Ένα βιωματικό τραύμα που σημάδεψε τους παλαιούς αριστερούς, τρυπώνει στη ρωγμή του χρόνου κι επιστρέφει…



Του Νίκου Τσαγκρή
 
Την περασμένη Τετάρτη ένας έλληνας, υποτίθεται, πολιτικός, ο επίδοξος αντικαταστάτης του Αντώνη Σαμαρά στο τιμόνι της Ν.Δ. Κυριάκος Μητσοτάκης, κινούμενος στα όρια της εθνικής μειοδοσίας, κάλεσε τους δανειστές – μέσω της Γερμανικής F. A. Z. – να μην χρηματοδοτήσουν την κυβέρνηση της ίδιας της πατρίδας του.
 Πέμπτη και Παρασκευή, τα διαπλεκόμενα συμφέροντα κλιμάκωναν την επιχείρηση «αριστερή παρένθεση», ξερνώντας  σαμαροβενιζελικά δηλητήρια και γκεμπελικές προβοκάτσιες στα κανάλια και στα ερτζιανά· υπό την πίεση της επερχόμενης έννομης τάξης στις ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες, προφανώς. Στην πρώτη γραμμή της μάχης, οι πλέον διαπλεκόμενοι πολιτικοί άνδρες της χώρας, μετά τους κ. κ. Σαμαρά και Βενιζέλο.
Η γνώμη μου για τους επαγγελματίες πολιτικούς, είναι γνωστό, δεν είναι… άκρως θετική, ωστόσο υπάρχουν και εξαιρέσεις φωτεινές. Πολιτικοί – επαναστάτες, ανατρεπτικοί, ρομαντικοί. Ο Σαλβαδόρ Αλιέντε ας πούμε – αυτόν σκεφτόμουν εξ αρχής, κάτι διόλου τυχαίο: δυό – τρείς εβδομάδες τώρα, η σκιά του Σαλβαδόρ Αλιέντε είναι ανάμεσά μας. Το ρομαντικό πολιτικό έπος που άφησε πίσω του, βιωματικό τραύμα για εμάς τους παλαιούς αριστερούς, επιστρέφει. Και τρυπώνει στη ρωγμή του χρόνου… 
«Ο Τσίπρας μου θυμίζει τον Σαλβαδόρ Αλιέντε»,  σημείωνε τις προάλλες ο Κώστας Γαβράς: «αν πετύχαινε αυτό που είχε στο μυαλό του ο Αλιέντε, θα άλλαζαν τα πάντα στην Λατινική Αμερική. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Τσίπρα. Απλώς τον Αλιέντε τον καθάρισαν με τα όπλα. Σήμερα δεν σε καθαρίζουν με τον ίδιο τρόπο. Σήμερα έχεις απέν��ντί σου την οικονομία, τη δεξιά πλευρά της Ευρώπης, την Γερμανία, την Ολλανδία, την Πορτογαλία και την Ισπανία. Δεν θα τον αφήσουν εύκολα να κερδίσει…»
 
Το «κόκκινο σάντουιτς»
 

Ο Κώστας Γαβράς, με το μεγεθυντικό φακό του σκηνοθέτη, νετάρει στο ελληνικό πολιτικό δράμα, στους πρωταγωνιστές του, διακρίνει, συγκρίνει, κρίνει: η κυβέρνηση Τσίπρα πρέπει να «ανατραπεί», γιατί αν δεν ανατραπεί θα μας «ανατρέψει».
Να πoια είναι η ιδέα του σκληρού συστημικού πυρήνα: η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να «ανατραπεί» γιατί είναι αδέσμευτη, ανεξάρτητη, ανυπότακτη, ανυποχώρητα αριστερή. Μας είναι αδύνατον να την μεταλλάξουμε, όπως κάναμε με τους σοσιαλδημοκράτες. Αντίθετα, επιχειρεί εκείνη να μας αλλάξει, να ανατρέψει τις συστημικές ισορροπίες, τους κανόνες, να διαταράξει τη «γερμανική τάξη των ευρωπαϊκών πραγμάτων…
«Τώρα, με τον Κάστρο στην Κούβα και τον Αλιέντε στη Χιλή, έχουμε στην Λατινική Αμερική ένα κόκκινο σάντουιτς και μοιραία όλη η Λατινική Αμερική θα γίνει κόκκινη», δήλωνε τρομαγμένος ο Ρίτσαρντ Νίξον, καθώς έβλεπε την κυβέρνηση Αλιέντε να εφαρμόζει, ανυποχώρητη, το πρόγραμμά της. Και, για να αποδομήσει το… «κόκκινο σάντουιτς», έδινε εντολή στην CIA να ανατρέψει τον Αλιέντε, ορίζοντας ως οργανωτή του πραξικοπήματος τον… δικό μας Χένρυ Κίσινγκερ.
Είναι σαν να το ακούω, να το ψιθυρίζει ο Σόιμπλε στο αυτί της ολλανδής ορντινάτσας του: «Τώρα, με τον Τσίπρα στην Ελλάδα και τον Ιγκλέσιας (Ποδέμος) στην Ισπανία, έχουμε ένα κόκκινο σάντουιτς με κίνδυνο όλη η Ευρώπη να γίνει κόκκινη»!
 
Μια «θηλιά» διαρκείας
 
Δεν γνωρίζω αν ο Σόιμπλε είναι εκείνος που κινεί τα νήματα για την αποδόμηση του ευρωπαϊκού… «κόκκινου σάντουιτς». Δεν έχω ιδέα ποιον, ακριβώς, ρόλο έχουν στο έργο οι «θεσμοί», οι εκπρόσωποί τους, οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες, η Bild, το «Θέμα», το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, ο Σκάι, ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος. Ωστόσο, δεν χρειάζεται ο μεγεθυντικός φακός του Κώστα Γαβρά για να δούμε ότι η περίπτωση Τσίπρα θυμίζει την περίπτωση Αλιέντε, ότι αν πετύχει αυτό που εκφράζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα αλλάξουν τα πάντα στην Ευρώπη, όπως θα άλλαζαν τα πάντα στην Λατινική Αμερική αν πετύχαινε εκείνο που είχε στο μυαλό του ο Αλιέντε. Και δεν χρειάζεται παρά η βιωματική – ιστορική εμπειρία ενός παλαιού αριστερού έλληνα δημοσιογράφου για να δει ότι το «έργο» παίζεται ήδη και είναι μια υπερπαραγωγή: ένα συστημικό «πραξικόπημα» διαρκείας για την «ανατροπή» της ελληνικής κυβέρνησης, ενορχηστρωμένο από μια τερατώδη κοινοπραξία συστημικών ευρωπαϊκών και ελληνικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης…
«Απλώς τον Αλιέντε τον καθάρισαν με τα όπλα», λέει ο Γαβράς, ξεχνώντας ότι μέχρι να τον «καθαρίσουν» οριστικά με το δεύτερο πραξικόπημα, είχε προηγηθεί και μία (τι ειρωνεία!..) απόπειρα οικονομικού στραγγαλισμού της Χιλής*». Ωστόσο ναι, «σήμερα δεν σε καθαρίζουν με τον ίδιο τρόπο» κι ας σου έχουν φορέσει στο λαιμό μια οικονομική θηλιά διαρκείας. Και ναι, «δεν θα σ’ αφήσουν εύκολα να κερδίσεις» αλλά ποτέ δεν περίμενες να… σ’ αφήσουν: αντιστέκεσαι ανυποχώρητα. Το παλεύεις με όλα τα όπλα που διαθέτεις, πολιτικά, διπλωματικά, γεωπολιτικά. Υψώνεις λαϊκό τείχος κυριαρχίας και αξιοπρέπειας απέναντι στους συστημικούς υπονομευτές. Διαπραγματεύεσαι, κερδίζεις, νικάς…
 

* Mε την οργανωμένη και πληρωμένη (400.000 δολάρια) από την CIA απεργία διαρκείας των φορτηγατζήδων
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet