνατές παραχωρήσεις  από τη νέα ελληνική κυβέρνηση. Από την πλευρά της, εκείνη αγωνίζεται να διασώσει τον πυρήνα της πολιτικής της, που είναι η ανακοπή της ανθρωπιστικής κρίσης που προκάλεσαν  οι μνημονιακές πολιτικές λιτότητας και η αποτροπή της επιβολής υφεσιακών μέτρων, μέτρων λιτότητας σε βάρος των λαϊκών τάξεων, που μας βυθίζουν στο φαύλο κύκλο της αποβιομηχάνισης, της ανεργίας και της διάλυσης του παραγωγικού ιστού. 

Αφήστε τη διαπραγμάτευση, 
στα μηνόνια…


Όπως αποδεικνύεται καθημερινά, όμως, σ’ αυτή τη διελκυστίνδα απέναντι στην κυβέρνηση δεν βρίσκονται μόνο οι πιστωτές. Συντάσσονται μαζί τους και εσωτερικές δυνάμεις, που δεν επιθυμούν τον πραγματικό πνιγμό, αλλά δεν θέλουν και να γείρει η ζυγαριά πολύ προς την πλευρά της κυβέρνησης. 

Είναι όλοι αυτοί που με διάφορους τρόπους την εγκαλούν επειδή διαπραγματεύεται… επικίνδυνα. Άλλοτε της καταμαρτυρούν  ότι δεν έχει επαρκώς επεξεργασμένες προτάσεις, άλλοτε ότι δεν αντιλαμβάνεται τι ζητούν οι «εταίροι», άλλοτε ότι δεν μπορεί να συγκεράσει τις εσωτερικές αντιθέσεις της. Όλες αυτές οι κριτικές συγκλίνουν σε μία και μόνη απαίτηση: αφού δεν έχουμε ρευστό, ας αποδεχτούμε το γρηγορότερο τους όρους των πιστωτών. Και για να μην έχουμε ρευστό, μπορεί να γίνονται ακόμη και «λάθη» 1,2 δισ. στο ΤΧΣ…
Σε πιο «επεξεργασμένη» εκδοχή αυτή η κριτική γίνεται σαφέστερη υπόδειξη: μια που ο κ. Τσίπρας «έκανε τη δύσκολη επιλογή στο Βερολίνο «να αποδεχθεί την πραγματικότητα», ας κάνει πια «ό,τι έκανε κι ο Σαμαράς το 2012». Διότι «ενώ η ελληνική κυβέρνηση μετακινήθηκε, δεν έχουμε κανένα δείγμα ότι μετακινήθηκαν οι άλλοι». Γι’ αυτό και «η κυβέρνηση είναι πλέον υποχρεωμένη να πολιτευθεί (λίγο πολύ) στο πλαίσιο των προκατόχων της και με τους όρους των προκατόχων της (…) Δεν έχει δρόμο επιστροφής». Αυτή τη… σκληρή ρεαλιστική διαπραγματευτική τακτική που προτείνει ο κ. Πρετεντέρης, θα τη ζήλευε οι κ. Σόιμπλε. 
Και ο μεν κ. Πρετεντέρης δεν έχει να διακινδυνεύσει παρά μόνο την ακριβοπληρωμένη περίοπτη θέση του στα συστημικά μίντια. Εκείνος ο δυστυχής Σαμαράς, που σέρνει πίσω του ολόκληρο κόμμα, γιατί άραγε επιλέγει την ίδια απαράδεκτη στάση; Γιατί η μόνη ελπίδα που τρέφει, είναι ότι θα βρει εκείνα τα αποδεικτικά στοιχεία, τα οποία θα μας πείσουν όλους ότι και η νέα κυβέρνηση συνεχίζει απαρέγκλιτα το πρόγραμμα της δικής του κυβέρνησης; Τι προσδοκά, άραγε, να του αποφέρει αυτή η παιδιάστικη ανόητη πολιτική;

Ο Σαμαράς στο δρόμο που χάραξε ο Βενιζέλος

 Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι πείθει το πανελλήνιο με τους ισχυρισμούς του, δεν φοβάται μήπως η προσπάθειά του αποδειχθεί μάταιη και αυτοκαταστροφική; Δεν έχει διδαχθεί τίποτα από την… τόσο ευφυή τακτική του κ. Βενιζέλου, ο οποίος, αφού καταχάρηκε που συγκυβέρνησε με τον ανανήψαντα κ. Σαμαρά, άρχισε να επαίρεται ότι η ΝΔ ήρθε με τα νερά του ΠΑΣΟΚ και αναγκάστηκε να εφαρμόσει την δική του πολιτική, των μνημονίων. 
Το τί κέρδισε μ’ αυτή την τόσο ευφυή πολιτική επιχειρηματολογία το ΠΑΣΟΚ, είναι γνωστό: την εκλογική του απομείωση στα όρια της πολιτικής εξαφάνισης. Για τον απλούστατο λόγο ότι μια πολιτική που κοστίζει ακριβά στις λαϊκές τάξεις, όσο κι αν επιχειρείται να αποδειχθεί ορθή και να πιστωθεί στον πρώτο διδάξαντα, είναι βέβαιο ότι, αντίθετα, θα του χρεωθεί με σκληρό τρόπο. Η εξήγηση είναι μάλλον απλή: με βιωμένη πια την πικρή εμπειρία τής μνημονιακής λιτότητας, η μεγάλη πλειονότητα των λαϊκών τάξεων, ακόμα κι αν ξεγελαστεί με τις θριαμβολογίες των εραστών της μνημονιακής λιτότητας και διαφημιστών της ορθότητάς της, αν παραμείνει στην ίδια λογική, υποχρεώνεται να επιλέξει το μικρότερο κακό. Και δεν μπορεί παρά να θεωρήσει μικρότερο κακό το κόμμα που αναγκάστηκε να συμβιβαστεί, κι όχι το κόμμα που εκ γενετής είχε ως επιλογή την υφεσιακή λιτότητα. 
Αυτό δεν φαίνεται, πάντως, να καταλαμβάνει ο κ. Σαμαράς Του το θυμίζουν, ωστόσο, αρκετοί μέσα στο κόμμα του: η προσπάθεια μηδενισμού των αποτελεσμάτων της διαπραγμάτευσης της νέας κυβέρνησης, και μάλιστα με το επιχείρημα ότι όλοι είναι αναγκασμένοι να υποκλίνονται στα μνημόνια, οδηγεί στο 5%. Σ’ αυτούς, σύμφωνα με ορισμένα δημοσιεύματα, φέρεται να συγκαταλέγεται και ο γραμματέας της ΝΔ κ. Παπαμιμίκος. Αν αυτό αληθεύει, η τύχη του κ. Σαμαρά αρχίζει να συγκλίνει επικίνδυνα με την τύχη του κ. Βενιζέλου. Ή του κ. Γ. Παπανδρέου, αν προτιμάτε.

Χ. Γεωργούλας











ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet