59ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Ελληνικών ταινιών απόηχος



Του Στράτου Κερσανίδη

Πέρασε ήδη μια βδομάδα από την ολοκλήρωση του 59ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, το οποίο για μια ακόμη φορά σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Την προηγούμενη Κυριακή έκανα μια αναφορά σε τέσσερις ελληνικές ταινίες, διαφορετικού ύφους και θεματικής η μία από την άλλη, θέλοντας να καταδείξω ακριβώς αυτό. Δηλαδή τον πλούτο και τον πλουραλισμό που παρουσιάστηκε φέτος από την πλευρά των ελλήνων κινηματογραφιστών. Σήμερα θα παραμείνω στις ελληνικές ταινίες, επειδή πιστεύω πως αξίζει να σταθούμε σε αυτές και να τις περιβάλλουμε με περισσότερη εμπιστοσύνη δίνοντάς τους την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με το κοινό.
«Καταφύγιο ΙΙ: Το μονοπάτι του πάγου» του Χρήστου Νικολέρη: Δύο κορίτσια και δύο αγόρια ξεκινούν για μια εκδρομή στο δάσος για το οποίο οι ντόπιοι αφηγούνται μυστηριώδεις ιστορίες. Εκεί όμως θα βρεθούν παγιδευμένοι σε ένα καταφύγιο, στο οποίο κρύβεται ένας ληστής. Μια ταινία η οποία κινείται στο στιλ των αντίστοιχων, αμερικανικών ιδίως, ταινιών. Ένα νεανικό θρίλερ τρόμου που εάν δεν «μιλούσε» ελληνικά θα μπορούσαμε κάλλιστα να πούμε πως είναι χολιγουντιανή παραγωγή. Υπάρχει όμως το ταυτοτικό στοιχείο της ελληνικότητας, καθώς το μυστήριο του δάσους είναι βγαλμένο από ελληνικούς θρύλους.
«Night out» του Στράτου Τζίτζη: Μια νύχτα στο Βερολίνο όπου συναντιούνται διάφοροι άνθρωποι. Μέσα σε μια έντονα ερωτική ατμόσφαιρα οι αισθήσεις απελευθερώνονται, οι αναστολές εξανεμίζονται και κάποιες ισορροπίες κλονίζονται.
Μια τολμηρή ταινία με έντονο το στοιχείο του ερωτισμού, αλλά αυτό είναι κάτι το οποίο δεν μπορεί να λείπει από μια ταινία για το νυχτερινό Βερολίνο και την έντονη ζωή του. Βέβαια ο σκηνοθέτης θέλει να δείξει πώς όλο αυτό μπορεί να επηρεάσει τις ανθρώπινες σχέσεις, να τις κλονίσει ή να τις επαναπροσδιορίσει. Δυναμική κινηματογράφηση, έντονες εικόνες, γρήγορη και νευρική κίνηση της κάμερας σε μια ταινία που ξεκινά έντονα και καταλήγει σε ντελιριακές καταστάσεις. Για μια ακόμη φορά ο Στράτος Τζίτζης αποδεικνύει πως ξέρει πολύ καλά το σινεμά.
«Φυγαδεύοντας τον Χέντριξ» του Μάριου Πιπερίδη: Ο Γιάννης σχεδιάζει να φύγει από την Κύπρο σε μερικές μέρες. Όταν όμως ο σκύλος του, ο Τζίμι, περνά τη Νεκρή Ζώνη και μπαίνει στην κατεχόμενη Λευκωσία, αναγκάζεται να περάσει από την άλλη πλευρά και να τον φέρει. Βασισμένη σε ένα πολύ έξυπνο και δεμένο σενάριο και μια σκηνοθεσία σφιχτή, η ταινία έχει δράση, ανατροπές, χιούμορ, πολύ καλές ερμηνείες, ωραίο φινάλε. Μια ιδιαίτερη ματιά του σκηνοθέτη επάνω στο Κυπριακό. Ο παραλογισμός των συνόρων, η βαρβαρότητα της κατοχής και το πώς επηρεάζονται οι ζωές των ανθρώπων και από τις δύο πλευρές. Δεν αφήνει στο απυρόβλητο ούτε τις παγιωμένες ιδέες που έχουν τόσο οι μεν όσο και οι δε για τους «άλλους».
«Μαγικό δέρμα» του Κωνσταντίνου Σαμαρά: Μεταφορά στο σινεμά του ομότιτλου βιβλίου του Ονορέ ντε Μπαλζά. Μια «δύσκολη» ταινία στην οποία το παράδοξο συμβαδίζει με το γκροτέσκο αλλά πίσω και από τα δύο αναδύεται η θλίψη. Παρότολμο και φιλόδοξο εγχείρημα, με ιδιαίτερη φροντίδα στα κοστούμια, τα σκηνικά και τη φωτογραφία, με αποτέλεσμα ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον εικαστικό αισθητικό αποτέλεσμα.
«Η δουλειά της» του Νίκου Λαμπότ: Η Παναγιώτα, νοικοκυρά γύρω στα 40, όταν ο άνδρας της μένει άνεργος, προσλαμβάνεται από μια ιδιωτική εταιρεία καθαρισμού. Δουλεύει με αφοσίωση και συνέπεια χωρίς να διαμαρτύρεται. Ταυτόχρονα όμως αρχίζει να κοινωνικοποιείται, να νιώθει χρήσιμη και οικονομικά ανεξάρτητη.
Με κοφτερή, διεισδυτική ματιά, ο Νίκος Λαμπότ αφηγείται μια ανθρώπινη ιστορία. Διεισδύει με εξαιρετικό τρόπο στις κοινωνικές συνθήκες, μιλά για τις εργασιακές σχέσεις αλλά πάνω απ’ όλα, αυτό που αναδεικνύει είναι η σχέση της ηρωίδας της με το οικογενειακό και το κοινωνικό της περιβάλλον. Ταινία λιτή, σφιχτοδεμένη η οποία δεν χάνει το στόχο της που είναι η θέση της γυναίκας στην οικογένεια, στον εργασιακό χώρο και μέσα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης.
«Η δεξιά τσέπη του ράσου» του Γιάννη Λαπατά : Το εξαιρετικό βιβλίο του Γιάννη Μακριδάκη μεταφέρεται με υποδειγματικό τρόπο στον κινηματογράφο από τον Γιάννη Λαπατά, ο οποίος σέβεται απόλυτα το κείμενο και την ατμόσφαιρα. Μια εντελώς ανθρωποκεντρική προσέγγιση στην οποία υπερισχύει ο άνθρωπος του θείου και τα ανθρώπινα συναισθήματα της μεταφυσικής.
Στρωμένη σκηνοθεσία, η οποία ακολουθεί τις συναισθηματικές διακυμάνσεις του κεντρικού χαρακτήρα, με έντονο το στοιχείο της γνήσιας συγκίνησης.
«Holly boom» της Μαρίας Λάφη: Ο 16χρονος Ιγκέ από τις Φιλιππίνες ζει με τους γονείς του οι οποίοι διατηρούν εστιατόριο. Ο Μανού από την Αφρική συγκατοικεί με την κοπέλα του, την Λένα, η οποία το έχει σκάσει από το σπίτι της και έχει ύποπτα πάρε-δώσε. Η Άντια από την Αλβανία ζει σε ένα υπόγειο με το μωρό της και χωρίς διαβατήριο που το κρατούν κάποιοι μαφιόζοι. Η Θάλεια μια ηλικιωμένη Ελληνίδα έχει ένα μικρό εργαστήριο επισκευής ρούχων. Οι ζωές όλων αυτών των ανθρώπων αλληλοεπηρεάζονται, σχέσεις δοκιμάζονται και νέες σχέσεις δημιουργούνται σε μια ταινία σκηνοθετημένη με νεύρο και με έντονη κοινωνική ματιά σε μια πολυεθνική Αθήνα. Η σκηνοθέτιδα προσεγγίζει τους ήρωές της με αγάπη, ευαισθησία και διακριτικότητα καθώς και θέματα όπως ο ρατσισμός, η εκμετάλλευση και η παραβατικότητα έχοντας πάντοτε στο επίκεντρό της τον άνθρωπο.
«Κιμμέρια» του Σάιμον Φαρμακάς: Σε μια περιοχή στην Κύπρο, που ελέγχεται από τον ΟΗΕ, ένα αντικείμενο από το διάστημα πέφτει σε ένα χωράφι. Οι ισορροπίες στη μικρή κοινωνία διαταράσσονται εξαιτίας αυτού του παράξενου, άγνωστου αντικειμένου το οποίο ήρθε ουρανοκατέβατο.
Πολύ ενδιαφέρουσα ταινία με επίκεντρο τις σχέσεις των ανθρώπων, με το αντικείμενο να παίζει ρόλο καταλύτη σε αυτές. Κι αυτό επειδή ο καθένας βλέπει σε αυτό την ευκαιρία να κερδίσει κάτι. Λεπτές δόσεις χιούμορ και σκηνοθεσία που δεν κουράζει.
«Παύση» της Τόνιας Μισιαλή: Η Ελπίδα ζει μια ανιαρή καθημερινότητα. Νιώθει το χρόνο επάνω της να περνά, ενώ ο άνδρας της αδιαφορεί και συχνά της φέρεται άσχημα. Χαμηλών τόνων ταινία η οποία λειτουργεί ως ωρολογιακή βόμβα. Σκηνοθεσία απλή και συγκρατημένη, διεισδύει στην ψυχή της πρωταγωνίστριας δημιουργώντας γύρω της μια ασφυκτική ατμόσφαιρα εγκλεισμού, ο οποίος δεν είναι κυριολεκτικός αλλά ουσιαστικός.
«The waiter» του Στηβ Κρικρή: Mοναχικός σερβιτόρος ζει μια ρουτινιάρικη καθημερινότητα. Όταν ο γείτονάς του εξαφανίζεται, διαπιστώνει πως κάποιος άλλος άνδρας μπαινοβγαίνει στο διαμέρισμά του. Εν τω μεταξύ αρχίζει να υποψιάζεται πως η εξαφάνιση έχει σχέση με το μυστηριώδη άνδρα και η ανιαρή ζωή του αποκτά νέο ενδιαφέρον.
Υπνωτιστική, νωχελική αφήγηση σε ένα ατμοσφαιρικό φιλμ νουάρ με τους δύο κεντρικούς χαρακτήρες να παίζουν εναλλάξ τους ρόλους της γάτας και του ποντικιού. Ιδανικές είναι οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών, Άρη Σερβετάλη και Γιάννη Στάνκογλου.
Σημείωση: Περιλαμβάνονται οι ταινίες που κατάφερα να δω.

strakersan@gmail.com
kersanidis.wordpress.com

 

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

_R7A0385.jpg

«Μαίρη Σέλλεϋ» (Mary Shelley) της Χάιφα Αλ Μανσούρ: Το 1814, η 16χρονη φιλόδοξη συγγραφέας, Μέρι Γουόλστονκραφτ Γκόντγουιν, εργάζεται στο βιβλιοπωλείο του διακεκριμένου συγγραφέα πατέρα της, Γουίλιαμ Γκόντγουιν. Τότε γνωρίζει τον 21χρονο ποιητή Πέρσι Σέλλεϋ, ο οποίος μαθητεύει κοντά στον πατέρα της. Τον ερωτεύεται και σχετίζεται μαζί του παρά την αντίθεση των γονιών της. Αποφασισμένη να ζήσει ελεύθερη, φεύγει με τον Πέρσι αλλά τα οικονομικά προβλήματα και ο θάνατος της νεογέννητης κόρης τους τα ανατρέπουν όλα. Η Μαίρη στρέφεται προς ένα σκοτεινό κόσμο με εμμονές στην ανάσταση των νεκρών. Μέσα από αυτόν το δαιμονικό κόσμο γράφει το διάσημο μυθιστόρημα «Φρανκενστάιν» σε μια εποχή που ήταν δύσκολο για μια γυναίκα να γίνει συγγραφέας. Έτσι το βιβλίο θα κυκλοφορήσει με το όνομα του άνδρα της και η Μαίρη θα αγωνιστεί σκληρά για να διεκδικήσει το έργο της.

«Φανταστικά ζώα: Τα εγκλήματα του Γκρίντελβαντ» (Fantastic beasts: The crimes of Grindelwald) του Ντέιβιντ Γέιτς: Ο μάγος Γκέλερτ Γκρίντελβαλντ προσπαθεί να συγκεντρώσει διάφορους μάγους για να καταδυναστεύσει τον κόσμο. Τα σχέδιά του προσπαθεί να ανατρέψει ο Άλμπους Ντάμπλντορ.

«Οι κληρονόμοι» (Las herederas) του Μαρτσέλο Μαρτινέζι: Η Τσέλα και η Τσικίτα ζουν μαζί για πολλά χρόνια. Όμως τα οικονομικά τους δεν πηγαίνουν καλά και αρχίζουν να πουλούν για να αντιμετωπίσουν την κατάσταση. Εξαιτίας των χρεών η Τσικίτα θα κατηγορηθεί για απάτη και θα οδηγηθεί στη φυλακή. Η Τσέλα θα αναγκαστεί να πιάσει δουλειά ως οδηγός και θα αρχίσει να ζει μια νέα πραγματικότητα. Στο μεταξύ θα γνωρίσει μια νεότερή της γυναίκα, την Άνγκι, και όλα στη ζωή της θα αρχίσουν να αλλάζουν.

«Αιγαίο SOS» του Πιέρρου Ανδρακάκου: Καλοκαίρι του 2018 και πολεμικά πλοία από την Ελλάδα και την Τουρκία βολτάρουν στο Αιγαίο. Μετά από ένα μεγάλο σεισμό …αναδύεται από τη θάλασσα μια βραχονησίδα η οποία αμέσως θα γίνει το «μήλον της έριδος» για τις δύο χώρες. Το «νησί» καταλαμβάνεται το μισό από τους Έλληνες και το άλλο μισό από τους Τούρκους και ακολουθεί σειρά από κωμικές καταστάσεις.

Σινεφίλ
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet