Του Δημήτρη Σμυρναίου

Η Γερμανία έχει στρίψει το βλέμμα της προς τα δεξιά. Και το μεγαλύτερο κόμμα της χώρας έχει στρέψει σχεδόν αποκλειστικά το βλέμμα προς αυτή την κατεύθυνση. Η εκκίνηση των διαδικασιών για την εκλογή νέου προέδρου των Χριστιανοδημοκρατών θυμίζει ένα βαρετό θεατρικό κομμάτι χωρίς φαντασία με αναμενόμενο τέλος. Ο συντηρητισμός βγαίνει από τη ναφθαλίνη και ετοιμάζεται να εκστρατεύσει για να αποδομήσει ότι άφησε ακόμα όρθιο τα τελευταία χρόνια η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού τόσο στο κοινωνικό επίπεδο όσο και στον τομέα των βασικών πολιτικών δικαιωμάτων.

Οποιος περιμένει να ακούσει κάτι καινούριο από τη γερμανική Χριστιανοδημοκρατία μετά την απόφαση της Ανγκέλας Μέρκελ να παραδώσει την προεδρία του κόμματος σε άλλα χέρια, μάλλον θα περιμένει για πολύ. Το επιβεβαίωσε όχι μόνο η ίδια με την ομιλία της την περασμένη Δευτέρα στο ευρωκοινοβούλιο, αλλά και οι τρεις διεκδικητές της διαδοχής της στην πρώτη από τις οκτώ περιφερειακές συνδιασκέψεις τους στο Λύμπεκ, όπου και παρουσίασαν στην κομματική βάση τα προγράμματά τους. Είναι μια μάλλον άνευρη προσπάθεια ενός γερασμένου κόμματος να αποδείξει ότι «έχει σφυγμό» και πραγματοποιεί ένα «ζωντανό και ειλικρινή διάλογο» με την βάση του.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Η καγκελάριος της Γερμανίας, μιλώντας στους ευρωβουλευτές, ανακάλυψε εκ νέου την ανάγκη για καλύτερη στρατιωτική συνεργασία των Ευρωπαίων. Η πιο αθώα ερμηνεία για αυτή της την επιλογή είναι, ότι όπως κάθε φορά που στα ηγετικά κλιμάκια της ΕΕ επικρατεί έλλειψη ιδέων, ανασύρονται από το συρτάρι σχέδια για κοινούς στρατούς, άμυνα και ασφάλεια, ως ένα φιλόδοξο σχέδιο «ενοποίησης».
Οι πιο «πονηρεμένοι» πάντως πιστεύουν ότι η κα Μέρκελ θέλει αφενός να κάνει ένα μικρό χατήρι στον Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος λέει και ξαναλέει για την ανάγκη ενός κοινού στρατού, αλλά πρωτίστως στο λόμπυ της στρατιωτικής βιομηχανίας, που εδώ και καιρό πιέζει για μια τέτοια εξέλιξη. Το γεγονός ότι η χριστιανοδημοκράτης πολιτικός αναφέρθηκε και με κάποια λεπτομέρεια σε ζητήματα συμβατότητας οπλικών συστημάτων αποδεικνύει ότι έχει εντρυφήσει στο ζήτημα. Ετσι κι αλλιώς το αφήγημα ταιριάζει στη νεοσυντηρητική ατζέντα που προτάσσει την «ασφάλεια» ως βασικό εκλογικό επιχείρημα για το ψάρεμα ψήφων.
Οταν οι Χριστιανοδημοκράτες μιλούν για ασφάλεια, δεν εννούν βεβαίως την εργασιακή ή κοινωνική ασφάλεια για τους ανέργους ή τους κακοπληρωμένους εργαζόμενους που δουλεύουν περιστασιακά, εποχιακά, χωρίς ασφάλιση και κοινωνική και συνδικαλιστική προστασία. Η ασφάλεια περιορίζεται στην υπεράσπιση από εχθρούς από τα έξω είτε αυτοί είναι οι μετανάστες είτε ξένες δυνάμεις, είτε κάποιοι τρομοκράτες που απειλούν το δυτικό τρόπο ζωής.

Οι τρεις σωματοφύλακες

Το θέμα της ασφάλειας κυριάρχησε και στις πρώτες τοποθετήσεις των τριών δελφίνων για την προεδρία της Χριστιανοδημοκρατικής Ενωσης (CDU), διανθισμένο με την κλασσική νεοφιλελεύθερη υποσχεσιολογία για λιγότερους φόρους. Κατά τα άλλα και οι τρεις θέλουν να προστατέψουν τη χώρα από εχθρούς ως νέοι σωματοφύλακες και ονειρεύονται έναν πιο αξιόμαχο στρατό, προφανώς στο πλαίσιο και των ευρωπαϊκών φαντασιώσεων για μια Ευρώπη-φρούριο. Η θεωρούμενη ως εκλεκτή της Μέρκελ, Ανεγκρέτ Κραμπ-Καρενμπάουερ, τόνισε ότι δεν θα πρέπει να επαναληφθούν τα γεγονότα του 2015, όταν 900.000 πρόσφυγες έφτασαν εντελώς ανεξέλεγκτα στη Γερμανία. Επικέντρωσε τις τοποθετήσεις της σε ζητήματα του «νόμου και της τάξης», σε μια προσπάθεια να αποστασιοποιηθεί από τη σημερινή καγκελάριο.
Το φαβορί της κούρσας, ο Φρίντριχ της Blackrock Μερτς έδειξε ότι αντιμετωπίζει την υπόθεση πολιτική με οικονομικούς όρους. Υποσχέθηκε να ξαναφέρει το κόμμα σε ποσοστά πάνω από το 40%. Η ομιλία του θύμιζε εκείνη ενός στελέχους επιχειρήσεων που υπόσχεται καλύτερες αποδόσεις και μερίσματα, χωρίς να αναφέρεται στο πώς και γιατί. Αν κρίνει πάντως κανείς από το χειροκρότημα των παρισταμένων, αλλά και από τις ως τώρα δημοσκοπήσεις ο «σκληρός δεξιός» Μερτς είναι το αδιαφιλονίκητο φαβορί για την επικράτηση. Το περιοδικό Spiegel του αφιέρωσε ήδη το πρώτο του εξώφυλλο. Ο ίδιος χωρίς να έχει κανένα ενδοιασμό παραδέχτηκε ότι το ετήσιο εισόδημα του ξεπερνά το εκατομμύριο, αλλά κατέταξε τον εαυτό του στην «ανώτερη μεσαία τάξη».
Στο θέμα της ασφάλειας επικέντρωσε τις «προγραμματικές του δηλώσεις» και ο τρίτος της παρέας Γιενς Σπαν, ο οποίος θεωρείται ως το άουτσάιντερ της κούρσας. Η συζήτηση έδειξε ότι η κεντροδεξιά στη Γερμανία δεν διαθέτει καμιά ιδιαίτερη φαντασία στη θεματολογία της και σίγουρα δεν σκοπεύει να κινηθεί προς πιο φιλελεύθερες κοινωνικά κατευθύνσεις. Το βλέμμα της είναι σαφώς στραμμένο προς τα δεξιά, εκεί δηλαδή που θεωρεί ότι οφείλεται και η μεγαλύτερη διαρροή ψήφων της. Το τι ακριβώς θα σημάνει αυτό για τις μέλλουσες πολιτικές εξελίξεις μένει να φανεί. Το σίγουρο είναι πάντως πως ειδικά στα ανατολικά της χώρας κάποιοι ντόπιοι χριστιανοδημοκράτες πολιτικοί έχουν αρχίσει να σκέφτονται δυνατά για το ενδεχόμενο μιας πιθανής συνεργασίας με την ακροδεξιά «Εναλλακτική για τη Γερμανία».
Στο μεταξύ φαίνεται ότι η προοπτική αποχώρησης της κυρίας Μέρκελ έχει ενεργοποιήσει «αντανακλαστικά» συμπάθειας στη γερμανική κοινωνία, αφού, αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις, η πλειοψηφία των πολιτών δεν θέλει να τη δει να παραιτείται πρόωρα της καγκελαρίας. Ωστόσο η συγκατοίκησή της με τον Φρίντριχ Μερτς θεωρείται ότι δεν θα μπορέσει να είναι τόσο μακρόβια, να αντέξει δηλαδή μέχρι τις θεωρητικά προγραμματισμένες για το Σεπτέμβρη του 2021 επόμενες εκλογές για την ομοσπονδιακή βουλή.
Πρόσφατα άρθρα ( Διεθνή )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet