Το Σάββατο και την Κυριακή 8 και 9 Δεκεμβρίου πραγματοποιείται στη Νομική πανελλαδική συνάντηση των οργανώσεων Ανασύνθεση-ΟΝΡΑ, Αριστερή Ριζοσπαστική Κίνηση, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά, καθώς και ανένταχτων αγωνιστών/τριών. Εκτός του Δικτύου, που ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1980, οι υπόλοιπες είναι διασπάσεις εξ αριστερών από το ΣΥΡΙΖΑ, έπειτα από το συμβιβασμό και την υπογραφή του τρίτου μνημονίου.
Η συνάντηση πραγματοποιείται ενώ εδώ και αρκετό καιρό Δίκτυο, Δικτύωση και Ανασύνθεση υπογράφουν κοινές ανακοινώσεις και κατεβαίνουν σε κοινό μπλοκ στο δρόμο. Τον τελευταίο καιρό και η ΑΡΚ, που αποχώρησε από τη ΛΑΕ τον Οκτώβριο του 2016, συνυπογράφει ανακοινώσεις και συμμετέχει στα κοινά μπλοκ. Οι τέσσερις οργανώσεις επιδιώκουν να δημιουργήσουν ένα νέο «εμείς»: «μια νέα Αριστερά που να παλέψει το «τώρα», αλλά και να δει το «αύριο», την κοινωνική απελευθέρωση και τον κομμουνισμό», όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν.
Οι συγκεκριμένες οργανώσεις έχουν δημοσιεύσει ένα 16σέλιδο κείμενο εδώ και δυο περίπου εβδομάδες, με τίτλο «Για μια νέα συλλογικότητα στο χώρο της αντικαπιταλιστικής διεθνιστικής αριστεράς». Στα 7 υποκεφάλαια και 69 σημεία της εισήγησης, που αποτελεί και τη βάση της συζήτησης για το διήμερο της ίδρυσης της νέας, ενιαίας πια οργάνωσης, αναλύεται, κλασσικά για αριστερή συλλογικότητα, η διεθνής κατάσταση (Belle Époque), η κατάσταση στο εσωτερικό κλπ. Οι συμμετέχοντες θέλουν να δημιουργήσουν μια αριστερά ταξική και ταυτόχρονα αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική και, την ίδια στιγμή, διεθνιστική, δημοκρατική και, μαζί, ελευθεριακή και αντικρατική. Μάλιστα, ενδιαφέρον έχει μια συγκεκριμένη φράση στο κείμενο σε σχέση με το τελευταίο: «οι δυνατότητες της παρέμβασης μέσα από τους θεσμούς έχουν όριο, αν δεν βρίσκουν το ισοδύναμό τους σε «θεσμούς» αντι-εξουσίας». Έπειτα στο κείμενο γίνεται ανάλυση της θέσης των υπόλοιπων οργανώσεων της αριστεράς (ΚΚΕ, ΛΑΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ) «ακόμα κι αν χρειαστεί να βαδίσουμε χωριστά με πολλές και πολλούς, είναι βέβαιο πως, στις κρίσιμες στιγμές, θα «χτυπάμε μαζί»», ενώ φαίνεται πως υπάρχει σοβαρή μέριμνα (αν κρίνουμε από τον όγκο που καταλαμβάνει στο κείμενο) η εσωτερική λειτουργία της οργάνωσης.

Κριτική στην κυβέρνηση

Σε ό,τι αφορά την κυβέρνηση και το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, τα πρώην μέλη του ασκούν δριμύτατη κριτική: «η κυβέρνηση υλοποιεί την πιο ακραία εκδοχή του ατλαντισμού», «τεράστια μετατόπιση του ΣΥΡΙΖΑ (με πρωτοφανή, ίσως, ταχύτητα), η οποία είναι τέτοιας κλίμακας που σφραγίζει την προσχώρηση του στο αντίπαλο πολιτικό και ταξικό στρατόπεδο», «ο ΣΥΡΙΖΑ εγκατέλειψε τα πληβειακά στρώματα και ακύρωσε μια ισχυρή τάση ριζοσπαστικοποίησης της ελληνικής κοινωνίας που υπήρχε από το 2011 μέχρι και το 2015», «η μνημονιακή πορεία του ΣΥΡΙΖΑ έχει σαν παράπλευρο αποτέλεσμα τη μετακίνηση του άξονα του πολιτικού συστήματος προς τα δεξιότερα».
Περίπου τρεισήμισι χρόνια μετά το συμβιβασμό του ΣΥΡΙΖΑ πρόκειται ίσως για την πρώτη ευρείας κλίμακας πολιτική κίνηση αριστερότερα του κυβερνώντος κόμματος, μετά τη δημιουργία της ΛΑΕ του Παναγιώτη Λαφαζάνη. Οι αριστεροί και οι αριστερές που συμμετέχουν στη συγκεκριμένη πολιτική κίνηση, συχνά επιδιώκουν ευρύτερα καλέσματα των οργανώσεων από τις οποίες συναποτελούνται. Ξεκίνημα, Κόκκινο Νήμα, Ροσινάντε κ.α., και εν γένει ομάδες της αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου φαίνεται πως βρίσκονται σε μια σύμπνοια, για τα σημαντικά, έστω, ζητήματα.
Ωστόσο, μπορεί το εγχείρημα να προχωρήσει πέρα από μια de jure συνένωση οργανώσεων, των οποίων ηγεσίες και μέλη, έτσι κι αλλιώς, αλληλοαναγνωρίζονται ως ριζοσπάστες; Φαίνεται πως συχνά επιλογές του παρελθόντος, προσωπικές σχέσεις, αντιδικίες για τα κίνητρα επενεργούν έτσι ώστε ενοποιήσεις να επιτυγχάνουν απλώς το μίνιμουμ αυτού που θα μπορούσαν να επιδιώξουν. Η υπέρβαση τέτοιων προβλημάτων απαιτεί το νέο αυτό ξεκίνημα πράγματι να είναι νέο και η κοινωνική του απεύθυνση να είναι τέτοια που να μπορεί να ελκύσει τουλάχιστον μερίδα της νεολαίας που αγωνίστηκε έως το 2015. Αυτό το τελευταίο είναι κρίσιμο. Απόντος του κινήματος, όλες συλλήβδην οι συλλογικότητες του αντιεξουσιαστικού χώρου και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς δε μπόρεσαν να διευρυνθούν. Ίσα – ίσα: η αποστοίχιση πολλών ενεργών μελών, η αραίωση των περιφερειών τους, ο –λογικά- μικρός κύκλος πολιτικών εργασιών στοίχισαν κρίσιμους πόρους, όχι όμως ως του σημείου μιας αδύνατης αναπαραγωγής.
Ο χώρος που αφήνει ο ΣΥΡΙΖΑ στα αριστερά του είναι πλέον επαρκής, όμως διεκδικείται από πλήθος συλλογικοτήτων, που δεν είναι απαραίτητα εχθρικές μεταξύ τους. Φαίνεται, όμως, πως λείπει ο «μεγάλος παίκτης», όπως για παράδειγμα ο Συνασπισμός στο εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ ή το ΚΚΕ στο εγχείρημα του Ενιαίου Συνασπισμού. Ωστόσο, ίσως τελικά κάτι τέτοιο μπορεί να είναι έως και ζωογόνο, μιας και η παλλόμενη ηγεμονία εντός ενός ψηφιδωτού οργανώσεων της καθιστά περισσότερο αποτελεσματικές. Μένει να το δούμε.

Βασίλης Ρόγγας
Πρόσφατα άρθρα ( Πολιτική )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet