«ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ»
Η κρυμμένη αλήθεια



Επιμέλεια: Στράτος Κερσανίδης

«Το δικαστήριο δεν είναι το μέρος όπου προσδιορίζεται η αλήθεια», υποστηρίζει ο σκηνοθέτης Χιροκάζου Κόρε-Έντα, μιλώντας για την ταινία του «Το τρίτο έγκλημα» (Samdome no satsujin), ένα εξαιρετικής δύναμης δικαστικό δράμα το οποίο έχει αποσπάσει πολλά βραβεία και πολύ καλές κριτικές σε ολόκληρο τον κόσμο.
Κεντρικός χαρακτήρας είναι ο Σιγκεμόρι, ένα επιτυχημένος δικηγόρος ο οποίος έχει αναλάβει την υπεράσπιση ενός άνδρα κατηγορούμενου για φόνο. Ο άνδρας αυτός, ο Μισούμι, βρίσκεται αντιμέτωπος με τη θανατική ποινή, αφού αφενός ομολογεί την ενοχή του αφετέρου είχε καταδικαστεί και πριν από 30 χρόνια και είχε φυλακιστεί για φόνο. Ο Σιγκεμόρι βρίσκεται σε δύσκολη θέση, αλλά καθώς μελετά την υπόθεση και τις καταθέσεις των εμπλεκομένων, αρχίζει να έχει βάσιμες αμφιβολίες για το εάν η ομολογία του πελάτη του είναι η αληθινή.
Μια ταινία η οποία εξετάζει την έννοια της βεβαιότητας, καθώς αφήνει τις αμφιβολίες να παρεισφρήσουν και να την υπονομεύσουν. Ταυτόχρονα ο σκηνοθέτης εκφράζει την αντίθεσή του στη θανατική ποινή η οποία ισχύει ακόμη στην Ιαπωνία. Ανατροπές και ηθικά διλήμματα, δυνατοί χαρακτήρες, δυνατό σενάριο και στιβαρή σκηνοθεσία σε ένα πολυεπίπεδο σκοτεινό και κλειστοφοβικό δράμα, το οποίο τιμήθηκε από την Ιαπωνική Ακαδημία Κινηματογράφου, ως η καλύτερη ταινία της χρονιάς.
Ο σκηνοθέτης λέει: «Πρωτίστως, ήθελα να απεικονίσω τη δουλειά ενός δικηγόρου σωστά. Μιλώντας με δικηγόρους, μου είπαν ότι κανείς δεν θα μπορούσε να γνωρίζει όλη την αλήθεια. Σκέφτηκα ότι αυτό ήταν πολύ ενδιαφέρον και ύστερα αποφάσισα ότι αν είναι έτσι τα πράγματα, τότε θέλω να κάνω μια ταινία για ένα δικαστικό δράμα όπου η αλήθεια δεν αποκαλύπτεται. Συνήθως μια ταινία φτάνει στην αλήθεια στο τέλος. Ωστόσο με αυτή την ταινία, μόνο η δικαστική διαδικασία ολοκληρώνεται, ενώ οι χαρακτήρες δεν βλέπουν την αλήθεια. Δείχνει ότι η κοινωνία παραβλέπει ένα ατελές σύστημα που δεν μπορεί να επιβιώσει παρά μόνο αν οι άνθρωποι κρίνουν τους άλλους χωρίς απαραίτητα να γνωρίζουν την αλήθεια.
»Με αυτήν την ταινία ήθελα να ακολουθήσω μια διαφορετική προσέγγιση σε σχέση με τις προηγούμενες ταινίες μου, και να μην αντλήσω στοιχεία από τις προσωπικές εμπειρίες μου. Κάποια στιγμή θα έρθει η ώρα που δεν θα μπορώ να αναλάβω νέες προκλήσεις.»

 

«ΤΟ ΕΝΣΤΙΚΤΟ ΤΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ»

Δύσκολη επαναφορά



Οπως ομολογεί ο σκηνοθέτης Πάντι Κονσιντάιν, από μικρό παιδί γοητευόταν από τον κόσμο της πυγμαχίας. Κι όταν έφτασε να κάνει μια ταινία για το αγαπημένο του σπορ «ήθελα, αν και θα είχε σχέση με το μποξ, να μπορούσαν όλοι να ταυτιστούν, να ήταν παγκόσμια σαν ταινία. Αν έκανα μια τέτοια ταινία θα ήταν σίγουρα από μια διαφορετική πλευρά, όχι με την κλισέ ματιά που έχουμε συνηθίσει».
Αυτό επεδίωξε με «Το ένστικτο της επιβίωσης» (Journeyman), στην οποία ο κεντρικός ήρωας, ο Μάτι Μπέρτον, έχοντας φτάσει στην κορυφή στην κατηγορία μεσαίων βαρών, δίνει έναν τελευταίο αγώνα για να κερδίσει χρήματα ώστε να εξασφαλίσει μια καλύτερη ζωή στην οικογένειά του. Αντίπαλός του είναι ο Νασάρ Αλί, ο οποίος επιδιώκει να αφαιρέσει τον τίτλο από τον Μάτι. Σε αυτόν το αγώνα όμως τραυματίζεται και πέφτει σε κώμα. Όταν συνέρχεται έχει χάσει τη μνήμη του κι αυτό σημαίνει πως πρέπει να επανενώσει τις ξεχασμένες ψηφίδες της ζωής του.
Η ταινία είναι βασισμένη σε σενάριο του ίδιου του σκηνοθέτη, το οποίο ξεκίνησε να το γράφει το 2007. Με αυτό ήθελε να μιλήσει για τα εγκεφαλικά τραύματα, την τραγωδία που έχει γονατίσει πολλούς αθλητές, γυναίκες και άντρες, και ανθρώπους κάθε επαγγέλματος σε όλο τον κόσμο. Λέει επίσης, «στα 30 μου ήμουν χαμένος. Περνούσα πολλά δικά μου προβλήματα. Ένα κομμάτι της ιστορίας είναι ο δικός μου αγώνας να ξανακερδίσω τη ζωή μου. Χρησιμοποίησα τον ήρωά μου Μάτι Μπέρτον σαν μεταφορά. Είχα διαγνωστεί με Άσπεργκερ. Έφτασε μια στιγμή που ή θα αντιμετώπιζα τον εαυτό μου ή τα πράγματα θα γίνονταν πολύ χειρότερα. Κατά κάποιο τρόπο είναι μια σχεδόν αυτοβιογραφική ταινία».

Σ. Κ.

 

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

«Κτήνος» (Beast) του Μαικλ Πιρς: Μια σειρά ανεξιχνίαστων φόνων, με θύματα νεαρές γυναίκες, έχει αναστατώσει μια μικρή επαρχιακή πόλη της Αγγλίας. Μια κοπέλα ερωτεύεται έναν νεαρό τον οποίο η αστυνομία παρακολουθεί ως ύποπτο. Εκείνη υπερασπίζεται την αθωότητά του και έρχεται σε σύγκρουση με την καταπιεστική της οικογένεια και με ολόκληρη την κοινότητα. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Μάικλ Πιρς έχει αποσπάσει εξαιρετικές κριτικές όπου προβλήθηκε, όπως και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ο σκηνοθέτης επηρεασμένος από τη δράση ενός ασύλληπτου κατά συρροή δολοφόνου, τη δεκαετία του 1960, δημιουργεί ένα έξοχο θρίλερ με φόντο μια δυνατή ερωτική ιστορία με ψυχολογικές προεκτάσεις. Θαυμάσιοι οι δύο κεντρικοί χαρακτήρες. Όπως λέει ο σκηνοθέτης, «είναι ένα σκοτεινό, δραματικό παραμύθι για ενήλικες».

«Σίλβιο» (Loro 1) του Πάολο Σορεντίνο: Αυτή τη φορά ο κορυφαίος ιταλός ηθοποιός Τόνι Σερβίλο υποδύεται το διαβόητο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ο οποίος κυβέρνησε την Ιταλία, γεγονός που θα δημιουργήσει πολλά ερωτηματικά στους ιστορικούς του μέλλοντος. Επί της ουσίας η ταινία είναι ένα πορτρέτο της ίδιας της χώρας, καλύπτοντας την περίοδο 2006-2010. Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα που αφορούν στη ζωή του μεγιστάνα των ΜΜΕ και πολιτικού ανδρός ο οποίος ταλάνισε τη γειτονική χώρα αλλά και την Ευρώπη, με σκάνδαλα, διαφθορά και καραγκιοζλίκια! O Σορεντίνο, εξ αρχής, επιλέγει να μην πάρει θέση απέναντι στον διαβόητο πρωταγωνιστή, ενώ ο ιταλικός τίτλος –που σημαίνει «Αυτοί» – αναφέρεται σε όλους εκείνους που πλαισίωναν τον Μπερλουσκόνι.

«Ο πρώτος άνθρωπος» (First man) του Ντάμιεν Σάζελ: Στις 20 Ιουλίου 1969, χιλιάδες άνθρωποι συνωστίζονταν έξω από τα καταστήματα πώλησης τηλεοράσεων για να δουν, σε μια ακαθόριστη ασπρόμαυρη εικόνα, τον πρώτο άνθρωπο να πατάει στο έδαφος της Σελήνης. Ο άνθρωπος εκείνος ήταν ο Νιλ Άρμστρονγκ, ο οποίος έκλεψε τη δόξα από τον Μπαζ Όλντρινς, ο οποίος πάτησε τη Σελήνη μετά από μερικά λεπτά, αλλά και τον Μάικλ Κόλινς, ο οποίος παρέμεινε στο διαστημόπλοιο κάνοντας περιφορές γύρω από το δορυφόρο της Γης. Μια θαυμάσια βιογραφική ταινία για τον Άρμστρονγκ, επικεντρώνοντας στην περίοδο από το 1961 ως το 1969, όσο προετοιμαζόταν η αποστολή. Εκτός από τον κεντρικό χαρακτήρα, ο σκηνοθέτης βάζει στο επίκεντρο και τη σύζυγό του Τζάνετ, η οποία βίωσε την αγωνία και τον πολύ πιθανό κίνδυνο για τη ζωή του συζύγου της. Η ταινία αποκαλύπτει τις άγνωστες μέχρι τώρα πτυχές του χαρακτήρα του Άρμστρονγκ, ενώ βασίζεται στην λεπτομερή βιογραφία του αστροναύτη. Ο ίδιος είχε προλάβει να δώσει το πράσινο φως στους παραγωγούς για το ξεκίνημα της ταινίας πριν πεθάνει το 2012.

«Δύσκολες ώρες στο Ελ Ροαγιάλ» (Bad times at the El Royal) του Ντρου Γκοντάρ: 1969, στο παρηκμασμένο ξενοδοχείο Ελ Ροαγιάλ, φτάνει η τραγουδίστρια Νταρλίν Σουίτ. Εκεί συναντά τον ιερέα, Ντάνιελ Φλιν, ο οποίος «δεν είναι αυτός που φαίνεται», τον έμπορο Λάραμι Σίμουρ Σάλιβαν, ο οποίος τους λέει την ιστορία του Ελ Ροαγιάλ και τις παλιές καλές μέρες. Θα φτάσουν κι άλλοι, συνολικά επτά άνθρωποι, που ο καθένας κρύβει κι από ένα μυστικό. Ενδιαφέρουσα ταινία μυστηρίου με εντυπωσιακό καστ.

«Πόθος» (Ga’ agua) του Σάβι Γκάμπιζον: Τα χρόνια έχουν περάσει και ο μεσήλικας πια, Άριαλ, ο οποίος δεν απέκτησε ποτέ παιδιά, δέχεται ένα τηλεφώνημα από μια γυναίκα με την οποία είχε δεσμό όταν ήταν φοιτητές. Η γυναίκα του αποκαλύπτει πως μετά το χωρισμό τους γέννησε ένα αγοράκι. Κι έτσι ο Άριαλ βρίσκεται μπροστά στο ρόλο του γονέα. Βραβείο κοινού στο Φεστιβάλ Βενετίας.

«Peppermint» του Πιερ Μορέλ: Ο σύζυγος της Ράιλι Νορθ έχει μπλεξίματα με τον υπόκοσμο χωρίς εκείνη να γνωρίζει τίποτα. Μετά από μια βίαιη επίθεση εναντίον της οικογένειας, η Ράιλι πέφτει σε κώμα. Όταν συνέρχεται ανακαλύπτει πως ο άνδρας της και η 10χρονη κόρη της έχουν δολοφονηθεί. Αντιμέτωπη με ένα διεφθαρμένο σύστημα το οποίο δεν αποδίδει δικαιοσύνη, η γυναίκα θα αναλάβει η ίδια να γίνει τιμωρός και να πάρει εκδίκηση.

Σινεφίλ
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet