Η παρέμβαση του Σόιμπλε υπέρ του Φρίντριχ Μερτς έδειξε ότι οι παλιοί λογαριασμοί δεν έχουν ακόμα πληρωθεί.

Η ώρα της μεγάλης, και ίσως τελικής, μάχης για την ανάδειξη του νέου ή της νέας προέδρου της Χριστιανοδημοκρατικής Ενωσης της Γερμανίας ήταν το βράδυ της Παρασκευής στο Αμβούργο. Την ώρα που η Ευρώπη παρακολουθεί με ανησυχία τις εξελίξεις σε Παρίσι, Λονδίνο και Ρώμη, η κεντροδεξιά στην Γερμανία έδειξε ότι αυτό που την απασχολεί πρωτίστως είναι το δικό της μέλλον. Οσοι περιμένουν «πρωτοβουλίες» για την Ευρώπη θα πρέπει να ανασύρουν στη μνήμη τους το διάλογο, που προηγήθηκε, για να καταλάβουν ότι ανεξαρτήτως ηγεσίας το Βερολίνο έχει προτεραιότητες που δεν αλλάζουν. Και αυτές είναι καθαρά εσωπολιτικού χαρακτήρα.

Του Δημήτρη Σμυρναίου, Αμβούργο

Οταν θα διαβάζονται αυτές οι γραμμές, οι 1.001 σύνεδροι της Χριστιανοδημοκρατικής Ενωσης θα έχουν εκλέξει το διάδοχο της Ανγκέλα Μέρκελ στην ηγεσία του κόμματος. Προφανώς και δεν είναι αδιάφορο το ποιό θα είναι το «αντι-Μέρκελ» πρόσωπο, αφού ήταν κυρίως η παρέμβαση του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε υπέρ του εκλεκτού του Φρίντριχ Μερτς, που έδειξε ότι οι παλιοί λογαριασμοί μέσα στο κόμμα δεν έχουν ακόμα πληρωθεί και ότι για κάποιους η αποχώρηση της Μέρκελ είναι μιας πρώτης τάξης ευκαιρία να μας επαναφέρουν μερικές δεκαετίες πίσω. Ο εκπρόσωπος της σκληρής συντηρητικής γραμμής, πρώην υπουργός Οικονομικών, έδειξε ότι έχει πολύ συγκεκριμένες απόψεις για την κατεύθυνση προς την οποία θα πρέπει να κινηθεί το κόμμα του, ενώ η κίνηση του να ταχθεί ανοιχτά υπέρ του ομοϊδεάτη του θεωρήθηκε από πολλούς ως βίαιη παραβίαση των κανόνων του κομματικού αγωνίζεσθαι.
Αυτό που είναι όμως ακόμα πιο ανησυχητικό είναι το περιεχόμενο του διαλόγου που προηγήθηκε τις τελευταίες εβδομάδες μεταξύ των τριών βασικών υποψηφίων, στο πλαίσιο μιας πρωτότυπης διαδικασίας για την οποία καμάρωνε η ηγεσία του κομματικού μηχανισμού ως «εξαιρετικά δημοκρατική». Ασχετα αν οι συμμετέχοντες στις οκτώ περιφερειακές διασκέψεις περιορίστηκαν σε ρόλο ακροατών ή έστω ενός άτυπου δημοσκοπικού δείγματος με μονάδα μέτρησης την ένταση των χειροκροτημάτων για τα λεγόμενα των τριών υποψηφίων. Εκεί φάνηκε ακριβώς ότι ανεξαρτήτως προσώπων η γερμανική χριστιανοδημοκρατία, που αποτελεί και τη βασική δύναμη του κυβερνητικού συνασπισμού, δεν είναι διατεθειμένη να αναθεωρήσει πολλές από τις εμμονικές της θεωρίες, οι οποίες στο μεταξύ έχουν αποδειχτεί καταστροφικές για την Ευρώπη.

Σταθερά νεοφιλελεύθερα

Ουσιαστικά κανείς από τους τρεις δεν αμφισβήτησε το νεοφιλελεύθερο μοντέλο, ενώ όλοι φάνηκε να συναγωνίζονται στο ποιός θα προσφέρει περισσότερη «ασφάλεια», πιο στεγανά σύνορα και λιγότερη μετανάστευση σε ένα ακροατήριο που έχει εθιστεί πια στην κυρίαρχη εθνολαϊκιστική φρασεολογία. Φρίντριχ Μερτς, Ανεγκρέτ Κραμπ-Κάρενμπάουερ και Γιενς Σπαν έδειξαν ότι το βλέμμα τους είναι στραμμένο προς τα ακροδεξιά. Η συνταγή της νεοφιλελεύθερης ορθοδοξίας με μια παραπάνω δόση πατριωτισμού δεν είναι βέβαια γερμανικό προνόμιο, όπως δείχνει η στροφή της ευρωπαϊκής κεντροδεξιάς συνολικότερα. Στα δεξιά τους θέλουν να στοχεύσουν όχι μόνο για να σταματήσουν το ρεύμα διαρροών προς την «Εναλλακτική για τη Γερμανία», αλλά και γιατί ελπίζουν ακόμα και σε επαναπατρισμό εκείνων των ψηφοφόρων, οι οποίοι τους εγκατέλειψαν υποκύπτοντας στις εθνολαϊκιστικές σειρήνες.
Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι ότι αυτή η εσωκομματική διαδικασία μπορεί να άνοιξε εσωτερικές πληγές για ένα κόμμα που επιμένει να χαρακτηρίζεται «λαϊκό», αλλά έχει πέσει σταθερά στις δημοσκοπήσεις σε ποσοστά κάτω του 30%. Το βασικότερο είναι ότι η ηγεμονική πολιτική δύναμη στη Γερμανία ασχολείται περισσότερο με τον εαυτό της παρά με τα όσα συμβαίνουν στην κοινωνία. Για την Ευρώπη ούτε να γίνεται λόγος. Αυτή έτσι κι αλλιώς ανήκει στην κατηγορία «λοιπά θέματα». Ηταν λοιπόν μια διαδικασία που ανέδειξε σε πρωταγωνίστρια τη γερμανική εσωστρέφεια σε μια περίοδο, που η Ευρώπη βράζει και ετοιμάζεται για τις ευρωεκλογές. Αλλά αυτή η τακτική είναι γνωστή εδώ και σχεδόν μια διετία και έχει πάψει πλέον να προκαλεί έκπληξη.
Η κραυγαλέα αποτυχία των νεοφιλελεύθερων συνταγών του Εμανουέλ Μακρόν προφανώς δεν ανησυχεί τους Γερμανούς ομοϊδεάτες του. Ενα κόμμα που η Ανγκέλα Μέρκελ είχε καταφέρει να μεταφέρει σε μια κατάσταση διαρκούς ύπνωσης εξακολουθεί να πιστεύει ότι οι οικονομικές του πολιτικές είναι σωστές, ότι η χώρα και οι πολίτες ευημερούν χωρίς εξαίρεση και ότι το μόνο που χρειάζεται είναι ένα πιο φρέσκο πρόσωπο για να πείσει τους πολίτες για αυτό. Το πάθος με το οποίο η εκλεκτή της Μέρκελ, Κραμπ-Καρενμπάουερ επαναλάμβανε σε κάθε ευκαιρία αυτό που έλεγε προεκλογικά και η γερμανίδα καγκελάριος ότι δηλαδή «πετύχαμε πολλά σε αυτή τη χώρα και πρέπει να πείσουμε τον κόσμο για αυτό» είναι ενδεικτικό.

Μπορεί κανείς να τους ξυπνήσει;

Αν οι Χριστιανοδημοκράτες μπορούσαν να βγουν από το παραμύθι που δημιουργεί ένα ασφαλές και ρόδινο περιβάλλον για όλους τους κομματικούς απαράτσικ, ίσως να έβλεπαν ότι το πρόβλημα δεν είναι στα πρόσωπα. Τα ποσοστά δημοφιλίας της Μέρκελ ήταν και παραμένουν πολύ υψηλότερα, μερικές φορές ακόμα και διπλάσια από εκείνα του κόμματός της. Και καμιά από τις τρεις φιγούρες των δελφίνων δεν έχει την ακτινοβολία εκείνη που θα μπορούσε να δώσει κάποιο μπόνους και στο κόμμα.
Τη στιγμή λοιπόν που Γαλλία, Βρετανία, Ιταλία βρίσκονται σε αναβρασμό η κάθε μια για δικούς της λόγους, αλλά όλες ως συνέπεια της αποτυχίας των νεοφιλελεύθερων συνταγών που κυριάρχησαν στην Ευρώπη τις δύο τελευταίες δεκαετίες, η Γερμανία φαίνεται να ασχολείται με τη διακόσμηση του οίκου της. Μόνο που το «κοινό οικοδόμημα» εμφανίζει απειλητικές ρωγμές.
Είναι τελικά αυτό το πολιτικό «κατόρθωμα», που φαίνεται να αφήνει ως παρακαταθήκη η Ανγκέλα Μέρκελ. Κατάφερε να μετατρέψει την πολιτική σε μια υπόθεση τεχνικής διαχείρισης της εξουσίας και πρακτικών διεκπεραιωτικών δράσεων. Οχι γιατί η ίδια δεν έχει ιδεολογία. Αλλά γιατί έχει καταλήξει ότι είναι καλύτερο να την «κρύβει» πίσω από ένα τέτοιο φαινομενικά «αθώο» αταξικό μανδύα. Προφανώς κάποια στιγμή η καγκελάριος θα παραχωρήσει όχι μόνο την κομματική της αλλά και την κυβερνητική της θέση. Αλλά ακόμα και αν η Μέρκελ φύγει από το προσκήνιο ο μερκελισμός θα συνεχίσει να βασανίζει τη γερμανική κοινωνία. Εκτός αν αυτή μπορέσει κάποια στιγμή να διακρίνει τα αδιέξοδά του.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet