Του Δημήτρη Σμυρναίου

Με βάση τη λογική του Μάρτιν Σουλτς, η Ελλάδα προφανώς δεν έχει κανένα δικαίωμα να διατηρεί διπλωματικές σχέσεις με καμιά χώρα εκτός ΕΕ. Αυτό θα το κάνουν οι «σοφοί» των Βρυξελλών για λογαριασμό μας και εμείς απλά θα λαμβάνουμε το λογαριασμό. Ο πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου για μια ακόμα φορά αποφάσισε να ντυθεί «αυστηρός δάσκαλος» και να απευθύνει νουθεσίες προς την ελληνική κυβέρνηση επικαλούμενος την ενότητα της Ευρώπης την ώρα, που ο Έλληνες πρωθυπουργός προσγειωνόταν στη Μόσχα. Η Bild δεν ήθελε και πολύ για να του προσφέρει απλόχερα πεδίο να εκφράσει απειλές εναντίον της ελληνικής κυβέρνησης.
Δεν ήταν έκπληξη αυτή η στάση. Ο ματαιόδοξος σοσιαλδημοκράτης, που ονειρευόταν να έχει μια κυβέρνηση με συμμετοχή του Ποταμιού για να μαθαίνει από πρώτο χέρι τις κινήσεις της Αθήνας ή ακόμα καλύτερα και να τις επηρεάζει, έχει προ πολλού και χωρίς προσχήματα εγκαταλείψει κάθε θεσμικό ρόλο ως Πρόεδρος του γερμανικού κοινοβουλίου  και λειτουργεί ως πλασιέ γερμανικών συμφερόντων ανά την Ευρώπη. Τα ίδια αυτά συμφέροντα που υπηρετούν ακούραστα άλλοτε κυβερνώντες όπως ο Γκέρχαρντ Σρέντερ και ο Γιόσκα Φίσερ που έθεσαν την πολιτική τους τεχνογνωσία στην υπηρεσία μεγάλων ενεργειακών σχεδίων.  Γι αυτό και η στάση του κ.Σουλτς είναι αποκαλυπτική για τις γενικότερες ανησυχίες της γερμανικής κυβέρνησης από τη στιγμή, που είχε ανακοινωθεί η πρόθεση του Αλέξη Τσίπρα να συνομιλήσει απευθείας με τον Βλάντιμιρ Πούτιν.

Συντονίστηκαν και οι εφημερίδες

Στο ίδιο μήκος κύματος φυσικά βρέθηκαν και όλα τα συστημικά μέσα ενημέρωσης στη Γερμανία, που αρχικά ειρωνεύτηκαν την «ελληνορωσική κωμωδία», όπως η «ντι Βελτ» μιλώντας για την άσχημη κατάσταση της ρωσικής και της ελληνικής οικονομίας και στην συνέχεια θυμήθηκαν την ευρωπαϊκή συνοχή κινδυνολογώντας για τις επιπτώσεις που θα είχε μια πιθανή ρωγμή στο εμπάργκο της ΕΕ κατά της Ρωσίας.
Και όλα αυτά τη στιγμή που η ελληνική κυβέρνηση είχε ξεκαθαρίσει ότι δεν πάει στη Μόσχα για να διαπραγματευτεί κάποιο νέο δάνειο και είχε διαβεβαιώσει ότι οποιαδήποτε συμφωνία της με τη ρωσική πλευρά δεν θα ξέφευγε από το ευρωπαϊκό πλαίσιο.
Αφού λοιπόν οι Γερμανοί θεωρούν ότι η ρωσική οικονομία βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης και δε μπορεί να αποτελέσει ασφαλές λιμάνι για την βασανιζόμενη από τις πολιτικές τους Ελλάδα προς τι τόσο άγχος;
Οι λόγοι είναι πολλοί. Η αγωνία γερμανικών πολιτικών και μέσων ενημέρωσης για τις συνέπειες της επίσκεψης Τσίπρα στη Μόσχα αποδεικνύει ότι το σχέδιο του Βερολίνου από την αρχή προέβλεπε το στραγγαλισμό της Αθήνας και οποιαδήποτε κίνηση έστω και απλού πολιτικού συμβολισμού θα μπορούσε να «χαλαρώσει τη θηλιά» στο λαιμό της κυβέρνησης Τσίπρα αποτιμάται από το γερμανικό επιτελείο ως «απειλή» που ζητά νέα τιμωρία.
Η αναστάτωση στα ιερατεία του γερμανικού νεοφιλελευθερισμού ήταν τόσο μεγάλη που ακόμα και έγκυρα και σοβαρά φύλλα έπεσαν σε γκάφες πρώτου μεγέθους: «Ευρωπαίοι πολιτικοί προειδοποιούν τον Τσίπρα για τις συνέπειες» έγραφε βαρύγδουπα η «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε». Ποιοί ήταν οι «Ευρωπαίοι πολιτικοί»; Ο Γερμανός Ελμαρ Μπροκ (Χριστιανοδημοκράτης) ο Γερμανός Ούντο Μπούλμαν (Σοσιαλδημοκράτης) ο προαναφερθείς Μάρτιν Σουλτς και κάποιοι ανώνυμοι κύκλοι της Κομισιόν. Η εφημερίδα που μοιάζει συχνά να τυπώνεται με ...φορμόλη του συντηρητισμού ανέβασε σε ένα άπιαστο ως τώρα επίπεδο την δημοσιογραφική ρήση ότι ο τίτλος ενός κειμένου δεν χρειάζεται πάντα να έχει σχέση με το ίδιο το κείμενο. Η απλά σε γλώσσα λανθάνουσα αποκάλυψε ότι στα γραφεία της το ευρωπαϊκό ταυτίζεται με το γερμανικό.

Το Βερολίνο βγήκε απ΄ τα νερά του

Την ίδια ώρα το «Σπίγκελ» παρέδιδε στην Αθήνα μαθήματα διπλωματίας και θυμόταν ότι η Κίνα στην οποία η κυρία Μέρκελ ταξιδεύει κάθε εξάμηνο συνοδεία επιχειρηματιών έχει έναν σκληρό «καπιταλισμό τούρμπο» και ο Βλάντιμιρ Πούτιν που κάθε τόσο τα πίνει σε κάποια επέτειο με τον πρώην καγκελάριο Γκέρχαρντ Σρέντερ κυνηγάει την αντιπολίτευση. Προφανώς κατά το περιοδικό θα πρέπει όλες οι άλλες χώρες της Ευρώπης να περιμένουν πότε οι Γερμανοί θα διδάξουν δημοκρατία στους Ρώσους και ανθρώπινο καπιταλισμό στους Κινέζους για να τους επιτραπεί να διατηρούν διμερείς σχέσεις μαζί τους.
Δεν είναι φυσικά ούτε δημοκρατικές ευαισθησίες ούτε ουμανιστικές αξίες που έβγαλαν το Βερολίνο από τα νερά του. Είναι ο φόβος ότι αν μια «μικρή χώρα» της ΕΕ ξεμυτίσει έστω και λίγο από την κοινή γραμμή, που αποφάσισε να υιοθετήσει το Βερολίνο, βάζοντας μπροστά τις Βρυξέλλες τότε μπορεί να αναθαρρήσουν και άλλες χώρες. Η Ουγγαρία, η Αυστρία, η Πολωνία, η Σλοβακία ακόμα και η Ιταλία δεν έχουν κρύψει την ενόχλησή τους για τις συνέπειες της μονόπλευρης πολιτικής του εμπάργκο, που βλάπτει και τις δικές τους οικονομίες και αθωώνει πολιτικά εξτρεμιστικές δυνάμεις στην Ουκρανία. Στην Τσεχία ο πρόεδρος της χώρας δήλωσε ότι θα ταξιδέψει στη Μόσχα για τον εορτασμό της επετείου από τα 70 χρόνια λήξης του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και δυσαρέστησε την κυβέρνησή του. Το μέτωπο που με τόσο κόπο έχτισε η κυρία Μέρκελ με στόχο να διατηρήσει ως αποκλειστικό της προνόμιο το δικαίωμα να συνομιλεί με τη Μόσχα εμφανίζει ρωγμές.
Οπως ακριβώς το Βερολίνο φοβάται ότι στο επίπεδο της οικονομίας οποιαδήποτε απόκλιση από την πολιτική της κοντόφθαλμης «δημοσιονομικής προσαρμογής» θα μπορούσε να βρει και άλλους μιμητές έτσι και στο γεωπολιτικό επίπεδο τρέμει στην ιδέα αμφισβήτησης των προτεραιοτήτων που έχει ανακηρύξει σε ευρωπαϊκές.
Και φυσικά η γερμανική πλευρά έχει ανησυχήσει και από τα σχέδια της Αθήνας για συμμετοχή στη δημιουργία ενός «Νότιου αγωγού», που θα μπορεί να μεταφέρει φυσικό αέριο μέσω Τουρκίας και Ελλάδας στην Κεντρική Ευρώπη. Ενός αγωγού που θα είναι ανταγωνιστικός στο γερμανικό Nord Stream και για τον οποίο το Βερολίνο ονειρευόταν να αποκτήσει μονοπωλιακό χαρακτήρα από το 2019, όταν και θα κλείσουν εντελώς οι στρόφιγγες των αγωγών που περνούν μέσα από την Ουκρανία. Ισως αυτή η ανησυχία να ήταν που βάρυνε περισσότερο και οδήγησε ηθικολογικές κραυγές εναντίον της Ελλάδας.
Υπό αυτή την έννοια η επίσκεψη Τσίπρα ήταν μια κίνηση υψηλού πολιτικού ρίσκου, αλλά και επίδειξη πολιτικής αυτοτέλειας επειδή ακριβώς αγνόησε τις γερμανικές απειλές και έστειλε ένα σαφές μήνυμα ότι η οικονομική κρίση δε μπορεί να χρησιμοποιείται από τους «ισχυρούς» της Ευρώπης ως εργαλείο για να καταργήσουν παντελώς της εθνική κυριαρχία και πολύ περισσότερο την αξιοπρέπεια των υπολοίπων κρατών μελών της Ευρώπης. Αυτή την Ευρώπη, οι Έλληνες που σέβονται τον εαυτό τους δε μπορούν να την εγκρίνουν.
Πρόσφατα άρθρα ( Πολιτική )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet