Δύο σενάρια για το μέλλον του ΠΑΣΟΚ
Του Κώστα Ελευθερίου



Το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να βιώνει τις αντιφάσεις της μετα-ηγεμονικής του φάσης. Η ολοκλήρωση δύο μηνών μετεκλογικής πολιτικής δείχνουν σε πολύ μεγάλο βαθμό τόσο την περιθωριοποίηση του κόμματος όσο και την πλήρη αδυναμία του για παρέμβαση στο δημόσιο διάλογο. Συνήθως, όταν ένα κατεστημένο κόμμα βιώνει μια σημαντική εκλογική κατάρρευση στρέφεται προς τον εαυτό και επιχειρεί συλλογικά να κατανοήσει τα αίτια της κατάρρευσής του και το κυριότερο να αντλήσει από την πολιτική του παράδοση και να μεθοδεύσει την εμπέδωση της κομματικής του ταυτότητας. Αυτό στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ δε συνέβη ούτε το 2012 ούτε το 2015. Το 2012 η ηγεσία του κόμματος επέλεξε την εκ νέου συμμετοχή στην κυβέρνηση – παρότι το μήνυμα των εκλογών ήταν σαφώς διαφορετικό – με όρους «σωτηρίας της πατρίδας», με αποτέλεσμα να απολέσει ακόμα περισσότερες πηγές κοινωνικής υποστήριξης. Το 2015 το ΠΑΣΟΚ δεν μπήκε τελικά στην κυβέρνηση – παρότι αυτοδιαφημιζόταν ως η «χρήσιμη ψήφος» - και εν τέλει απέδωσε τον εκλογικό κατακρημνισμό στο «Κίνημα» του Γ. Παπανδρέου. Το βασικό σχήμα με το οποίο ο Ευ. Βενιζέλος ερμήνευσε τις αλλεπάλληλες ήττες ήταν ότι «ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ» δεν κατάλαβε τις θυσίες που υποχρεώθηκε να κάνει η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ «για να σωθεί η χώρα». Αυτό προφανώς είναι ένα εύσχημο επιχείρημα για να επιβιώσει ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν μπορεί να παραγάγει βιώσιμες και θετικές στρατηγικές για την επιστροφή των χαμένων ψηφοφόρων.

 Οι πιθανοί δελφίνοι

Το ΠΑΣΟΚ έχει προγραμματίσει το 10ο Συνέδριό του για τον Μάιο του 2015. Προς το παρόν ενδιαφέρον για τη διεκδίκηση της ηγεσίας έχουν εκδηλώσει οι Α. Λοβέρδος, Θ. Χειμωνάς και Οδ. Κωνσταντινόπουλος, ενώ υφίσταται και η προοπτική της Φ. Γεννηματά. Η εκλογή θα είναι άμεση, από τα μέλη και τους φίλους του κόμματος. Προς το παρόν, επομένως διαφαίνονται κάποιες πιθανές εκβάσεις, οι οποίες θα κριθούν και από τη σταθερότητα της τρέχουσας συγκυβέρνησης. Το πρώτο αφορά την περίπτωση της επιβεβαίωσης της λογικής της «αριστερής παρένθεσης», όπου πλέον θα επιζητείται η επανάκαμψη των έμπειρων πολιτικών. Εκεί μπορεί να παίξει ρόλο τόσο ο Κ. Σκανδαλίδης, ως θεματοφύλακας της κομματικής παράδοσης, αλλά δεν θα πρέπει να αποκλείεται και η διατήρηση του Ευ. Βενιζέλου, έστω και διαμέσου εκπροσώπου, για την αποτελεσματική παρουσία του κόμματος στην «επόμενη ημέρα». Το δεύτερο αφορά στη διάψευση της πρόβλεψης περί «αριστερής παρένθεσης», όπου πια είναι απαραίτητη η προώθηση κάποιων αλλαγών τόσο στις πολιτικές κατευθύνσεις όσο και στο πολιτικό προσωπικό. Εκεί υπάρχουν τα νέα πρόσωπα – Ν. Ανδρουλάκης, Οδ. Κωνσταντινόπουλος, Ευ. Καϊλή – που μπορούν να λειτουργήσουν ως ισοδύναμα του νέου ηλικιακά Πρωθυπουργού -, η Φ. Γεννηματά, που πέρα από το συμβολικό του ονόματος, μπορεί να επαναφέρει και τους παπανδρεϊκούς στο κόμμα και δεν θα πρέπει να αποκλείεται και πάλι η έμμεση παραμονή Βενιζέλου και η αλλαγή ονόματος ή η ένωση με κάποιον άλλο σχηματισμό.    
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet