Ηταν αργά το απόγευμα 17 Νοέμβρη, λίγο μετά την ειρηνική και μαχητική πορεία για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Διαδηλωτές, αναρχικοί ως φαίνεται, αλλά και άλλοι, κατευθύνονταν προς το σταθμό των Αμπελοκήπων. Σχετικό βίντεο καταγράφει τις επόμενες εικόνες, που δεν μπορούν, ασφαλώς, να περάσουν απαρατήρητες… Μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα οι δυνάμεις της αστυνομίας, αναίτια, απρόκλητα, επιτίθενται στους διαδηλωτές με χημικά, με βιαιότητα. Ένας νεαρός άντρας κείτεται στο έδαφος. Φίλοι ή περαστικοί καλούν σε βοήθεια. Αμέσως μετά εμφανίζονται στη… σκηνή αστυνομικοί, οι οποίοι τον ποδοπατούν και επιχειρούν να του βάλουν χειροπέδες. Στη λεωφόρο Αλεξάνδρας επικρατεί χάος.
Επίδειξη δύναμης από τις δυνάμεις καταστολής; Σχέδιο κατατρομοκράτησης; Ό,τι κι αν είναι, δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να δικαιολογηθεί ή να αποσιωπηθεί. Πολλά χωρούν στη δημοκρατία, πολλά, αλλά όχι η απρόκλητη βία μιας ανεξέλεγκτης αστυνομικής εξουσίας, η οποία πυκνά συχνά θέλει να μας υπενθυμίζει τον κατασταλτικό και… πρωταγωνιστικό της ρόλο. Όπως έγινε και στην περίπτωση του Ζακ Κωστόπουλου, με τον αστυνομικό συνδικαλιστή να δηλώνει με περίσσιο θράσος «και σε όποιον αρέσει».
Αλλά αν όλα αυτά αφορούν την κυρίαρχη, ως φαίνεται, πρακτική των αστυνομικών αρχών ή τους ακροδεξιούς θύλακες, που κινούνται προκλητικά στους κόλπους της ελληνικής αστυνομίας, γεννάται εύλογα το ερωτηματικό ποιες είναι οι πρωτοβουλίες της πολιτείας, στην προκειμένη του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, ως προς την πασιφανή ανάγκη εκδημοκρατισμού των σωμάτων ασφαλείας. Δεν ακυρώνουμε ασφαλώς τις προσπάθειες που έχουν γίνει και έχουν οδηγήσει, πράγματι, στη μείωση της καταστολής τα τελευταία χρόνια. Φαίνεται, όμως, πως δεν φτάνουν. Η ακροδεξιά αγριότητα, η αντίληψη πολλών αστυνομικών –ευτυχώς όχι όλων- ότι «το κράτος είμαστε εμείς και κάνουμε ό,τι θέλουμε», είναι ανάγκη, θα λέγαμε επιτακτική, να σπάσει. Και αυτό δεν μπορεί να συμβεί ούτε με ευχές, ούτε με παρακάλια. Χρειάζεται ολιστικό σχέδιο. Μέτρα και πρωτοβουλίες που να θίγουν τον πυρήνα του προβλήματος, γιατί η αστυνομική αυθαιρεσία, από μόνη της, συνιστά ένα τεράστιο πρόβλημα τόσο για τη δημοκρατία και τις ελευθερίες, όσο και για την ίδια την αριστερά, που αν θέλει να υπάρξει ως τέτοια, δεν μπορεί παρά να κινείται αλλιώς.
Αλίμονο αν η απάντηση είναι τα χημικά, το ξύλο ή ακόμα οι αύρες με αντλίες νερού απέναντι από την κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου. Η αριστερά, ακόμα και σε δύσκολες συγκυρίες, έχει άλλα όπλα. Η ασφάλεια των πολιτών, άλλωστε, δεν εξασφαλίζεται με την καταστολή, αλλά με τα δικαιώματα και τις ελευθερίες. Είναι πράγματι, ένας πολύ δύσκολος δρόμος, αλλά για μας αποτελεί μονόδρομο.
Πρόσφατα άρθρα ( Πολιτική )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet