Η σχετική ησυχία, που επικράτησε από τις αρχές του χρόνου στην πολιτική σκηνή της Γερμανίας φαίνεται να δίνει τη θέση της σε μια περίοδο εσωτερικής αναζήτησης για τα δύο κόμματα του μεγάλου συνασπισμού, τα οποία επιχειρούν να διαφοροποιηθούν το ένα από το άλλο με στόχο να σταματήσουν κυρίως την εκλογική τους αιμορραγία. Η κατάσταση θυμίζει λίγο ζευγάρι που το έχει ρίξει στην ψυχοθεραπεία, αλλά σε ξεχωριστούς καναπέδες, προσπαθώντας πρωτίστως να ξεχάσει ότι τα βράδια είναι υποχρεωμένο να μοιραστεί το ίδιο στρώμα.

Του Δημήτρη Σμυρναίου

Η γερμανική σοσιαλδημοκρατία θυμήθηκε ότι υπάρχουν και κοινωνικά αδύναμοι στη χώρα και ότι αποτελούσε παράδοσή της να προσπαθεί να τους εκπροσωπήσει. Προσπαθεί λοιπόν τώρα μέσω δημοσιευμάτων σε φιλικά της και μη έντυπα να πείσει την κοινή γνώμη ότι έχει πάρει στα σοβαρά έναν τέτοιο αναπροσδιορισμό, που θα την φέρει πίσω στις ρίζες της. Η πρόεδρος του SPD Αντρέα Νάλες σε μια σαφή προσπάθεια να σβήσει τις δυσάρεστες μνήμες που άφησε πίσω της η περιβόητη «Ατζέντα 2010» του Γκέρχαρντ Σρέντερ, η οποία είχε οδηγήσει στην βάναυση αποψίλωση του κοινωνικού κράτους αλλά και των εργασιακών συνθηκών, έκανε λόγο τώρα για ένα κοινωνικό πρόγραμμα με ορίζοντα το 2025. Στόχος του να καταργηθούν όλες οι ταπεινωντικές ρυθμίσεις που είχε προωθήσει τότε ο σοσιαλδημοκράτης καγκελάριος με το χαρακτηριστικό ψευδώνυμο «φίλος των αφεντικών».
Και επειδή γνωρίζει ότι το 2025 μπορεί να φαντάζει πολύ μακρινό για τους ψηφοφόρους ή όπως είπαν οι πιο κακοπροαίρετοι πιθανότατα πολύ αισιόδοξο για να υπάρχει ακόμα το κόμμα της η πρόεδρος των Σοσιαλδημοκρατών διαβεβαίωσε ότι πολλοί από τους φιλόδοξους στόχους του προγράμματος θα πρέπει να υλοποιηθούν μέχρι το 2021, πριν δηλαδή από τις επόμενες εθνικές εκλογές.

Χαμηλές πτήσεις για το SPD

Προς το παρόν πάντως τα στελέχη του κόμματος βλέπουν να πλησιάζει η ημερομηνία των ευρωεκλογών και το SPD να παραμένει σε χαμηλές πτήσεις. Το ερώτημα είναι αν για μια ακόμα φορά θα σπάσει το αρνητικό του ρεκόρ σε εκλογές σε ομοσπονδιακό επίπεδο, και θα βρεθεί στην τέταρτη θέση πίσω από Πράσινους και Ακροδεξιούς της AfD.
Ο εκπρόσωπος των «ατάκτων» του κόμματος, ο πρόεδρος της νεολαίας Κέβιν Κίνερτ εκφράστηκε θετικά πάντως για την πρόθεση «επιστροφής στις ρίζες», την ώρα που συντηρητικοί πολιτικοί αλλά και ο Τύπος θέτουν το ερώτημα για το αν υπάρχουν τα λεφτά για να υλοποιηθούν μέτρα για ένα «επίδομα πολιτών», ενίσχυση των οικογενειών με παιδιά και στήριξη τω συνταξιούχων. Κατά την κυρία Νάλες πάντως λεφτά υπάρχουν, αρκεί να βρεθεί και η αναγκαία πολιτική θέληση. Κάτι που οι εταίροι της στην κυβέρνηση και κυρίως οι Βαυαροί Χριστιανοκοινωνιστές κάθε άλλο παρά ευχάριστα άκουσαν, κατηγορώντας ουσιαστικά το SPD ότι βιάστηκε να στρίψει ήδη αριστερά, λησμονώντας ότι συμμετέχει και σε μια κυβέρνηση μαζί τους.

Το στρατόπεδο των συντηρητικών

Τις δικές της πινελιές για επιστροφή σε πατροπαράδοτες χριστιανοδημοκρατικές αξίες δηλώνει προς κάθε κατεύθυνση ότι θέλει να βάλει στο κομματικό πρόγραμμα ενόψει και ευρωεκλογών και η νέα πρόεδρος της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης Ανεγκρετ Κραμπ-Κάρενμπαουερ. Ίσως εδώ να παίζουν το δικό τους ρόλο και κάποιες τελευταίες έρευνες των τάσεων της κοινής γνώμης, που δείχνουν ότι η ακροδεξιά Εναλλακτική για τη Γερμανία διευρύνει την εκλογική της πελατεία διεισδύοντας και στα γυναικεία στρώματα στα οποία μέχρι τώρα τα ποσοστά της ήταν ιδιαίτερα χαμηλά. Πράγμα καθόλου παράξενο, αφού η εικόνα της γυναίκας που προβάλει το συγκεκριμένο κόμμα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί βγαλμένη από παλαιοπωλείο με ειδίκευση σε αντίκες της δεκαετίας του ‘50.
Η συνταγή λοιπόν της ΑΚΚ είναι περισσότερος συντηρητισμός και επιστροφή στις δικές της ρίζες. Αυτό έχει να κάνει και με την υπόθεση του μεταναστευτικού, όπου η νέα πρόεδρος δηλώνει ότι αν κληθεί κάποια στιγμή να διαχειριστεί μια προσφυγική κρίση ανάλογη εκείνης του 2015, θα το κάνει με διαφορετικό τρόπο από ότι είχε επιλέξει τότε η Ανγκέλα Μέρκελ. Η φράση-κλειδί εδώ είναι τα «κλειστά σύνορα», κάτι που με ενθουσιασμό χαιρέτισαν οι ιδεολόγοι του εθνοσυντηρητισμού από τη Βαυαρία. Όπως και τις διαβεβαιώσεις για λιγότερη «ανοχή» απέναντι σε όσους έρχονται στην χώρα, αλλά δεν σέβονται τους κανόνες της. Όλα αυτά βεβαίως δεν περιέχουν το παραμικρό στοιχείο της πρωτοτυπίας και δικαιώνουν την άποψη ότι η Χριστιανοδημοκρατία μπορεί να πολιτεύεται καλύτερα με το βλέμμα στο παρελθόν, δίνοντας υποσχέσεις που αντιστοιχούν περισσότερο σε μια φοβική νοσταλγία, παρά στο παρόν και κυρίως όχι στις προκλήσεις του μέλλοντος.
Το πόσο ειλικρινείς είναι οι προθέσεις των συγκυβερνώντων κομμάτων να τονίσουν τις μεταξύ τους διαφορές παρά τη συνεργασία τους στο «μεγάλο συνασπισμό» και το πόσο ρεαλιστικό είναι να κάνουν πράξη τα όσα λένε μένει φυσικά να φανεί τους επόμενους. Οι πολιτικοί σχολιαστές είναι αρκετά διχασμένοι στις εκτιμήσεις τους. Ορισμένοι ανησυχούν για το αν μια τέτοια προσπάθεια εκατέρωθεν διαφοροποίησης θα μπορούσε τελικά να οδηγήσει σε μια νέα κρίση της κυβέρνησης, η οποία φάνηκε να κλονίζεται αρκετές φορές σε αυτόν τον περίπου ένα χρόνο ζωής της. Άλλοι πάλι ελπίζουν ότι το να θυμίζουν τα δύο κόμματα τις μεταξύ τους διαφορές είναι ένα υγιές στοιχείο για την ίδια τη δημοκρατία, το οποίο θα μπορούσε πράγματι να βάλει φρένο στην άνοδο των εθνολαϊκιστών. Αλλά ως γνωστόν την υπόληψή σου μπορείς δύσκολα να την ανακτήσεις, όταν την έχεις χάσει ελαφρόκαρδα.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet