Η βομβιστική επίθεση στον «Σκάι» πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο σοβαρής ενασχόλησης και ψύχραιμης πολιτικής διαχείρισης. Όχι μόνο επειδή τα κίνητρα και οι υποκινητές της μπορεί να είναι πολύ πιο σκοτεινά από ό,τι εκ πρώτης όψεως φαίνεται, αλλά διότι ως γεγονός με πολιτική, ούτως ή άλλως, φόρτιση δεν πρέπει να αφεθεί να συμβάλει στην αύξηση της έντασης που ολοφάνερα προσλαμβάνει η αντιπαράθεση των κομμάτων εν όψει ενός έτους, του 2019, που προεξοφλείται προεκλογικό σε όλη του την έκταση.
Το μεγαλύτερο από τα κόμματα της συγκυβέρνησης καλείται να επιδείξει το μάξιμουμ της σύνεσης που απαιτούν οι περιστάσεις. Για έναν επιπλέον λόγο: ότι το μεγαλύτερο από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, που κατά τεκμήριο έχει εξίσου υψηλό βαθμό ευθύνης στην διαφύλαξη της δημοκρατικής ομαλότητας, δεν δείχνει διάθεση να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, κατεβάζοντας τους τόνους της αντιπαράθεσης. Το αντίθετο.
Με αφορμή τη βομβιστική ενέργεια —και την επίθεση που εξαπέλυσε στην κυβέρνηση ο πρόεδρος του «Σκάι», κ. Γιάννης Αλαφούζος, χαρακτηρίζοντάς την ηθικό αυτουργό της επίθεσης— ο αντιπρόεδρος της Ν.Δ., ο κ. Γεωργιάδης, , σε τηλεοπτική συνέντευξή του την επομένη της επίθεσης διερωτήθηκε το αδιανόητο: «Αν αύριο με πυροβολήσουν δεν θα έχει ευθύνη ο Τσίπρας [που] με στοχοποιεί από το πρωί ως το βράδυ;».
Υπάρχει η προφανής γελοιότητα του πράγματος. Όπου ο κ. αντιπρόεδρος (της Ν.Δ.), στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει τον κ. πρόεδρο (του «Σκάι») για το ατόπημά του, στην ουσία (ή εν αγνοία τού τι ακριβώς εκστομίζει, πράγμα χειρότερο) μοιάζει να ενστερνίζεται την άποψη ότι το κανάλι του κ. Αλαφούζου αυτοστοχοποιήθηκε έχοντας νυχθημερόν στο στόχαστρο την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό.
Υπάρχει και η εξόχως σοβαρή και ανησυχητική διάσταση. Όπου η βομβιστική επίθεση τείνει να καταλάβει κεντρική θέση στο ρεπερτόριο της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Το νόημα του δημοκρατικού διαλόγου είναι η αντιπαράθεση επιχειρημάτων προς υπηρέτηση του κοινού συμφέροντος. Αν στην Ν.Δ. επικρατήσουν προσεγγίσεις και πολιτικοί καταλογισμοί όπως αυτοί του κ. Γεωργιάδη, καλά θα κάνει η δημοκρατία να φυλάει τα ρούχα της.
Προσπαθώ να φανταστώ τι θα συνέβαινε αν η θιγόμενη πλευρά έκανε το λάθος να απαντήσει με τον τρόπο του κ. Γεωργιάδη στα όσα εκστόμισε κατά της αριστεράς και του πρωθυπουργού ο κ. Σαμαράς στην ομιλία του στο συνέδριο της Ν.Δ., ουσιαστικά δίνοντας τις συντεταγμένες της «ορμπανοποίησης» την οποία επιδιώκει για το κόμμα του οποίου υπήρξε κάποτε πρόεδρος, επιστρατεύοντας τη γλώσσα και τα επιχειρήματα του εθνικού διχασμού.
Ο κ. Σαμαράς δεν έχει, δεν είχε ποτέ, ανάστημα εθνικού ηγέτη. Δεν μπορεί να δει τις έννοιες λαός και έθνος όπως της θέλει η δημοκρατία της πράξης, δηλαδή αλληλένδετες και όχι αντιθετικές. Χωρίζει τον λαό από το έθνος γιατί αυτό του επιτρέπει να αναιρεί τον λαό ως πηγή και νομιμοποίηση κάθε εξουσίας – νομοθετικής, εκτελεστικής, δικαστικής. Είναι ο τρόπος που έχει η συνομοταξίας στην οποία ανήκει να θεωρεί την ψήφο του λαού ως εμπόδιο και όχι ως ύψιστη δημοκρατική αξία. Του είναι αδιανόητο να κυβερνά –ο ίδιος ή δι’ αντιπροσώπου— στο όνομα και προς το συμφέρον του λαού ως ενιαίο σύνολο, χωρίς διακρίσεις.
Δικό του πρόβλημα. Που όμως γίνεται πρόβλημα για τη δημοκρατία, όταν τέτοιες απόψεις γίνονται κυρίαρχες σε ένα κόμμα που φιλοδοξεί να κυβερνήσει μια Δημοκρατία.
Θεωρούν στην Ν.Δ. ότι μπορεί να χρεωθεί ολόκληρη η παράταξη την αδυναμία του κ. Σαμαρά και του alter ego του να φανταστούν άλλον τρόπο διαχείρισης των κοινών εκτός από τον διχαστικό; Το ότι ο κ. Σαμαράς θυμήθηκε —και φρόντισε να θυμίσει στο alter ego του— τα Δεκεμβριανά του ’44, για να ξανανοίξει εμφυλιοπολεμικούς  λογαριασμούς, που το κόμμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή εναπέθεσε μεταπολιτευτικά στην κρίση κάθε δημοκρατικής συνείδησης, επιλέγοντας, με τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ, την οδό της συμφιλίωσης στη βάση της συνταγματικής νομιμότητας; Θα χρεωθεί η κεντροδεξιά τις εκκλήσεις να μην υπάρξει «Ποτέ ξανά!» αριστερά , όχι απλώς στην κυβέρνηση αλλά ως συστατικό στοιχείο της πολιτικής ζωής; Διότι τι άλλο από αυτό μπορεί να εννοεί ο κ. Σαμαράς όταν λέει ότι «Δεν αρκεί να νικήσουμε στις εκλογές, πρέπει η νίκη μας να είναι συντριπτική, αλλιώς, δεν θα μπορέσουμε να εξουδετερώσουμε τη “βόμβα”, το στημένο ναρκοπέδιο, που αφήνει ο ΣΥΡΙΖΑ πίσω του» — με άλλα λόγια, το θετικό αποτύπωμα της αριστεράς.
Η βόμβα στον «Σκάι» —βόμβα σε ένα από τα θεμέλια της δημοκρατίας— παραπέμπει συνειρμικά σε μια άλλη «βόμβα». Στο «μαύρο» που έριξε στην ΕΡΤ η κυβέρνηση Σαμαρά τη νύχτα της 11ης Ιουνίου 2013. Ο κ. Σαμαράς ήταν, και εξακολουθεί να είναι, εκτός τόπου και χρόνου. Δεν εννοεί να καταλάβει ότι η μεταπολίτευση, με τα θετικά και τα αρνητικά της, διαμόρφωσε ένα πολιτικό πολιτισμό τελείως διαφορετικό από εκείνον που διαμόρφωσε τον ίδιο.
Το εμπάργκο της Ν.Δ. στη δημόσια τηλεόραση σήμερα αντλεί την έμπνευση από το «μαύρο» στην ΕΡΤ – ως κακή απομίμησή του. Εκείνο το «μαύρο» κατέπεσε μετά από αγώνες. Η σειρά της απομίμησης.
Η αξιωματική αντιπολίτευση πρέπει να προκληθεί να αντιδράσει θετικά. Θα υποχρεωθεί να το πράξει αν της αφαιρεθούν τα προσχήματα. Το μεγαλύτερο κόμμα της κυβέρνησης επιβάλλεται να άρει το ατυχές εμπάργκο του στον «Σκάι» αύριο κιόλας. Ο κ. Αλαφούζος έχει το δημοκρατικό δικαίωμα να εκφράζεται ακόμη και όπως ακραία εκφράστηκε εναντίον της κυβέρνησης μετά τη βομβιστική επίθεση. Δεν μπορεί να το επικαλεστεί για κλείσει τις πόρτες του «Σκάι» στην κυβέρνηση — ακόμη κι αν θα το ήθελε, πράγμα που πιστεύουμε βαθιά ότι δεν συμβαίνει.

Κωστής Γιούργος
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet