Του Ευκλείδη Τσακαλώτου

Θα έχετε ακούσει τις τελευταίες μέρες για τον κ. Τσουκάτο, αφού είναι πρώτο θέμα σε όλο τον Τύπο. Είναι σοβαρό θέμα να μην ξέρουμε τι ανταλλάγματα πήραν τα δύο αυτά κόμματα για τα εκατομμύρια ευρώ που εισέπραξαν. Και αυτή η είδηση αποδεικνύει το πελατειακό κράτος, που δεν λειτουργούσε μόνο στην υπηρεσία των μεγάλων εργολάβων και των φαρμακευτικών εταιρειών, αλλά το χρειάζονταν όλοι, ακόμα και για να βγάλεις τη σύνταξη ή μια οικοδομική άδεια, χρειαζόσουν το πελατειακό σύστημα. Χρειαζόσουν κάποιον να υπογράψει ή να επισπεύσει. Και το ζήτημα είναι ακόμα πιο σοβαρό. Γιατί αυτό το πολιτικό σύστημα, ήταν ένα σύστημα που δεν μπορούσε κανένας άλλος να παίξει μπάλα. Πώς μπορούσε η Αριστερά που έπαιρνε 4 ή 3 ή 2% να αντιμετωπίσει αυτά τα δύο κόμματα που πήγαιναν στις εκλογές με τα εκατομμύρια. Ήταν ένα κλειστό σύστημα και γι’ αυτό μισούσαν τις πλατείες, τα κινήματα, την πιθανότητα μιας άλλης κυβέρνησης που έσπαγε αυτό το παιχνιδάκι ανάμεσα στα δύο κόμματα. Και γι’ αυτό μας έβαλαν νάρκες στο τέλος του 2014, ελπίζοντας στην αριστερή παρένθεση. Γι’ αυτό δεν έκλεισαν την πέμπτη αξιολόγηση, γι’ αυτό μας άφησαν με άδεια ταμεία, γι’ αυτό δεν έκαναν τίποτα για το χρέος κ.ο.κ.
Το ζήτημα για την Αριστερά δεν είναι μόνο να μιλάμε για τα σκάνδαλα ή να μοιράζουμε ευθύνες, αλλά να θωρακίσουμε το σύστημα. Να φτιάξουμε ένα πολιτικό σύστημα που δεν επιτρέπει τέτοιες δραστηριότητες. Γιατί αν δεν υπήρχε η κρίση δεν θα το είχαμε σπάσει αυτό το σύστημα. Χρειάστηκε μια κρίση και ο ελληνικός λαός να χάσει 27% του ΑΕΠ, για να μπορέσει να σπάσει. Γι’ αυτό στη συνταγματική αναθεώρηση περάσαμε το άρθρο 86, περί ευθύνης υπουργών. Θέλαμε μια διαφορετική πολιτική σχέση ανάμεσα στους πολιτικούς και τους πολίτες. Γι’ αυτό περάσαμε το άρθρο 56, για τις θητείες των βουλευτών, με στόχο να σπάσουμε τις οικογένειες και την ιεραρχία. Θα περίμενε κανείς, για αυτά τα κόμματα που υποτίθεται ότι κάνουν αυτοκριτική και θεωρούν πως έχουν μια ευθύνη για εδώ που φτάσαμε, να είχανε ψηφίσει το άρθρο 56. Ούτε ένας από τη Νέα Δημοκρατία δεν είχε το θάρρος να ψηφίσει το άρθρο για τις περιορισμένες θητείες των βουλευτών.

Πρώτο διακύβευμα: τι κράτος θέλουμε

Θέλω να πω αναφερθώ στη δουλειά του υπουργείου Υγείας, υπό την ηγεσία του Ανδρέα Ξανθού. Διότι δεν φωνάζουν μόνο για το ΚΕΕΛΠΝΟ και το Novartis, θωρακίζουν το σύστημα Υγείας, καταργώντας την επιτροπή τιμών φαρμάκων και εισάγοντας τη λογική των θεραπευτικών πρωτοκόλλων που σημαίνει ότι δεν έχει τη διακριτική ευχέρεια ο γιατρός να αποφασίζει ποιο φάρμακο χρειάζεται. Και όλα αυτά τα κάναμε, ενώ βάλαμε τόσους ανθρώπους που ήταν ανασφάλιστοι μέσα στο σύστημα και πληρώνουμε 165 εκατ. ευρώ το χρόνο, στην εποχή της κρίσης. Γιατί μπορείς και να έχεις κοινωνική πολιτική και να θωρακίζεις το σύστημα από τέτοιες παλιές πρακτικές. Και έκανε και κάτι ακόμα, τη συμφωνία της Βαλέτας, όπου χώρες του Νότου και κάποιες συνασπίστηκαν, ώστε να διαπραγματευτούν ως ομάδα τα φάρμακα. Για αυτό όταν λέμε ότι είμαστε μια φιλοευρωπαϊκή Αριστερά, δεν σημαίνει πως θεωρούμε ότι ό,τι γίνεται στην Ευρώπη είναι καλό, αλλά λέμε ότι δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις τις μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες μόνος σου, ούτε τις χρηματαγορές ούτε τις μεγάλες πολιτικές.
Θέλω να πω μιλήσω για το υπουργείο Οικονομίας και τον Γιώργο Σταθάκη. Πώς λειτουργούσε το πελατειακό σύστημα; Δεν είχαμε δασικούς χάρτες, δεν ξέραμε που ήταν ο αιγιαλός, ποια ήταν η βιομηχανική ζώνη, ποια η αγροτική και ποια η τουριστική. Οπότε κάθε επένδυση απαγορευόταν. Ήταν αποτελεσματικό αυτό; Όχι. Γιατί για να πάρεις την άδεια, έπρεπε κάπου να μιλήσεις, σε κάποιον γενικό γραμματέα, σε κάποιον υπουργό. Εφόσον ορίστηκαν οι δασικοί χάρτες και οι ζώνες, μπορούμε να εφαρμόσουμε μια πολιτική ισονομίας, γιατί δεν χρειάζεται για να κάνεις την επένδυση να έχεις μπάρμπα στην Κορώνη.
Θέλω να πω μιλήσω για τον Αλέξη Χαρίτση, ο οποίος άλλαξε την κατεύθυνση των ΕΣΠΑ, που ήταν 80% για τα μεγάλα έργα και 20% για τους μικρομεσαίους. Όπως καταλαβαίνετε με αυτή τη ρύθμιση, αποφασίζεις και ποιοι είναι οι προνομιακοί σου συνομιλητές. Είναι πολιτική το επενδυτικό σχέδιο να βασίζεται μόνο στα μεγάλα έργα. Αυτό άλλαξε πια και πήγε η μεγάλη πλειοψηφία της χρηματοδότησης στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και οι αιτήσεις υποβάλλονται πλέον ηλεκτρονικά, με αντικειμενικά κριτήρια.
Θα μπορούσα να σας πω πολλά ακόμα παραδείγματα για το πώς θωρακίζουμε το σύστημα, αλλά θα μείνω σε αυτά, αρκούν ώστε να γίνει κατανοητό πως ένα από τα διακυβεύματα στις εκλογές είναι τι κράτος θέλουμε, τι μορφή εξουσίας θέλουμε, πόση λογοδοσία και πόση διαφάνεια.

Δεύτερο διακύβευμα: το κοινωνικό ζήτημα

Το δεύτερο διακύβευμα είναι το κοινωνικό ζήτημα, που οι αντίπαλοί μας δεν έχουν καν καταλάβει. Όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης λέει ότι η ανισότητα είναι σταγονίδια, δεν έχει καταλάβει απολύτως τίποτα για το τι έχει γίνει τα τελευταία 10-15 χρόνια. Τι και αν όλη η πανεπιστημιακή κοινότητα παγκοσμίως μιλάει για τις κοινωνικές ανισότητες ή ακόμα και το Γιούρογκρουπ, που δεν είναι και το πιο προοδευτικό όργανο του δυτικού πολιτισμού, μιλάει για την ανισότητα, γιατί οι μισθοί δεν αυξάνονται με τον ίδιο ρυθμό με την παραγωγικότητα. Άρα το κοινωνικό ζήτημα είναι στο κέντρο της πολιτικής συζήτησης και πώς το αντιμετωπίζεις. Γι’ αυτό όταν είχαμε τα 930 εκατ. για το 2019, δεν ήταν μόνο μειώσεις φόρων και κοινωνικών εισφορών, σημαντικό και αυτό, αλλά ήταν και μια ισορροπία ανάμεσα στις μειώσεις των εσόδων και στις αυξήσεις των δαπανών. Ήταν για την ειδική αγωγή, για τη Βοήθεια στο Σπίτι, το επίδομα στέγασης, που αρχίζει την Τρίτη και θα δοθούν 350 εκατ., για 260.000 νοικοκυριά, όπου μέχρι 210 ευρώ το μήνα μπορεί να βοηθηθεί ένα ζευγάρι και επιπλέον 70 για κάθε παιδί. Και προσθέσαμε την παράμετρο για το παιδί, γιατί στην Ελλάδα η παιδική φτώχεια είναι μεγαλύτερη από τη φτώχεια των μεγάλων. Η πολιτική για το παιδί, με τα σχολικά γεύματα και επιδόματα για τα παιδιά, έχει αυξηθεί, μέσα στην κρίση, από 820 εκατ. σε 1,4 δισ. Και έχουμε μειώσει την παιδική φτώχεια από 26,6% το 2015 στο 24,5% το 2017. Πόση ήταν η παιδική φτώχεια το 2009, στην κορυφή της άνθησης; Ήταν 23%, μετά από τόσα χρόνια ανάπτυξης. Γιατί το κοινωνικό μοντέλο ανάπτυξης του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας ήταν το μοντέλο των χωρών του Νότου όπου ήταν λίγες οι δαπάνες για τις κοινωνικές ανάγκες, εκτός από τις συντάξεις. Η Θεανώ Φωτίου, που δικό της παιδί είναι η επιδότηση στέγασης, έφτυσε αίμα εναντίον των θεσμών που ήθελαν να μην υπάρχει καμία επιδότηση, πέρα από το κοινωνικό επίδομα αλληλεγγύης. Ήθελαν, δηλαδή, το κοινωνικό κράτος να είναι μόνο για τους πολύ φτωχούς. Εμείς πια φτιάχνουμε ένα κοινωνικό κράτος, που ποτέ η Ελλάδα δεν είχε.

Τρίτο διακύβευμα: ποιότητα και βιωσιμότητα της ανάπτυξης

Τι να μην περιμένετε από τη Νέα Δημοκρατία· Το πρώτο είναι μια οικονομική πολιτική ανάπτυξης για τον κόσμο της εργασίας. Και εδώ να αναφερθώ στα επιτεύγματα της Έφης Αχτσιόγλου και του Νάσου Ηλιόπουλου, για τον κατώτατο μισθό, για την επιστροφή των συλλογικών συμβάσεων. Θέλω ιδιαίτερη μνεία να κάνω στον Νάσο Ηλιοπουλο και την Επιθεώρηση Εργασίας, που έκανε 1.600 ελέγχους μόνο στις τράπεζες, ώστε να δει αν τηρούνται οι κανόνες. Θεωρεί κανείς ότι ο Κ. Μητσοτάκης θα έκανε το ίδιο; Το δεύτερο είναι να μην περιμένετε τη μείωση φόρων που αναγγέλλει. Δεν καταλαβαίνω που θα βρει τα χρήματα να εφαρμόσει το πρόγραμμά της η ΝΔ. όπως το εκτίμησε ο ο κ. Χουλιαράκης χρειάζεται 5,8 δισ. το 2019 και 9 δισ. το 2022. Είπε ο κ. Μητσοτάκης στη βουλή ότι έχει 2 δισ. από το μισθολόγιο του Δημοσίου που αυξήθηκε τα τελευταία χρόνια. Τι βρήκαμε; Το 2015 το μισθολογικό κόστος ήταν 15,926 δισ., το 2018 ήταν 16,987 δισ. Αυτή η διαφορά είναι 1 δισ. και 61 εκατ. ευρώ. Από αυτά, τα 680 εκατ. είναι λεφτά που δίνει το κράτος για τις συντάξεις, 225 εκατ. είναι για τις αυξήσεις των δημοσίων υπαλλήλων στο ενιαίο μισθολόγιο, 80 εκατ. είναι για χρονοεπιδόματα, 50 εκατ. για μπόνους και κίνητρα. Και από τα 2 δισ. μένουμε στα 26 εκατ. Με αυτά μπορεί να μειώσει 0,1% το φόρο στα κέρδη ή 1% τον ΕΝΦΙΑ. Το πρόγραμμα της ΝΔ και οι μειώσεις που έχει ανακοινώσει, λοιπόν, θα γίνουν είτε με απολύσεις, είτε με κόψιμο μισθών είτε με μειώσεις δημοσίων δαπανών. Και πρέπει να ξέρουμε από πού θα βρεθούν αυτά τα χρήματα.
Άρα το ζήτημα είναι να συμμετέχουν όλοι στην αύξηση του ΑΕΠ. Όταν αναρωτιόμαστε γιατί υπάρχει η άνοδος του Ούρμπαν και της Λεπέν είναι γιατί σε αυτές τις χώρες, όχι στο ίδιο βάθος με εμάς, αυτοί οι άνθρωποι πλήρωσαν την κρίση και δεν έχουν καμία προοπτική. Είμαστε η πρώτη γενιά από τη βιομηχανική επανάσταση που φοβούνται σε όλη την Ευρώπη ότι τα πράγματα θα είναι χειρότερα για τα παιδιά τους. Και σε προηγούμενες δεκαετίες είχαμε φτώχεια, αλλά πάντα πίστευαν οι γονείς ότι θα φτιαχτεί η κοινωνία για τα παιδιά τους. Στην Ευρώπη πια δεν το πιστεύει ο κόσμος και γι’ αυτό βλέπουμε την κατάρρευση του πολιτικού συστήματος.
Το τρίτο διακύβευμα είναι για την ποιότητα και βιωσιμότητα της ανάπτυξης. Σύμφωνα με τις νέες προβλέψεις της Κομισιόν η Ελλάδα θα είναι πολύ πάνω από το μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και θέλω να επιστρέψω στο θέμα του χρέους. Αυτό που πήραμε σημαίνει ότι για τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια έχουμε λιγότερες χρηματοδοτικές ανάγκες από την Πορτογαλία, την Ισπανία και την Ιταλία. Μας σώζει αυτό; Όχι. Είναι βιώσιμο το χρέος αλλά εξαρτάται και από εμάς. Αν επιστρέψουμε σε παλιούς ρυθμούς ανάπτυξης, που οι επενδύσεις γίνονταν με πολιτικά κριτήρια και όχι για τις ανάγκες της οικονομίας, πάλι μπορεί να έχουμε πρόβλημα. Άρα έχουμε δεκαπέντε χρόνια, η χώρα μας να σοβαρευτεί, οι κοινωνικοί φορείς και τα κινήματα να σπρώξουν για το μοντέλο ανάπτυξης που έχει ποσότητα και ποιότητα. Είναι στο χέρι μας να μην πάνε χαμένα αυτά τα χρόνια (…)

Τέταρτο διακύβευμα: η αντιμετώπιση του εθνικισμού και του ρατσισμού



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το τέταρτο διακύβευμα είναι οι ανακατατάξεις στο πολιτικό σύστημα. Το βλέπουμε παντού. Είναι ένα πραγματικό κοινωνικό, πολιτικό φαινόμενο. Γίνεται σε όλη την Ευρώπη, ακριβώς γιατί υπάρχουν διαφορετικά διακυβεύματα. Και πρέπει η αριστερά να το αντιμετωπίσει όχι με αλαζονεία, αλλά να είναι μέσα στις ανακατατάξεις. Δεν θα είμαστε εμείς, όπως ήταν ο Σημίτης, που ήθελε να ψαρεύει στην Αριστερά. Δεν έχει αυτό τον ηγεμονισμό η αριστερά. Θέλουμε να βρούμε ανθρώπους από κοινωνικούς χώρους, από πολιτικά κόμματα, που συμμερίζονται τη δική μας αγωνία, για τα διακυβεύματα που προανάφερα, το οικονομικό, το κοινωνικό και της πολιτικής εξουσίας. Αυτό προσπαθούμε να κάνουμε. Γιατί υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές και είναι πολύ καθαρές. Η τελευταία διαχωριστική γραμμή είναι πώς φανταζόμαστε την Ευρώπη, τι λέμε για τον εθνικισμό και τι για τον ρατσισμό.
Κατά τη δική μου άποψη, η πολιτική και γεωστρατηγική αστάθεια στα Βαλκάνια δεν είναι κάτι που βοηθά την Ελλάδα ούτε μια προοδευτική κοινωνική ατζέντα. Δημιουργεί φόβους, που δημιουργούν εντάσεις, εθνικές κόντρες, μέχρι και πολέμους. Το έχουμε ξαναζήσει και το ξέρουμε αυτό. Για αυτό έπρεπε να γίνει η Συμφωνία των Πρεσπών. (…)
Δεν είμαστε της επιβολής. Το σύνθημα «Η Μακεδονία είναι μια και ελληνική» είναι ανιστόρητο. Το σημαντικό για εμάς είναι να καταλάβουμε τους γείτονές μας, να μας καταλάβουν και να πάμε μπροστά.
Επιτρέψτε μου να μιλήσω και ως υπουργός Οικονομικών και ως μισός Θεσσαλονικιός. Είναι κάποιος που πιστεύει ότι μπορεί η Θεσσαλονίκη, και άρα η Καβάλα και η Καστοριά να γίνουν κέντρο των Βαλκανίων και να κοιτάνε μόνο προς τα κάτω; Πώς θα είσαι το ενεργειακό, εμπορικό και μεταφορικό κέντρο, χωρίς να κοιτάξουμε όλη την εικόνα. Τα φαινόμενα εθνικισμού και ρατσισμού περνάνε και από εμάς. Ποτέ δεν είπαμε ότι όποιοι έχουν διαφορετική άποψη είναι ρατσιστές. Αλλά ότι δυνάμεις, όπως η Νέα Δημοκρατία, έπαιξαν στον εθνικισμό και το ρατσισμό το έκαναν. Το δρόμο για το Άουσβιτς δεν τον άνοιξαν μόνο κακοί άνθρωποι, αλλά και καλοί που έβλεπαν και δεν έκαναν τίποτα. Όταν στην Ευρώπη βλέπουμε τον Ούρμπαν και τον Σαλβίνι, όταν βλέπουμε τους κινδύνους, πρέπει να βάλουμε κάποια μέτωπα. Αυτό είναι ο εθνικισμός, ο ρατσισμός και άρα και τα δικαιώματα.
Περάσαμε τέσσερα χρόνια δύσκολα. Κάναμε λάθη αλλά καταφέραμε και πράγματα που δεν περιμέναμε. Αν πέρυσι τέτοια εποχή με ρωτούσατε αν μπορούσαμε να είμαστε όπως είμαστε τώρα, θα σας έλεγα όχι. Γιατί δεν το πίστευα. Καταφέραμε πράγματα, να βγούμε στις αγορές και να μην μειωθούν οι συντάξεις. Αλλά δεν κερδίζονται έτσι οι εκλογές. Οι εκλογές κερδίζονται με το ποιος έχει το καλύτερο όραμα. Πρέπει να δώσουμε μια μάχη για τα πραγματικά διακυβεύματα. Πρώτον, τι κράτος θέλουμε, τι δημοκρατία θέλουμε, τι εξουσία θέλουμε, δεύτερον τι κοινωνία θέλουμε, τρίτον για την ποιότητα και ποσότητα της ανάπτυξης και το τέταρτο είναι να σταματήσουμε στην Ευρώπη την άνοδο της ακροδεξιάς. Αυτές οι ευρωεκλογές δεν είναι σαν τις προηγούμενες. Είναι πολύ σημαντικές. Οτιδήποτε ελπίζουμε για την Ευρώπη και τη χώρα μας, παίζεται σε αυτές τις εκλογές. Και πρέπει να δώσουμε τη μάχη, με συγκεκριμένο ιδεολογικό προσανατολισμό, με συμμαχίες ως Αριστερά, που δεν θέλουμε να φτιάξουμε ένα χυλό που θα είναι όλοι μέσα αλλά θέλουμε να ανοιχτούμε και να μιλήσουμε με ανθρώπους που δεν είναι στο δικό μας χώρο. Να παλέψουμε για τους πολλούς για κάτι καλύτερο.

* Το κείμενο είναι απομαγνητοφώνηση της ομιλίας του υπουργού Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτου στην εκδήλωση της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ στην Καβάλα.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet