«ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΕΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ»
Δύο κόσμοι χωριστά



Επιμέλεια: Στράτος Κερσανίδης

Μια πόλη, όχι απλώς χωρισμένη, αλλά διχασμένη. Μια πόλη, δύο χωριστοί κόσμοι σε μια διαρκή, ανηλεή σύγκρουση. Όμως πόλη δεν σημαίνει κτίρια, δρόμοι και πάρκα. Πόλη πάνω απ’ όλα είναι οι άνθρωποι που την κατοικούν. Και οι άνθρωποι που ζουν στην Ιερουσαλήμ έχουν πολλές ιστορίες καθημερινής τρέλας να αφηγηθούν.
Όπως λέει κι ο σκηνοθέτης Μουάγιαντ Άλαγιαν, «τοποθετώντας την ιστορία των δύο ζευγαριών στη διχασμένη πόλη της Ιερουσαλήμ, μπορούσαμε να αποτυπώσουμε το πώς η ζωή στην ιερή αυτή πόλη υπαγορεύει μια επικίνδυνη αντίδραση σε ένα κοινότοπο κοινωνικό δράμα που θα μπορούσε να συμβεί οπουδήποτε στον κόσμο». Με τον τρόπο αυτό περιγράφει τη δική του ιστορία καθημερινής τρέλας την οποία έχει αποτυπώσει στην ταινία «Απαγορευμένες συναντήσεις» (The reports of Sarah and Saleem).
Κατά βάση πρόκειται για μια ερωτική ιστορία, μια παράνομη ερωτική σχέση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Η Σάρα είναι ιδιοκτήτρια μιας καφετέριας στη δυτική πλευρά της πόλης και ο Σαλίμ, ο οποίος κατοικεί στην ανατολική πλευρά, είναι διανομέας και ανάμεσα στα καταστήματα που παραδίδει προϊόντα είναι και η καφετέρια της Σάρας. Βέβαια, η διαφορά ανάμεσά του δεν είναι μόνον γεωγραφική αλλά και εθνική, αφού η Σάρα είναι Ισραηλινή και ο Σαλίμ Παλαιστίνιος. Αυτό όμως δεν τους έχει εμποδίσει να διατηρούν μεταξύ τους σχέση, παρά το γεγονός πως και οι δύο είναι παντρεμένοι. Όμως μια νυχτερινή τους συνάντηση δεν θα πάει καλά και ο κίνδυνος να αποκαλυφθεί το «ένοχο» μυστικό τους είναι πολύ μεγάλος. Ενώ η οικογενειακή τους ευτυχία κινδυνεύει και μαζί με αυτήν και η κοινωνική τους θέση, προσπαθούν να βρουν τρόπους ώστε να διασώσουν ό,τι μπορούν. Εγκλωβισμένοι μέσα σε μια κοινωνικοπολιτική φυλακή, μέσα σε έναν αμείλικτο κρατικό μηχανισμό, αγωνίζονται να απελευθερωθούν χρησιμοποιώντας τη δική τους αλήθεια, η οποία όμως μοιάζει αδύναμη να αντιπαρατεθεί με τη σκληρή κι απάνθρωπη πραγματικότητα του διχασμού.
Ο Ράμι Άλαγιαν, σεναριογράφος της ταινίας και αδελφός του σκηνοθέτη, σημειώνει: «Μου αρέσουν οι ανατροπές της ζωής. Μου αρέσει να ακούω για τη ριζοσπαστική πλευρά της ζωής, το αναπάντεχο, το απρόοπτο. Πώς οι ζωές αλλάζουν για πάντα σε ένα κλάσμα δευτερολέπτου, πώς αντιδρούν οι άνθρωποι όταν το δευτερόλεπτο αυτό περάσει και αντιμετωπίζουν ό,τι έρχεται μετά. Αυτή είναι η Ιερουσαλήμ που γνωρίζω εγώ. Θέλουμε να κάνουμε ταινίες για ανθρώπους σε θέσεις και καταστάσεις που είναι μεγαλύτερες από τους ίδιους». Σε αυτήν τη τελευταία πρόταση του Ράμι, περικλείεται ολόκληρη η προβληματική της ταινίας. Δηλαδή το πώς οι κοινωνικοπολιτικές καταστάσεις επηρεάζουν τους ανθρώπους καθώς οι τελευταίοι αδυνατούν να τις αντιμετωπίσουν.
Διαβάστε όμως τι επιπλέον σημειώνει ο σκηνοθέτης: «Οι τέσσερις χαρακτήρες εγκλωβίζονται σε μια κινούμενη άμμο εξελίξεων. Ο κοινωνικός και πολιτικός διαχωρισμός της Ιερουσαλήμ είναι το τέλειο μέρος για να απιστήσεις: βρες κάποιον από την άλλη πλευρά και κανείς δεν θα το μάθει ποτέ. Αν και, φυσικά, το μαθαίνουν -γιατί το επίπεδο της παρακολούθησης πολιτών είναι δυνατότερο και βαθύτερο από οποιαδήποτε άλλη μέση πόλη. Όλοι οι Παλαιστίνιοι παρακολουθούνται, τα σημεία ελέγχου είναι παντού στη ζωή σου. Όταν πάει κάτι λάθος, οι συνέπειες για έναν Παλαιστίνιο είναι χειρότερες. Στην Ιερουσαλήμ υπάρχει ένας φόβος διάδρασης με τον άλλο. Μοιάζει προδοσία, καχυποψία, φόβος. Συμβολικά η απιστία ταιριάζει καλύτερα στην πόλη και την δυσλειτουργία της απ’ ό,τι ένα απλό ρομάντζο. Είναι μια ιστορία για επίπεδα και ψευδαισθήσεις. Όποια αίσθηση αυτονομίας έχουν οι Παλαιστίνιοι είναι πλαστή, στην πραγματικότητα, οι Ισραηλινοί έχουν όλον τον έλεγχο. Η Ιερουσαλήμ είναι η απόλυτη ψευδαίσθηση ανοικτής πόλης: ψευδαίσθηση ισότητας, κίνησης, ελευθερίας, ειρήνης, δημοκρατίας…».

strakersan@gmail.com
kersanidis.wordpress.com

***


«ΤΟ ΓΥΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΤΥΧΗΣ»

Ηθικά διλήμματα



Ενα από τα αγαπημένα θέματα του ιρανικού σινεμά είναι η ηθική και η στάση των ανθρώπων απέναντι στα ηθικά διλήμματα. Πέρυσι μάλιστα είδαμε δύο ταινίες με αυτό το θέμα, «Ένας ακέραιος άνθρωπος», του Μοχάμαντ Ρασούλοφ και «Περίπτωση συνείδησης», του Βαχίντ Τζαλιλβάντ.
Το ίδιο συμβαίνει και με «Το γύρισμα της τύχης» (Hattrick), του Ραμτίν Λαβαφιπούρ, ταινία στην οποία οι ήρωες ανήκουν στη μεσαία τάξη της χώρας. Το σημειώνω αυτό επειδή συνήθως η πλειοψηφία των ηρώων προέρχεται από τις λαϊκές τάξεις. Μια άλλη ταινία την οποία μπορώ να θυμηθώ και στην οποία πρωταγωνιστούσε η μεσαία τάξη ήταν το «Τι απέγινε η Έλι», του πολύ γνωστού μας Ασγκάρ Φαραντί.
Μετά από ένα πάρτι, δύο ζευγάρια μπαίνουν σε ένα αυτοκίνητο για να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Είναι ο Φαρζάντ με τη Λίντα και ο Κεϊβάν με τη Ράχα. Όμως ενώ ο Φαρζάντ οδηγεί το αυτοκίνητο χτυπά επάνω σε κάτι. Τρομαγμένοι και οι τέσσερις φοβούνται να βγουν από το αυτοκίνητο, ενώ η Λίντα νομίζει πως κάτι είδε. Κανείς άλλος δεν φαίνεται γύρω και οι τέσσερις φίλοι αποφασίζουν να φύγουν από εκεί το γρηγορότερο. Πηγαίνουν όλοι μαζί στο σπίτι του ενός από τους φίλους για να σκεφτούν πιο ήρεμα και να αποφασίζουν τι θα κάνουν. Όμως, όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, σύντομα η συζήτηση θα ανοίξει, οι ευθύνες θα αρχίσουν να αλληλοεκτοξεύονται, ενώ κρυμμένα μυστικά θα αρχίσουν να αποκαλύπτονται.
Ιδιαίτερα μοντέρνας σκηνοθετικής γραφής ψυχολογικό θρίλερ από τη χώρα που εξακολουθεί με το σινεμά της να μας εκπλήσσει ευχάριστα. Ο σκηνοθέτης ανατέμνει την κενότητα και την υποκρισία της μεσαίας τάξης, από την οποία συχνά απουσιάζουν οι ηθικοί κανόνες καθώς ενδιαφέρονται μόνον για τη μη διαταραχή της κανονικότητας. Ένας δυνατός άνεμος ανανέωσης από το ιρανικό σινεμά.

Σ. Κ.

***


ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

«Μια νύχτα στην Κόλαση» του Νίκου Κουρού: Σε ένα ήσυχο χωριό ένα τρομακτικό τέρας κάνει την εμφάνισή του κάθε πενήντα χρόνια, τρομοκρατώντας τους κατοίκους και σπέρνοντας τη διχόνοια μεταξύ τους. Ο Στασινός, ο άρχοντας του χωριού, είναι ένας αδίστακτος εκμεταλλευτής ο οποίος άρπαξε τα χωράφια των συγχωριανών του και τώρα τους έχει να δουλεύουν σε αυτά ως δούλοι. Μόνον ο Αρτέμης κατάφερε να κρατήσει την περιουσία του. Τότε εμφανίζεται το τρομερό τέρας αλλά ο Αρτέμης δεν διστάζει να τα βάλει μαζί του. Στον αγώνα αυτόν έχει για συμμάχους μια γερόντισσα και έναν μισότρελο λεπρό, οι οποίοι είναι οι μόνοι επιζήσαντες από εκείνους που είχαν καταφέρει να διώξουν το τέρας πενήντα χρόνια πριν. Ο Νίκος Κουρού με τη συμβολική αυτή ιστορία τρόμου πραγματεύεται την άνοδο του φασισμού κι αυτό που λέει είναι πως δεν πρέπει να τον φοβόμαστε αλλά να τον αντιμετωπίζουμε. Γιατί διαφορετικά ο φόβος γίνεται ανοχή και τέλος ταύτιση. Εμπνευσμένη από το γνωστό κείμενο που έγραψε το 1978 ο Μάνος Χατζιδάκις.

«Ψυχρή καταδίωξη» (Cold pursuit) του Χανς Πίτερ Μόλαντ: Στο Κεχόε, ένα χειμερινό τόπο διακοπών στα Βραχώδη Όρη, η θερμοκρασία έχει φτάσει στους 10 βαθμούς υπό το μηδέν. Να όμως που το ήσυχο ορεινό θέρετρο, θα μετατραπεί μέσα σε σφαγείο! Όλα ξεκινούν όταν ο τοπικός μεγαλέμπορος ναρκωτικών διατάζει να δολοφονηθεί ο γιος του Νελς, ο οποίος χειρίζεται ένα εκχιονιστικό μηχάνημα του Δήμου. Οργισμένος ο Νελς κηρύσσει τον πόλεμο στο καρτέλ και οπλισμένος με βαριά μηχανήματα αποφασίζει να ξεπαστρέψει όλη τη συμμορία.

«Ο χαρισματικός» (The prodigy) του Νίκολας Μακ Κάρθι: Όταν ο μικρός Μάιλς αρχίζει να κυριεύεται από απόκοσμες δυνάμεις, η μητέρα του Σάρα αποφασίζει να ανακαλύψει τι είναι αυτό που βασανίζει το γιο της. Θέλοντας να τον προστατεύσει αλλά και να βρει γιατί συμβαίνουν όλα αυτά, αναζητά απαντήσεις στο παρελθόν και θα βρεθεί μπροστά στα αδιευκρίνιστα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και το υπερφυσικό.

«Η κλεμμένη πριγκίπισσα» (Vykradena Pryntsesa: Ruslan I Lyudmyla) του Όλεχ Μάλαμουτζ: Ο περιπλανώμενος καλλιτέχνης Ρούσλαν, ο οποίος ονειρεύεται να γίνει ιππότης, συναντά την όμορφη Μίλα, την ερωτεύεται αλλά δεν ξέρει πως εκείνη είναι η κόρη του Βασιλιά. Όμως ο κακός μάγος Τσόρτνομορ αρπάζει την πριγκίπισσα κι έτσι ο Ρούσλαν ξεκινά μια απίστευτη περιπέτεια γεμάτη κινδύνους για να σώσει την αγαπημένη του. Πανέμορφη ταινία κινουμένων σχεδίων από την Ουκρανία.

Σινεφίλ
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet