Απών επέλεξε να είναι και αυτή τη φορά ο κ. Μητσοτάκης από τη συζήτηση των μέτρων που έφερε την Τετάρτη προς ψήφιση στη Βουλή η κυβέρνηση.
Το γεγονός ότι το ίδιο έπραξαν οι αρχηγοί και των άλλων κομμάτων της αντιπολίτευσης, με προφανή στόχο να υποβαθμίσουν τη συζήτηση και να υποτιμήσουν την αξία των μέτρων, δεν τον αμνηστεύει πολιτικά. Τα κόμματα της ήσσονος αντιπολίτευσης ίσως ελπίζουν ότι, λόγω μικρού μεγέθους και απήχησης, θα εισπράξουν μικρότερη μερίδα από το δημόσιο καγχασμό που συνεπάγεται το να χλευάζεις μέτρα ευρείας κοινωνικής απεύθυνσης —όπως η μείωση του ΕΝΦΙΑ, η μείωση του φορολογικού συντελεστή των κερδών από επιχειρηματική δραστηριότητα και η διανομή κοινωνικού μερίσματος ύψους πάνω από 710 εκατομμύρια ευρώ— χαρακτηρίζοντάς τα προεκλογικές παροχολογίες, και την άλλη στιγμή να τα υπερψηφίζεις για να μη συγκρουστείς με το κοινό περί σοβαρότητας αίσθημα.
Όμως όταν είσαι αξιωματική αντιπολίτευση και κουβαλάς την ευθύνη του μεγέθους σου και της προοπτικής να γίνεις κάποτε κυβέρνηση, δεν σου αναγνωρίζονται τέτοια ελαφρυντικά. Το κοινό περί σοβαρότητας αίσθημα δεν συγχωρεί τεχνάσματα του είδους το μεν κόμμα σου να υπερψηφίζει τα κυβερνητικά μέτρα, εσύ δε, ο αρχηγός του, να απουσιάζεις, νομίζοντας ότι έτσι θα αποφύγεις να «χρεωθείς» προσωπικά την υπερψήφισή τους.
Η αποσιώπηση που προσφέρουν στις γκάφες του κ. Μητσοτάκη τα ΜΜΕ που τον κηδεμονεύουν δεν θα διασώζουν επ’ άπειρον το κύρος του. Θα έχει καλύτερα αποτελέσματα αν φροντίσει να σέβεται του κανόνες της δημοκρατίας, που επιβάλλουν την παρουσία του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης όταν στην ολομέλεια παρίσταται ο πρωθυπουργός. Ο σεβασμός στο τυπικό της δημοκρατίας δεν είναι τυπικότητα, είναι σεβασμός στη δημοκρατία. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν απουσιάζει ποτέ από τη Βουλή όταν παρίσταται ο κ. Μητσοτάκης. Το αντίθετο θα ήταν προσβολή της δημοκρατίας.
Βεβαίως υπάρχει πάντα το θέμα του τι εννοεί ο καθένας όταν ισχυρίζεται ότι μιλά εξ ονόματος της δημοκρατίας, όπως κάνει ο κ. Μητσοτάκης όταν εγκαλεί την κυβέρνηση για υπόθαλψη της ανομίας στα πανεπιστήμια.
Η αντίληψη του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης για τη δημοκρατία συνοψίζονται σε μια φράση από την ομιλία του στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης το 2017 —ευκρινέστατη αποτύπωση του χάσματος που τον χωρίζει από το θεμελιώδες τρίπτυχο της δημοκρατίας, «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη». Την υπενθυμίζουμε: «Δεν τρέφω αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες, κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση…». Σαφέστερη καταδήλωση φρονήματος δεν θα μπορούσε να υπάρξει: η δημοκρατία είναι ανέφικτη και η επιζήτησή της μάταιος κόπος, διότι προσκρούει στην ανθρώπινη φύση.
Ο κ. Μητσοτάκης εκτίθεται ασύγγνωστα. Υστερεί τουλάχιστον δύο αιώνες στην κατανόηση της διαπάλης των ιδεών στο διάστημα των χρόνων που ονομάζουμε νεωτερικότητα, διαπάλης πάνω στην οποία θεμελιώθηκε ο σύγχρονος πολιτικός πολιτισμός, με όλες τις αναμφισβήτητες αντιφάσεις και τις βίαιες παλινδρομήσεις του. Αυτό τον εμποδίζει να εξοικειωθεί με μια από τις θεμελιώδεις έννοιες της δημοκρατίας, την ιδιότητα του πολίτη —και τους διαύλους μέσω των οποίων κατακτάται η ιδιότητα αυτή, προκειμένου το άτομο να υπηρετεί τη δημοκρατία και να υπηρετείται από αυτήν.
Οι πεποιθήσεις του εμποδίζουν τον κ. Μητσοτάκη να καταλάβει ότι πολίτης δεν γεννιέσαι (στιγματισμένος από την «ανθρώπινη φύση» σου…), πολίτης γίνεσαι. Ότι ακριβώς γι’ αυτό η παιδεία, και δη η δημόσια παιδεία, κατέχει περίοπτη θέση στον κατάλογο των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων – των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων του πολίτη αλλά και του πολιτεύματος. Ότι η δημόσια ανώτατη εκπαίδευση, το δημόσιο πανεπιστήμιο, έχει ως βασική προτεραιότητα τούτο: να υποδέχεται —ανεξάρτητα από διακρίσεις εισοδηματικές, ταξικές ή άλλες— άτομα στην κρίσιμη ηλικιακή αφετηρία της προσωπικής και κοινωνικής ωρίμανσής τους και να διαπλάθει πολίτες με υψηλό αίσθημα ευθύνης απέναντι στο σύνολο.
Αυτό δεν εννοεί να δεχθεί ο κ. Μητσοτάκης, αυτόν το δημοκρατικό εξισωτισμό δεν μπορεί να ανεχθεί. Και είναι ακριβώς αυτό που εξηγεί το μένος με το οποίο, μιλώντας προ δεκαημέρου στη Βουλή, επιτέθηκε με ύβρεις και κατασκευασμένες ανακρίβειες εναντίον του δημόσιου πανεπιστημίου, υποσχόμενος την αποκάθαρσή του από «συμμορίες, έμπορους ναρκωτικών, λαθρεμπόρους και κάθε λογής τραμπούκους», που νέμονται τους χώρους ελέω πανεπιστημιακού ασύλου υποτίθεται, το οποίο άσυλο ο κ. Μητσοτάκης υπόσχεται να καταργήσει ασυζητητί.
Όπως σωστά έχει επισημανθεί και αναλυθεί, ο κύριος λόγος της επιχειρούμενης απαξίωσης της δημόσιας τριτοβάθμιας εκπαίδευσης δεν είναι η εξοικείωση της κοινής γνώμης με την ιδέα της ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων, με κατάργηση του άρθρου 16 του Συντάγματος, που την απαγορεύει.
Ο κύριος λόγος που το δημόσιο πανεπιστήμιο καταλαμβάνει μια από τις πρώτες θέσεις στον κατάλογο των δημόσιων αγαθών που έχει στοχοποιήσει ο νεοφιλελευθερισμός στην προσπάθειά του να στερήσει από τα «υποδεέστερα» κοινωνικά στρώματα την πρόσβαση σε αυτά είναι ο εν δυνάμει δημοκρατικός χαρακτήρας του. Το ότι η πρόσβαση στη δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση δεν εμποδίζεται απαγορευτικά από εισοδηματικά κριτήρια. Ότι το δημόσιο πανεπιστήμιο λειτουργεί σαν δίαυλος επικοινωνίας ανάμεσα σε κοινωνικά στρώματα που διαφορετικά θα συναντιόνταν μόνο στην αρένα του εργασιακού ανταγωνισμού για να αλληλοεξοντωθούν. Ότι αποτελεί λίκνο ιδεών, τόπο συνάφειας ελεύθερων συνειδήσεων, εργαστήριο παραγωγής πολιτών. Ότι, σαν τέτοιο, διαψεύδει έμπρακτα το μύθο που καλλιεργούν οι κυρίαρχες τάξεις ότι «η ισότητα είναι αντίθετη στην ανθρώπινη φύση». Ότι επιβεβαιώνει στην πράξη ότι η ισότητα μπορεί να διεκδικηθεί, να αποκτήσει ερείσματα μέσω της κατάκτησης της γνώσης. Ότι η ύπαρξή του συνιστά απειλή για τη νέα τάξη πραγμάτων που εξυφαίνεται σε βάρος των δημοκρατικών ελευθεριών από τις κυρίαρχες ελίτ, στις οποίες ο κ. Μητσοτάκης κόπτεται να ανήκει.

Κωστής Γιούργος
Πρόσφατα άρθρα ( Πολιτική )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet