Συνεχίζουν τις κινητοποιήσεις τους στη Γαλλία τα «κίτρινα γιλέκα» και διευρύνονται. Η ματαίωση της αύξησης των καυσίμων όχι μόνο δεν ικανοποίησε κανέναν, αντίθετα θεωρήθηκε πρόκληση. Γι΄ αυτό και η απάντηση με τη γενίκευση των κινητοποιήσεων χθες. Οι κινητοποιήσεις αυτές δεν πρόκειται να σταματήσουν, αντίθετα θα συνεχιστούν. Η έκτασή τους σε όλη τη Γαλλία και η εξέλιξή τους θα είναι καθοριστική για το μέλλον. Τη Δευτέρα ο Μακρόν θα βρεθεί μπροστά στο ίδιο δίλημμα. Θα διακινδυνεύσει να ρίξει λάδι στη φωτιά, δυναμώνοντας τις κινητοποιήσεις; Ή θα ξεκινήσει το διάλογο για την ικανοποίηση βασικών αιτημάτων που έχουν τεθεί. Διαφορετικά διατρέχει τον κίνδυνο, όπως ο Σιράκ το 1995, να προχωρήσει σε βουλευτικές εκλογές. Για την εξέλιξη αυτή μιλούν ο Νίκος Σμυρναίος από το Πανεπιστήμιο της Τουλούζης και ο Ρολάν Γκορί καθηγητής Ψυχολογίας που παρακολουθούν από κοντά τις εξελίξεις.

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΡΟΛΑΝ ΓΚΟΡΙ


Η γύμνια της εξουσίας μπροστά στα «κίτρινα γιλέκα»

Ο Ρολάντ Γκορί, ψυχαναλυτής, καθηγητής ψυχολογίας και κλινικής ψυχοπαθολογίας, πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Η γύμνια της εξουσίας», στο οποίο αναλύει την εύθραυστη θέση του μακρονισμού. Στη συνέντευξή του στην «Ουμανιτέ» αναφέρεται στο κίνημα των «κίτρινων γιλέκων», που βρίσκεται αντιμέτωπο με το «νεοφελελεύθερο τεχνοφασισμό» και εξηγεί πώς ο Μακρόν με την πολιτική του βρέθηκε μόνος απέναντι στη λαϊκή οργή.

 

Στο τελευταίο σας δοκίμιο, «Η γύμνια της εξουσίας», εξηγείτε ότι «αυτή δεν κατέχει τη δύναμη, όπως την είχαμε συνηθίσει». Το κίνημα των «κίτρινων γιλέκων» μπορεί να αφυπνίσει τη γαλλική κοινωνία;
Το «θαύμα» Μακρόν βρίσκεται σε πορεία αποσύνθεσης και μαζί του οι συλλογικές προσδοκίες, καθώς και οι βεβαιότητες που το ευνόησαν. Τα γεγονότα σήμερα αποδεικνύουν την ορθότητα των αναλύσεων του Μακιαβέλι που έγραφε: «Εκείνοι από τα απλοϊκά πρόσωπα που μπορούν ενδεχομένως να γίνουν ηγεμόνες, μόνο μέσω τυχαίων γεγονότων μπορεί να το πετύχουν χωρίς μεγάλο κόπο (...) Είναι δύσκολο, όμως, να κρατήσουν τη θέση τους. Γιατί όλες οι δυσκολίες εμφανίζονται αφού βρεθούν σ΄ αυτή». Οι δυσκολίες σήμερα του Μακρόν προέρχονται από τις παρανοήσεις και τα παράδοξα που τον ανέδειξαν στην εξουσία.

Τα «κίτρινα γιλέκα» εκφράζουν μια μαζική απόρριψη του προέδρου της Δημοκρατίας και καταγγέλλουν την αλαζονεία του. Τι εκφράζει αυτή η προσωποποιημένη απόρριψη;
Υπάρχουν πολλοί λόγοι που την εξηγούν. Ο πρώτος είναι το αποτέλεσμα του τρόπου που παρουσιάστηκε σαν χαρισματικός «σωτήρας», με τον οποίο κατέκτησε την εξουσία, αφού βραχυκύκλωσε τους μηχανισμούς των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων. Και εξαιτίας αυτού του γεγονότος δεν είχε ούτε κόμμα, ούτε εκλεγμένους στις τοπικές κοινωνίες, ούτε ενδιάμεσο σώμα για να τον στηρίξει. Όμως διέθετε ισχυρά δίκτυα επιρροής. Όπως όλοι οι χαρισματικοί ηγέτες, σύμφωνα με τις αναλύσεις του Μαξ Βέμπερ, δεν μπορούν να κρατήσουν την εξουσία «παρά δείχνοντας τη δυνατότητά τους στην πολιτική ζωή», ασκώντας την εξουσία. Γι΄ αυτό εξάλλου αυτού του τύπου οι εξουσίες είναι «ασταθείς», και τελικά βυθίζονται στη ρουτίνα και καταρρέουν.
Αυτός είναι ένας λόγος της απομάκρυνσης των πολιτών, της λαϊκής απόρριψης, η οποία είναι ενδογενής στην πολιτική θεολογία του Μακρόν, σύμφωνα με την οποία η δημοκρατία πάσχει από την έλλειψη ορισμένων πραγμάτων. Και έτσι παραμένει ένα κενό μετά το θάνατο του βασιλιά, θάνατο που ο λαός δεν θα τον επιθυμούσε. Αυτό το κενό διατείνεται ότι καλύφθηκε άλλοτε από τον Ναπολέοντα και πιο πρόσφατα τον Ντε Γκολ. Από εδώ απορρέει η άσκηση της «κάθετης» βοναπαρτικής εξουσίας και έτσι συνεπώς ο Μακρόν βρέθηκε μόνος του απέναντι στη λαϊκή οργή. Τελικά, προσωποποίησε τις ελίτ, οι οποίες δεν υπολήπτονται τις διαχρονικές αξίες της δημοκρατίας, γοητευμένος από τις υβριδιακές τεχνοκρατικές και χρηματοπιστωτικές θέσεις τους.
Οι νέοι πραιτοριανοί που τον περιστοιχίζουν και κατέχουν τις αποφασιστικές θέσεις τού μοιάζουν και αντικατοπτρίζουν μια νέα κουλτούρα μέσα από το γυάλινο παλάτι, μια ναρκισιστική κουλτούρα. Πώς θέλετε αυτοί που ζουν στη μιζέρια, στο φόβο, στην προσωρινότητα, την ταπείνωση και τη βίαια προλεταριοποίηση να ταυτιστούν με αυτές τις κοινωνικές περσόνες;

Απόδειξη αποτελεσματικότητας

Συνεπώς, αυτό το κίνημα είναι το ίδιο προϊόν της ιδεολογίας του μακρονισμού;
Ναι, χωρίς αμφιβολία. Πρόκειται όμως για μια γενικευμένη αλλαγή κουλτούρας ως προς τον τρόπο άσκησης της πολιτικής. Πρόκειται για ανατροπή στην ουσία των πρακτικών που κληρονομήσαμε τους δύο τελευταίους αιώνες. Δηλαδή, ανατροπή αποσύνθεσης και ανασύνθεσης μέσω των νέων τεχνολογιών και της παγκοσμιοποίησης. Τα «κίτρινα γιλέκα» απέδειξαν την πολιτική αποτελεσματικότητα με τους νέους κοινωνικούς αγώνες, αυτό που δεν κατόρθωσαν να κάνουν τα κόμματα. Έφτασαν σ΄ αυτή την εξέγερση, με την ενοχική παθητικότητα της κοινής γνώμης, μέσω πληρεξούσιων. Η εξουσία εισπράττει αυτό που η ίδια συνέβαλε να φτιαχτεί με την περιφρόνηση προς τα παραδοσιακά συνδικαλιστικά κινήματα.

Οι ομάδες της άκρας δεξιάς, αν και μειοψηφούσες, είναι ακόμα παρούσες σε ορισμένες διαδηλώσεις. Συνυπάρχουν με ορισμένες πλειοψηφίες που προβάλλουν προοδευτικές διεκδικήσεις. Πού μπορεί να οδηγήσει αυτή η ετερόκλητη σύνθεση του κινήματος;
Όλα εξαρτώνται από την πολιτική εξυπνάδα της εξουσίας να προβεί σε ενέργειες που θα δείχνουν ότι άκουσε και άλλαξε την πολιτική της. Ο Μακρόν εμπιστεύτηκε τα υπουργεία με αποφασιστικές αρμοδιότητες σε ό,τι αφορά την κοινωνική δικαιοσύνη στα «χέρια της δεξιάς» (του κράτους της δεξιάς). Τώρα βλέπουμε πού μας οδήγησαν. Θα είναι διατεθειμένος να εξισορροπήσει με μια νέα σύνθεση «δεξιάς και αριστεράς» προς όφελος της κοινωνικής δικαιοσύνης;
Δεν είμαι πεπεισμένος αν είναι προσδεδεμένος σε μια τεχνοκρατική άποψη του κόσμου που κυριαρχείται από τον «οικονομισμό», αγνοώντας τις ευθιξίες και την αλληλεγγύη. Πρόκειται γι΄ αυτήν την αλληλεγγύη, την ισότητα και την ελευθερία που επιχειρούν και διακηρύσσουν οι διαδηλωτές στα πρόχειρα «οδοφράγματα». Όσο για τον χαρακτήρα και τη σύνθεση του κινήματος απορρέει από τη ραψωδία των οργισμένων και των καταφρονεμένων, που ωθήθηκαν και έχουν απέναντί τους μια μορφή του νεοφιλελεύθερου τεχνοφασισμού. Τα γεγονότα αυτά είναι ήδη γνωστά στην ιστορία. Απλώς, σήμερα αυτός ο ετερόκλητος χαρακτήρας επεκτάθηκε μέσω των κοινωνικών δικτύων και της μετάδοσης των πληροφοριών σε πραγματικό χρόνο.

Μετά την απόπειρα της εξουσίας να ελαχιστοποιήσει τη σημασία τού κινήματος, και μάλιστα να το διασπάσει, δεν έδωσε παρά ψίχουλα. Ποια είναι η ευθύνη του προέδρου της Δημοκρατίας σε μια στιγμή όπως αυτή;
Οι ευθύνες είναι μεγάλες, πάντα κάποιος μπορούσε να ζητήσει την παραίτηση ενός υπουργού, για να αντιμετωπιστεί μια δύσκολη κατάσταση. Όμως, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας ήταν πάντα αυτός που μπορούσε να συμφιλιώσει το λαό με τους θεσμούς που έχουν κακοποιηθεί με τον νεοφιλελεύθερο πολιτισμό τής παγκοσμιοποίησης και την κυριαρχία του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Θα πρέπει να επανεξετάσουμε αυτές τις πρακτικές και τους λόγους, βγαίνοντας από αυτή την υποτιθέμενη ρητορική τής καρδιάς, που είναι κολλημένη σε μια πρακτική της άγριας κοινωνικής καταπίεσης, η οποία συγχέει τη δικαιοσύνη με τη φιλανθρωπία. Φοβάμαι, όμως, πως θα διαπράξει ένα νέο λάθος, θυσιάζοντας λίγο παραπάνω τη μεσαία τάξη και προφυλάσσοντας τους πλούσιους.

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΣΜΥΡΝΑΙΟ, ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ
ΤΩΝ ΜΜΕ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΗΣ ΤΟΥΛΟΥΖΗΣ

Βρισκόμαστε στη στιγμή διεύρυνσης του κινήματος

 



Τη συνέντευξη πήρε η Ιωάννα Δρόσου

Ανακοινώθηκε η αναστολή της εφαρμογής των αυξήσεων στα καύσιμα, μία πρώτη νίκη του κινήματος των Κίτρινων Γιλέκων. Πώς προχωρά το κίνημα;
Βρισκόμαστε στη στιγμή διεύρυνσης του κινήματος, αφού πλέον στις κινητοποιήσεις μπαίνουν και άλλες κοινωνικές κατηγορίες. Περίπου 300 Λύκεια βρίσκονται υπό κατάληψη, ενώ στα πανεπιστήμια γίνονται φοιτητικές συνελεύσεις. Για παράδειγμα, την Τρίτη στην Τουλούζ διαδήλωσαν 2.500 μαθητές και φοιτητές. Ακόμα, έχουν ξεκινήσει απεργίες, με πρώτους τους εργαζόμενους στην πετρελαϊκή βιομηχανία. Έχουμε, δηλαδή, ένα πολυσυλλεκτικό κίνημα, στο οποίο κάθε κοινωνική κατηγορία προσθέτει τα δικά της αιτήματα. Κοινό σημείο είναι η απαίτηση για περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη, η αύξηση της αγοραστικής δύναμης για τον κόσμο της εργασίας και μια δυσφορία, που φτάνει στα όρια του μίσους, για την κυβέρνηση και ιδιαίτερα τον πρόεδρο της χώρας.

Ο Μακρόν αποδοκιμάστηκε κατά την έξοδό του από το προεδρικό μέγαρο, ενώ ολοένα και γιγαντώνει η απαίτηση για παραίτησή του…
Αυτή η σκηνή μου θύμισε τα πρώτα χρόνια του μνημονίου στην Ελλάδα και τους προπηλακισμούς των πολιτικών. Πράγματι, υπήρξαν άνθρωποι που κινήθηκαν προς το προεδρικό αυτοκίνητο, με σκοπό να βιαιοπραγήσουν, κάτι που δεν συμβαίνει σε αυτή τη χώρα, υπό κανονικές συνθήκες.

Επιδιώχτηκε συνάντηση με εκπροσώπους από το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων. Γιατί αυτή δεν πραγματοποιήθηκε;
Είναι προβληματική η χρήση της λέξης «κίνημα», στην περίπτωση των Κίτρινων Γιλέκων. Και αυτό γιατί δεν είναι ένα σύνολο. Δεν υπάρχει ένα ενιαίο κέντρο, ώστε να προκύψουν αντιπρόσωποι των Κίτρινων Γιλέκων, που θα μπορούσαν να διαπραγματευτούν και να αποδεχτούν ή όχι τα μέτρα που προτάθηκαν.

Ωστόσο, όπως δήλωσε ένας εκπρόσωπος των Κίτρινων Γιλέκων ετοιμάζεται λίστα για τις ευρωεκλογές. Μήπως το κίνημα αποκτά σιγά σιγά πολιτική υπόσταση;
Όχι. Αποκτά πολλές υποστάσεις ταυτόχρονα. Τη στιγμή που κάποιος δήλωσε αυτό, ένας άλλος δήλωνε ότι πρέπει να παραιτηθεί ο Μακρόν και να διοριστεί ένας απόστρατος στρατηγός στη θέση του κυβερνήτη με απόλυτες εξουσίες και ένας άλλος ότι πρέπει να διαλυθεί η βουλή. Μιλάμε για ένα πολυσυλλεκτικό κίνημα χιλιάδων ανθρώπων, χωρίς δημοκρατικές δομές ή αντιπροσώπους, όπως έχει ένα συνδικάτο. Η επιλογή των εκπροσώπων γίνεται από τα ΜΜΕ και δεν νομίζω ότι όσοι μιλούν έχουν έρεισμα μέσα στο κίνημα. Και αυτό είναι ένα πολιτικό πρόβλημα, αλλά και αδιέξοδο, και για την κυβέρνηση.

Ο ξεσηκωμός των Κίτρινων Γιλέκων που μπορεί να καταλήξει όταν το γαλλικό κομματικό σύστημα βρίσκεται υπό κατάρρευση; Από τη μία το σοσιαλιστικό κόμμα παραπαίει, από την άλλη η αριστερά είναι πολυδιασπασμένη και, τέλος, η ακροδεξιά είναι ανησυχητικά ενισχυμένη.
Θα έλεγα ότι το κομματικό σύστημα περνά μια σοβαρή κρίση, και ιδιαίτερα το σοσιαλιστικό κόμμα. Το χειρότερο, αλλά και πολύ πιθανό, σενάριο είναι ότι όλο το κέρδος, σε εκλογικούς όρους, θα το καρπωθεί η ακροδεξιά και η Μαρίν Λεπέν. Και αυτό γιατί, πρώτον, πολλοί από αυτούς που συμμετέχουν στο κίνημα είναι εν δυνάμει ψηφοφόροι της Λεπέν. Ας μην ξεχνάμε ότι πήρε δέκα εκατομμύρια ψήφους στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, το 2017. Δεύτερον, η Λεπέν μπορεί να κεφαλαιοποιήσει το κίνημα, αφού είναι η βασική πολιτική αντίπαλος του Μακρόν και έχει παραδοσιακά ένα λόγο ενάντια στη φορολογία, που αντιστοιχεί στα αιτήματα ενός μεγάλου κομματιού του κινήματος. Θα μπορούσε δυνητικά το κίνημα να κεφαλαιοποιηθεί από την αριστερά, αλλά δυστυχώς η διαδοχή των γεγονότων έχει αδυνατίσει πολύ τον βασικό άξονα της Αριστεράς στη Γαλλία, που είναι το κόμμα της Ανυπότακτης Γαλλίας του Μελανσόν. Πριν λίγες εβδομάδες ο Μελανσόν κατηγορήθηκε, χωρίς να φαίνεται να υπάρχει ιδιαίτερη βάση, για ατασθαλίες στα οικονομικά της καμπάνιας του και οι αντιδράσεις του Μελανσόν όταν πήγαν να ελεγχθούν το σπίτι του και τα γραφεία ξέφυγαν από τα όρια του ανεκτού, με αποτέλεσμα να δοθεί μια πολύ άσχημη εικόνα και γι’ αυτό έχει χάσει σημαντικό ποσοστό από τη δημοτικότητά του. Επομένως, το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την πολυδιάσπαση της αριστεράς, δείχνει ότι δεν υπάρχει ένα κοινό μέτωπο, ώστε να ενισχυθεί η αριστερά από το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων, ενώ στα δεξιά της δεξιάς της κομματικής σκηνής υπάρχει μόνο ένας παίκτης, η Μαρί Λεπέν.

Πριν λίγα χρόνια ζήσαμε τον ξεσηκωμό των κατοίκων των προαστίων. Αυτοί συμμετέχουν τώρα στα Κίτρινα Γιλέκα;
Προφανώς, διότι πολλοί από όσους ζουν στα προάστια, που είναι συνήθως μειονότητες, είναι εργαζόμενοι μέσα στα αστικά κέντρα και αναγκάζονται να μετακινηθούν με το αυτοκίνητό τους για να δουλέψουν. Είχαμε, επίσης, και είναι πολύ σημαντικό στην πορεία της 1ης Δεκέμβρη την παρουσία της αδερφής του Ανταμά Τραορέ, ενός νέου αφρικανικής καταγωγής που πέθανε την ώρα της σύλληψής του από την αστυνομία, και αποτελεί σύμβολο του κινήματος ενάντια στην αστυνομική βία. Επομένως, οι μειονότητες που ζουν στα προάστια είναι παρούσες στο κίνημα, έστω και αν αυτό παραμένει σε μεγάλο ποσοστό ένα κίνημα των ημιαστικών περιοχών και της υπαίθρου.

Σχολιάζεται πως από τη Γαλλία μπορεί να ξεκινήσει ο «ευρωπαϊκός χειμώνας» -κατά το «αραβική άνοιξη». Πιστεύεις ότι την σκυτάλη του κινήματος των Κίτρινων Γιλέκων μπορεί να την πάρουν και άλλες χώρες, όπως ζήσαμε με το κίνημα των Πλατειών;
Δεν μπορούμε να το ξέρουμε. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η Γαλλία έχει ένα ειδικό πολιτικό βάρος στην Ευρώπη. Ανησυχώ, πάντως, μήπως ζήσουμε έναν «φασιστικό χειμώνα», με την άνοδο της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη.

Το σίγουρο είναι ότι η Γαλλία θα αλλάξει από το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων. Το στοίχημα είναι προς ποια κατεύθυνση…
Η Γαλλία βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή και όλα τα σενάρια είναι ανοιχτά. Και έτσι μπορεί να προκύψει κάτι θετικό από αυτό ή κάτι αρνητικό. Είναι πολύ σημαντικό ότι το κίνημα, με την υποχώρηση της κυβέρνησης, φαίνεται να κερδίζει την πρώτη μάχη. Έχουμε να ζήσουμε νικηφόρο κοινωνικό κίνημα από το 2006, όταν ο Σιράκ προσπάθησε να περάσει νόμο υποκατώτατου μισθού για τους νέους εργαζόμενους. Από τότε μετράμε συνέχεια ήττες, παρότι έχουν γίνει μαζικές κινητοποιήσεις. Από την άλλη, μπορεί να δούμε να παίρνει την ηγεμονία του κινήματος η άκρα δεξιά και μεσοπρόθεσμα να υπάρξουν δυσάρεστες πολιτικές εξελίξεις, που να αποτυπωθούν ήδη από τις ευρωεκλογές.

Είδαμε, για μια ακόμα φορά, το κίνημα να υποτιμάται από τα ΜΜΕ και να αυτοπροβάλλεται μέσα από το διαδίκτυο, όπως βλέπουμε να συμβαίνει σε όλα τα κινήματα και τις εξεγέρσεις των τελευταίων χρόνων. Ποιος ήταν ο ρόλος των μέσων κοινωνικής δικτύωσης;
Πράγματι, αρχικά το κίνημα υποτιμήθηκε όχι μόνο από την κυβέρνηση, αλλά και από τα κυρίαρχα γαλλικά ΜΜΕ. Δεν αντιλήφθηκαν ότι πρόκειται για ένα κίνημα κοινωνικής δικαιοσύνης και δεν πρόκειται απλά για ανθρώπους που θέλουν να μπορούν να μετακινούνται με το αυτοκίνητό τους. Ακόμα πιο σημαντικό είναι ότι δεν αντιλήφθηκαν το μέγεθος της δυσφορίας. Αν, δηλαδή, είχε ανακοινωθεί το πάγωμα των μέτρων πριν από μία βδομάδα, δεν θα είχε φτάσει το κίνημα στο στάδιο που είναι σήμερα. Το κίνημα όντων οργανώθηκε μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως συμβαίνει πια, αλλά υπάρχει μια πολύ σημαντική διαφορά. Στα κινήματα όπως ήταν οι Αγανακτισμένοι ή η Αραβική Άνοιξη, οι συμμετέχοντες ήταν νέοι, υψηλής μόρφωσης, που ζούσαν κυρίως στα αστικά κέντρα. Αυτή τη φορά βλέπουμε μια εξάπλωση της πολιτικής χρήσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, σε πληθυσμούς που δεν έχουμε δει να χρησιμοποιούν αυτά τα εργαλεία. Έχουμε, δηλαδή, μια ωρίμανση της χρήσης αυτών των εργαλείων από τα λαϊκά στρώματα.

 

 

Το προφίλ του κινήματος των Κίτρινων Γιλέκων



Το χαρακτηριστικό του, αυτή τη στιγμή, είναι ότι δεν έχει χαρακτηριστικά. Μπορεί να περιέχει οποιονδήποτε. Την ραχοκοκαλιά του κινήματος αποτελεί ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων, έξι εκατομμύρια σε πραγματικούς αριθμούς, που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Πρόκειται για μικροσυνταξιούχους, γυναίκες μόνες με παιδιά, ανέργους και ανθρώπους χωρίς σταθερή εργασία. Σε αυτούς -και αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά του κινήματος- προστέθηκαν οι εργαζόμενοι πλήρους απασχόλησης, οι οποίοι φτάνουν σιγά σιγά σε ένα πολύ οριακό σημείο οικονομικά, αφού δεν αυξάνεται το εισόδημά τους, αλλά αυξάνονται οι ανελαστικές τους δαπάνες. Αυτοί οι άνθρωποι βλέπουν την υποτιθέμενη κοινωνική τους ανέλιξη να έχει σταματήσει και να αντιστρέφεται η πορεία της. και αυτό κυρίως συμβαίνει στις ημιαστικές περιοχές και την ύπαιθρο.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet