«ΚΑΠΕΡΝΑΟΥΜ»
Αν γλυτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα…

Επιμέλεια: Στράτος Κερσανίδης

Εκατομμύρια παιδιά σε ολόκληρο τον κόσμο ζουν σε άθλιες συνθήκες. Θύματα φτώχιας, πείνας, πολέμων, φυσικών καταστροφών, αποτελούν τον ευαίσθητο κρίκο σε μια φαύλη αλυσίδα καταστροφής και θανάτου, ενώ ο πλούσιος κόσμος απλώς παρακολουθεί. Οι αιτίες είναι γνωστές και προέρχονται κυρίως από την εκμετάλλευση των χωρών του Τρίτου Κόσμου, η οποία γεννά κοινωνικές ανισότητες, πολέμους, προσφυγιά. Οι στατιστικές που αφορούν στα παιδιά, τα πλέον αδύναμα και αθώα θύματα, είναι τραγικές.
Ένα τέτοιο παιδί είναι και ο Ζαΐν Αλ Χάαζι. Ο 12χρονος πρόσφυγας από τη Συρία εξαιτίας του πολέμου ζει με τους γονείς του σε μια άθλια παραγκούπολη στον Λίβανο. Τον βλέπουμε στο δικαστήριο να απαντά στην ερώτηση του προέδρου: «Ξέρεις γιατί βρίσκεσαι εδώ;». Η απάντησή του είναι σοκαριστική: «Θέλω να δικαστούν οι γονείς μου, επειδή με έφεραν στον κόσμο».


Ο Ζαΐν είναι 12 χρονών αλλά ποτέ δεν έζησε σαν παιδί. Αντί για σχολείο, παιχνίδι, ξεγνοιασιά γνώρισε προσφυγιά, κακουχίες, αγώνα για επιβίωση. Ο Ζαΐν είναι ένα θύμα το οποίο ζητά δικαίωση από τον κόσμο εκείνων που θεωρεί υπεύθυνους. Τον κόσμο των μεγάλων. Βάζει απέναντί του τους ίδιους του τους γονείς, θύματα κι αυτοί των ίδιων παραλογισμών. Αυτή είναι η ιστορία του όπως την μεταφέρει στην οθόνη η λιβανέζα σκηνοθέτις Ναντίν Λαμπακί με την ταινία «Καπερναούμ» (Capharnaum).
Μια ταινία γροθιά στο στομάχι του πολιτισμένου κόσμου η οποία τιμήθηκε με το Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής και το Οικουμενικό Βραβείο στο Φεστιβάλ των Κανών και είναι υποψήφια για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Η Ναντίν Λαμπακί καταγράφει με απόλυτο ρεαλισμό τις συνθήκες ζωής των ανθρώπων που κινηματογραφεί, ενώ η ταινία της είναι προϊόν πολυετούς και επίπονης έρευνας στους αυθεντικούς χώρους διαβίωσής τους. Οι πρωταγωνιστές δεν είναι επαγγελματίες ηθοποιοί, αλλά αληθινοί άνθρωποι οι οποίοι βιώνουν πραγματικά τα όσα βλέπουμε στην ταινία.
Αξίζει να αναφερθεί πως η ομάδα της παραγωγής δημιούργησε την Μη Κυβερνητική Οργάνωση Καπερναούμ, που έχει στόχο την παροχή μόνιμης οικονομικής στήριξης στις οικογένειες των ηθοποιών που το έχουν ανάγκη. Κι έτσι, δύο μέρες μετά την ολοκλήρωση του Φεστιβάλ Κανών, η παραγωγή πληροφορήθηκε ότι ο Ζαΐν και η οικογένειά του θα μετανάστευαν στη Νορβηγία. Πλέον, εκείνος και τα αδέρφια του πηγαίνουν σχολείο, ενώ ολόκληρη η οικογένεια πήρε νορβηγική υπηκοότητα. Ζουν σε ένα όμορφο διώροφο σπίτι με κήπο, που έχει θέα τη θάλασσα, και συμμετέχουν σε ένα ειδικό πρόγραμμα ένταξης για να μάθουν νορβηγικά και να προσαρμοστούν στην κουλτούρα της χώρας.

strakersan@gmail.com
kersanidis.wordpress.com

***


«Η ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΣ»

Στα όρια της ψύχωσης

«Είναι μια χρυσή ευκαιρία να χτίσεις το ψυχολογικό προφίλ μιας γυναίκας, μέσα από τη γοητευτική, περίπλοκη ψυχολογία της κεντρικής ηρωίδας», λέει η Σάρα Κολάντζελο, σκηνοθέτιδα της ταινίας «Η νηπιαγωγός» (The kindergarten teacher). Μιλώντας για την ηρωίδα της, συνεχίζει: «Η Λίζα είναι μια καλοπροαίρετη γυναίκα που όμως στην προσπάθειά της να αλλάξει τη ζωή της και να της δώσει ένα σκοπό φτάνει στα άκρα».
Η Λίζα Σπινέλι η οποία εργάζεται ως νηπιαγωγός στη Νέα Υόρκη, βλέπει την προσωπική της ζωή να αποσυντίθεται. Μόνη της διέξοδος είναι τα μαθήματα ποίησης που παρακολουθεί σε νυχτερινό σχολείο, γνωρίζοντας όμως τη μετριότητά της. Ωστόσο, το ενδιαφέρον της αναζωπυρώνεται όταν ανακαλύπτει πως ένας 5χρονος μαθητής της, ο Τζίμι, έχει ιδιαίτερη έφεση στην ποίηση. Ο μικρός σκαρώνει ποιήματα χρησιμοποιώντας πλούσιο λεξιλόγιο και σωστή σύνταξη, πράγματα αδιανόητα για την ηλικία του. Η Λίζα θεωρεί πως ο Τζίμι είναι παιδί-θαύμα και αποφασίζει να τον καθοδηγήσει. Προβάλλοντας επάνω του τις δικές της επιθυμίες και όνειρα σύντομα θα αρχίσει να χάνει τον έλεγχο. Ο ενθουσιασμός της και το ενδιαφέρον της για το μικρό της μαθητή θα γίνουν ψύχωση. Η ταινία αποκτά αγωνιώδη εξέλιξη καθώς γίνεται ένα δυνατό ψυχολογικό θρίλερ με τη νηπιαγωγό να μην μπορεί να ελέγξει τον εαυτό της.


Η ταινία είναι ριμέικ της ομώνυμης ισραηλινής ταινίας του 2014 που σκηνοθέτησε ο Ναντάβ Λαπίντ. Η σκηνοθέτιδα Σάρα Κολάντζελο, σημειώνει: «Η ταινία μου είναι μια ταινία για την ανεκπλήρωτη επιθυμία να εκφραστείς μέσα από την τέχνη, για τα παιδιά-θαύματα και το Χάρισμα, για τη μετριότητα, την προσπάθεια να δεις τον κόσμο μέσα από νέα μάτια, το κυνήγι της ομορφιάς στην καθημερινότητα. Κι ελπίζω να εγείρει ερωτήματα για το τι σημαίνει συγγραφή, πνευματικά δικαιώματα, κριτική και ποιος αποφασίζει τελικά τι είναι Τέχνη».
Πρωταγωνιστεί η συγκλονιστική Μάγκι Γκίλενχαλ, «στην καλύτερη ερμηνεία της καριέρας της», όπως έχει γραφτεί από κάποιους κριτικούς.

Σ.Κ.

***


ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ



«Μια προσωπική ιστορία» (Una questione privata) των Πάολο και Βιτόριο Ταβιάνι: Όταν στις 15 Απριλίου 2018 ο ένας εκ των δύο θρυλικών αδελφών Ταβιάνι, ο Βιτόριο, πετούσε για τη γειτονιά των αγγέλων, το σενάριο της ταινίας ήταν έτοιμο. Κι έτσι ο έτερος Ταβιάνι, ο Πάολο, ανέλαβε τη σκηνοθεσία. Η τελευταία ταινία των Ταβιάνι είναι βασισμένη στην ομώνυμη αυτοβιογραφική νουβέλα του Μπάπε Φενόλιο και είναι μια ιστορία αγάπης, φιλίας και καθήκοντος. Το 1943, ο νεαρός Μίλτον είναι βαθιά ερωτευμένος με τη Φούλβια, χωρίς όμως ανταπόκριση. Η κοπέλα τον συμπαθεί, της αρέσει το μυαλό του, τα γράμματα που της γράφει αλλά δεν είναι ερωτευμένη μαζί του. Γιατί η Φούλβια είναι κρυφά ερωτευμένη με τον Τζόρτζιο, ο οποίος είναι φίλος του Μίλτον και αντάρτης σύντροφός του στον αγώνα κατά των φασιστών. Ενώ ο Μίλτον αποφασίζει να πάει να μιλήσει στον Τζόρτζιο για να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα μαθαίνει πως ο φίλος του έχει συλληφθεί. Τα συναισθήματα του νεαρού αντάρτη κονταροχτυπιούνται μέσα του. Η ταινία, η οποία κέρδισε το Βραβείο Συνδικάτου Ιταλών Κριτικών Κινηματογράφου, έχει στο επίκεντρό του τις ανθρώπινες σχέσεις και πώς αυτές εμπλέκονται με τα μεγάλα γεγονότα. Πώς ο πόλεμος και η ρευστότητα που δημιουργεί, συντρίβει τον έρωτα και τα όνειρα. Πώς η σύγκρουση ανάμεσα στο Εγώ και το Εμείς είναι συχνά αναπόφευκτη. Οι αδελφοί Ταβιάνι, σημειώνουν: «Στις ημέρες μας, μέρες αμφιλεγόμενες, ο Φενόλιο μάς εντυπωσίασε βαθιά με το μυθιστόρημά του «Μια προσωπική υπόθεση», τον τρελό έρωτα και τη ζήλια του Μίλτον, του πρωταγωνιστή, που γνωρίζει μονάχα τα μισά και θέλει να μάθει τα πάντα. Με αυτήν την αφετηρία, θελήσαμε να προκαλέσουμε, μέσα από μια μακριά και εμμονική διαδρομή, ένα δράμα, το οποίο να είναι προσωπικό κι απολύτως ιδιωτικό: ένα δράμα για έναν αθώο έρωτα, που την ίδια στιγμή είναι και ένοχος, καθώς τις απάνθρωπες μέρες του Εμφυλίου Πολέμου, η μοίρα κάθε ανθρώπου ξεχωριστά ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με εκείνη της κοινότητας».

«Έρωτας δίχως τέλος» (Sin Fin) των Σεζάρ Εστεμπάν Αλέντα και Χοσέ Εστεμπάν Αλέντα: Η σχέση του Χαβιέ και της Μαρίας έχει τελματώσει. Τίποτε δεν θυμίζει εκείνους τους δύο ενθουσιώδεις ερωτευμένους νέους ανθρώπους που πριν από 15 χρόνια ξεκινούσαν την κοινή τους ζωή. Ο Χαβιέ πλέον έχει απορροφηθεί από τη δουλειά του, ενώ η Μαρία αναπολεί τα ανεκπλήρωτα όνειρά της. Σε μια προσπάθεια να αναζωπυρωθεί η σχέση τους, ο Χαβιέ παροτρύνει τη Μαρία να ξαναζήσουν όσα έκαναν τη μέρα που γνωρίστηκαν. Θα τα καταφέρουν ή θα επιβεβαιωθεί πώς όλες οι ερωτικές ιστορίες έχουν μια αρχή και ένα τέλος;

«Αλίτα: Ο άγγελος της μάχης» (Alita: Battle angel) του Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ: Η Αλίτα ξυπνά σε ένα μελλοντικό κόσμο χωρίς να θυμάται τίποτα. Ένας επιστήμονας, ο Αΐντο, ο οποίος την έχει περιμαζέψει, αντιλαμβάνεται πως η νεαρή αυτή γυναίκα έχει ένα ξεχωριστό παρελθόν. Καθώς αρχίζει να μαθαίνει τη ζωή στο Άιρον Σίτι, ο Χιούγκο, ένας νέος της φίλος, προσπαθεί να την βοηθήσει να θυμηθεί το παρελθόν της. Αλλά μόνον όταν θα βρεθεί αντιμέτωπη με τις ύπουλες μυστικές δυνάμεις που την κυνηγούν, η Αλίτα θα βρει μια χαραμάδα που την συνδέει με το παρελθόν της καθώς ανακαλύπτει πως διαθέτει μοναδικές πολεμικές ικανότητες.

«Η ταινία Lego 2» (The Lego movie 2: The second part) του Μάικλ Μίτσελ: Μετά από πέντε χρόνια ηρεμίας, το Μπρίκσμπουργκ και οι κάτοικοί του έρχονται αντιμέτωποι με εισβολείς από το διάστημα οι οποίοι καταστρέφουν τα πάντα ταχύτατα!

Σινεφίλ

 
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet