Την παραίτηση της σοσιαλιστικής κυβέρνησης Ράμα ζητά η αντιπολίτευση στην Αλβανία αποχωρώντας από τη Βουλή, είναι αμφίβολο όμως πώς εκφράζεται η κοινωνική δυσαρέσκεια – Κρίσιμη παράμετρος η πορεία της ενταξιακής διαπραγμάτευσης με την ΕΕ.

Του Φιλήμονα Καραμήτσου

Σε μία από τις μεγαλύτερες πολιτικές κρίσεις της τελευταίας δεκαετίας βυθίζεται η Αλβανία μετά από μία εβδομάδα κλιμακούμενων αντιδράσεων της αντιπολίτευσης και την απαίτηση να παραιτηθεί η κυβέρνηση των Σοσιαλιστών του Έντι Ράμα. Οι αντιδράσεις χαρακτηρίζονται από μεγάλες και δυναμικές διαδηλώσεις που ξεκίνησαν από το Σάββατο 16 Φεβρουαρίου έξω από τα κυβερνητικά κτίρια, όπου έγιναν και επεισόδια με τραυματίες και επέμβαση των αστυνομικών δυνάμεων και κορυφώθηκαν με μία μεγάλη ειρηνική διαδήλωση την Πέμπτη στο Κοινοβούλιο στην οποία προστέθηκε και η μαζική παραίτηση των βουλευτών της αντιπολίτευσης.
Η αντιπολίτευση, στην οποία ηγείται το μεγαλύτερο κόμμα, το Δημοκρατικό του Λούζλιμ Μπάσα, κατηγορεί την κυβέρνηση για διαφθορά και σχέσεις με το οργανωμένο έγκλημα, επαναφέρει στο τραπέζι ζήτημα νοθείας στις εκλογές του 2017 και μιλάει για τη φτώχεια του αλβανικού λαού, ζητώντας μεταβατική κυβέρνηση και προσφυγή στις κάλπες.
Από την άλλη πλευρά, ο Ράμα που κυβερνά από το 2013 και του οποίου η θητεία λήγει το 2021, κάνει λόγο για αντιδράσεις που δεν εκφράζουν το λαό, δεν αποδέχεται τις κατηγορίες και κατηγορεί με τη σειρά του την αντιπολίτευση ότι αφενός φοβάται την πολιτική αντιπαράθεση ενόψει και των δημοτικών εκλογών του Ιουνίου και αφετέρου βάζει με τη στάση της εμπόδια στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας.

Πολιτική φθορά

Πρόβλημα λειτουργίας του Κοινοβουλίου δεν τίθεται, αφού οι Σοσιαλιστές διαθέτουν πλειοψηφία ως και 75 εδρών (από τις 140), ενώ και η ίδια η διαδικασία παραίτησης των βουλευτών της αντιπολίτευσης είναι πολύπλοκη και θα κρατήσει μήνες, με την αντικατατάστασή τους από τους αναπληρωματικούς που λογικά επίσης θα παραιτούνται, όπως και με πιθανές προσφυγές στο Ανώτατο Δικαστήριο.
Είναι όμως φανερό ότι η στοχευμένη αυτή κίνηση της αντιπολίτευσης δημιουργεί τους όρους για πολιτική φθορά της κυβέρνησης, σε μία περίοδο που ο Ράμα θέλει να επιδείξει τα θεσμικά του επιτεύγματα στην πορεία της Αλβανίας προς την ένταξη στην ΕΕ, ενώ παράλληλα στο εσωτερικό η σοσιαλιστική κυβέρνηση επιχειρεί να δείξει ότι υπάρχει προοπτική παρά τους καθηλωμένους χαμηλά δείκτες της φτώχειας, της ανεργίας και της κοινωνικής δυσαρέσκειας.

Με φόντο τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις

Το ρίσκο της αντιπολίτευσης όμως, είναι ότι μπορεί στο τέλος να χρεωθεί η ίδια την πολιτική αστάθεια και τη διακινδύνευση των εθνικών στόχων. Είναι χαρακτηριστική η απόσταση που παίρνει από τις εξελίξεις ο διεθνής παράγοντας.
Η ύπατη εκπρόσωπος εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ Φεντερίκα Μογκερίνι και ο Γιοχάνες Χαν, Επίτροπος αρμόδιος για την Διεύρυνση της ΕΕ, σε κοινή ανακοίνωσή τους αποδέχονται μεν το δικαίωμα των πολιτών να διαδηλώνουν ειρηνικά, καταδικάζουν όμως τη ρητορική βίας από πολιτικούς ηγέτες και εκτιμούν ως «αντιπαραγωγική» την κίνηση των παραιτήσεων των βουλευτών.
Υπάρχει άλλωστε και ένα χρονικό ορόσημο που ίσως να αποτελέσει και κλειδί των εξελίξεων και να εξηγεί εν μέρει και πτυχές της πόλωσης εντός της Αλβανίας. Μετά το Συμβούλιο Υπουργών της ΕΕ στις 18 Φεβρουαρίου στις Βρυξέλλες, όπου και χαιρετήθηκε και η Συμφωνία των Πρεσπών που τέθηκε σε ισχύ, η Μογκερίνι, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου σημείωσε: «Εύχομαι και πιστεύω ότι θα είναι καλό να ξεκινήσουν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Βόρεια Μακεδονία και την Αλβανία, από κοινού, στο Συμβούλιο του Ιουνίου».
Μετά τις ευρωεκλογές του Μαΐου μάλλον θα είναι δύσκολο να ληφθούν κρίσιμες αποφάσεις για τη διεύρυνση της ΕΕ τον Ιούνιο, θέμα άλλωστε που θα απασχολήσει τη νέα σύνθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και χωρίς να είναι σήμερα γνωστό αν υπάρχει πλειοψηφία υπέρ ενός νέου κύματος εντάξεων κρατών στην Ευρωπαϊκή Ένωση, παρ’ όλα αυτά, είναι φανερό ότι οι εξελίξεις για την τύχη της ενταξιακής πορείας της Αλβανίας τρέχουν και αυτό δεν μπορεί παρά να επηρεάζει και το πολιτικό σκηνικό της χώρας. Το ευρωπαϊκό μέλλοντης Αλβανίας, άλλωστε, που μοιάζει να κινείται αργά πολλά χρόνια τώρα, αποτελεί ίσως και το πιο συνεκτικό αφήγημα της κεντρικής εξουσίας που μπορεί ακόμα να επηρεάζει την αλβανική κοινωνία και σε αυτό ποντάρει πολλά ο Έντι Ράμα.

Ίδιο έργο, άλλοι πρωταγωνιστές

Στο τέλος αυτού του έντονου δεκαημέρου, είναι άγνωστο πώς θα κινηθεί από εδώ και πέρα η αντιπολίτευση. Δείχνει πάντως διατεθειμένη να κρατήσει ψηλά το όριο της πόλωσης, επιλέγοντας ως κεντρικό το σύνθημα «φύγετε, παραιτηθείτε» προκαλώντας συνεχή φθορά στην κυβέρνηση. Από τη μεριά του ο Ράμα έχει δείξει ότι μπορεί να κινείται αποτελεσματικά σε σκηνικό έντασης και να κερδίζει εκλογικές μάχες, συσπειρώνοντας πλειοψηφίες του εκλογικού σώματος.
Η αλβανική πολιτική πάντως δεν είναι ασυνήθιστη από καταστάσεις σαν αυτές που βιώνει σήμερα. Το αντίθετο, έχει ξαναδεί δυναμικές διαδηλώσεις έξω από τα κυβερνητικά κτίρια και με το ένα από τα δύο κόμματα που κυριαρχούν από το ’90, το Δημοκρατικό και το Σοσιαλιστικό να ζητά την παραίτηση του άλλου. Αυτή καθ΄αυτή δε, η μείζονα καταγγελία, περί διαφθοράς, μοιάζει να αλλάζει στόμα ανάλογα με το ποιος βρίσκεται στην αντιπολίτευση.
Αυτό που λείπει σίγουρα και αυτή τη φορά, είναι μία πρόταση πολιτικής που να οργανώνει σοβαρά και υπεύθυνα την έξοδο της κοινωνίας από τη φτώχεια και την έλλειψη προοπτικών. Αυτό το άδηλο, θολό μέλλον ήταν άλλωστε και αυτό που οριοθετούσαν και κατήγγειλαν στην ουσία και οι φοιτητές που εξεγέρθηκαν μόλις λίγες εβδομάδες πριν, ένα σημάδι ότι κάτι σοβαρότερο συντελείται στο υπόστρωμα της αλβανικής κοινωνίας, από τη σύγκρουση των κομμάτων για τη νομή της εξουσίας.

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet