«Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΣ»


Γυναίκα εργαζόμενη, σύζυγος και μητέρα




Του Στράτου Κερσανίδη

Η Παναγιώτα, νοικοκυρά γύρω στα 40, ζει μια ανιαρή ζωή με τον άνδρα και τα δυο της παιδιά. Γνωρίζει ελάχιστα γράμματα –με δυσκολία μπορεί να διαβάσει– και το μοναδικό πράγμα που γνωρίζει είναι να φροντίζει την οικογένειά της. Όταν όμως ο άντρας της μένει άνεργος, η Παναγιώτα αποφασίζει να αναζητήσει δουλειά και προσλαμβάνεται από μια ιδιωτική εταιρεία καθαρισμού για λογαριασμό ενός νέου πολυκαταστήματος. Δουλεύει με αφοσίωση και συνέπεια και δεν λέει κουβέντα όταν βιώνει την εργασιακή εκμετάλλευση. Η Παναγιώτα μέσα από τις νέες συνθήκες της ζωής της αρχίζει να κοινωνικοποιείται, να νιώθει χρήσιμη και οικονομικά ανεξάρτητη. Μετά από αυτό ποτέ δεν θα είναι ο ίδιος άνθρωπος.
Με κοφτερή, διεισδυτική ματιά ο Νίκος Λαμπότ, στην ταινία «Η δουλειά της», αφηγείται μια ανθρώπινη ιστορία, μέσα στις συνθήκες της οικονομικής κρίσης. Διεισδύει με εξαιρετικό τρόπο στις κοινωνικές συνθήκες, μιλά για τις εργασιακές σχέσεις, αλλά πάνω απ’ όλα αυτό που αναδεικνύει είναι η σχέση της ηρωίδας της με το οικογενειακό και το κοινωνικό της περιβάλλον. Με πολύ καλή δουλειά στους χαρακτήρες, ο Λαμπότ παρουσιάζει μια ταινία λιτή, σφιχτοδεμένη η οποία δεν χάνει το στόχο της. Ο οποίος είναι η θέση της γυναίκας στην οικογένεια, στον εργασιακό χώρο και μέσα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης.
Η ταινία συμμετείχε στο Διεθνές Διαγωνιστικό τμήμα του 59ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, στο οποίο η πρωταγωνίστρια Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου κέρδισε το βραβείο ερμηνείας. Προηγουμένως όμως είχε κάνει πρεμιέρα, το Σεπτέμβριο του 2018, στο Φεστιβάλ του Τορόντο, ενώ κέρδισε τρία βραβεία στο Φεστιβάλ της Βαρσοβίας (Καλύτερης Πρώτης Ταινίας, Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου και Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου για Νέους Σκηνοθέτες).
Όπως σημειώνει ο σκηνοθέτης: «»Η δουλειά της» είναι μια προσωπική ματιά πάνω σε μια γυναίκα που λίγο-πολύ θα θυμίσει στον καθένα κάτι οικείο. Ακολούθησα σε όλη την πορεία ένα γνώμονα: να διακρίνω και να μεταδώσω το συναίσθημα που βιώνει μια γυναίκα φοβισμένη, σχεδόν αναλφάβητη αλλά συγχρόνως ρομαντική και καλοπροαίρετη, όταν έρχεται αντιμέτωπη με τέτοιες εξαντλητικές και ταπεινωτικές καταστάσεις, που θα περίμενε κανείς να την λυγίσουν και να την κάνουν να γυρίσει «πίσω στην κουζίνα της». Ενδεχομένως κάποιος να εκνευριστεί, ή να την λυπηθεί ή να θέλει να της φωνάξει «ξύπνα». Παραδόξως η Παναγιώτα προχωρά αθόρυβα σε αντίθετη τροχιά απ’ τον υπόλοιπο κόσμο, σε μια πορεία ανοδική! Ζει δηλαδή ενός τύπου χειραφέτηση στα 38 της χρόνια, ξεφεύγει από τη μονοτονία του σπιτιού και βρίσκει νέο νόημα στη ζωή. Για να συμπορευτώ με το συναισθηματικό κόσμο της Παναγιώτας αποφάσισα ότι σε αυτήν την ταινία οι άνθρωποι πρέπει να βρίσκονται πάντα σε πρώτο πλάνο. Ο θεατής ανακαλύπτει στον ίδιο χρόνο με την ηρωίδα τις εξελίξεις. Εξελίξεις που αλλοιώνουν βήμα-βήμα, ανεπαίσθητα και σταθερά την πορεία της...».

strakersan@gmail.com
kersanidis.wordpress.com

 

21ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ


Έναρξη με ένα μεγάλο έρωτα



«Μαριάν και Λέοναρντ: Λέξεις αγάπης»


Με την ιστορία ενός μεγάλου έρωτα ξεκίνησε, την περασμένη Παρασκευή, το 21ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Ο λόγος για την ταινία έναρξης, «Μαριάν και Λέοναρντ: Λέξεις αγάπης», του Νικ Μπρούμφιλντ, η οποία έχει ως θέμα τη σχέση του Λέοναρντ Κοέν με τη μούσα του Μαριάν Ιλέν. Μια σχέση που γέννησε τραγούδια και τους ένωσε για μια ολόκληρη ζωή.
Όλα ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1960 από την Ύδρα, στο νησί που έζησαν μαζί για μια δεκαετία. Μάλιστα, στο οπισθόφυλλο του άλμπουμ «Songs from a room», υπάρχει μια φωτογραφία με τη Μαριάν να ποζάρει χαμογελαστή στο γραφείο τους, τυλιγμένη με μια λευκή πετσέτα, η οποία αποτυπώνει την κοινή ζωή που έζησαν ο καναδός μουσικός και η νορβηγίδα μούσα του. Ακόμη κι όταν τα επόμενα χρόνια οι δρόμοι τους χώρισαν, η βαθιά αγάπη τους παρέμεινε ζωντανή. Μάλιστα το 2016, όταν η Μαριάν αρρώστησε, ο Λέοναρντ την αποχαιρέτησε εξομολογούμενος πως την αγάπησε για την ομορφιά και τη σοφία της, λέγοντας πως σύντομα θα πάει να την συναντήσει. Και όντως, κράτησε το λόγο του αφού πέθανε κι αυτός μετά από 4 μήνες!
Ο σκηνοθέτης, ο οποίος έχει προσκληθεί στη Θεσσαλονίκη, γνώρισε την Ιλέν το 1968 όταν βρέθηκε ως φωτογράφος στην Ύδρα. Την αγάπησε, έγινε φίλος της και στη συνέχεια και εραστής της. Και τώρα ήρθε αυτή η πολύ δυνατή ταινία σαν η εκπλήρωση ενός καθήκοντος.
Στο μεταξύ, ενώ βρισκόμαστε ήδη στην τρίτη μέρα του Φεστιβάλ, το κοινό έχει αρχίσει να συρρέει στις αίθουσες. Υπενθυμίζουμε πως το διεθνές πρόγραμμα περιλαμβάνει 178 ταινίες μεγάλου και 79 μικρού μήκους από 48 χώρες του κόσμου, ενώ το πολύ πλούσιο ελληνικό πρόγραμμα περιλαμβάνει συνολικά 81 ταινίες από τις οποίες οι 56 είναι μεγάλου και 31 μικρού μήκους.
Να σημειώσουμε πως το Φεστιβάλ θα τιμήσει τον πρόσφατα χαμένο σκηνοθέτη Γιώργο Καρυπίδη με την προβολή της σπάνιας μικρού μήκους ταινίας του, «Ο ζωγράφος Θεόφιλος» (1979). Η προβολή θα πραγματοποιηθεί αύριο Δευτέρα 4 Μαρτίου στις 5.15μμ, στην αίθουσα Παύλος Ζάννας.

Στρα. Κερ.

 

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ



«Δύση ηλίου»


«Δύση ηλίου» (Napszallta) του Λάσλο Νέμες: «Η ταινία είναι η προσωπική μου κατάθεση στην αγάπη του σινεμά, σχεδόν έναν αιώνα από την ταινία «Η αυγή» (1927) του Φρίντριχ Βίλχελμ Μουρνάου – μια ταινία στην οποία αποδίδουμε φόρο τιμής. Ελπίζω η «Δύση ηλίου» να κουβαλάει έστω κατ’ ελάχιστον κάτι από αυτήν την ταινία του Μουρνάου», σημειώνει ο σκηνοθέτης Λάσλο Νέμες, που με το «Γιο του Σαούλ» το 2015 κέρδισε πλήθος βραβείων (Ξενόγλωσσο Όσκαρ, Ξενόγλωσσο BAFTA, Μεγάλο Βραβείο στις Κάνες κ.λπ.). Η νέα του ταινία εκτυλίσσεται σε μια εποχή που η Αυστροουγγαρία βρίσκεται σε μεταίχμιο και επηρεάζεται από τις φυγόκεντρες δυνάμεις που επικρατούν στην Ευρώπη. Αυτοκράτορας είναι ο ηλικιωμένος Φραγκίσκος Ιωσήφ, υπό την κυριαρχία του οποίου βρίσκονται πολλές εθνότητες, διαφορετικές κουλτούρες και θρησκείες. Στην αυτοκρατορία έχουν αρχίσει να αναπτύσσονται μια σειρά από κινήματα, όπως σοσιαλισμός, εθνικισμός, αναρχισμός. Νέες επιστημονικές προσεγγίσεις εμφανίζονται, όπως η ψυχολογία, αλλά και μια σειρά από ψευδοεπιστήμες και ύποπτες θεωρίες που έχουν κι αυτές όμως τους οπαδούς τους. Ανάμεσά τους και ο αντισημιτισμός, σε μια πιο σύγχρονη εκδοχή. Η Βουδαπέστη, το 1913, είναι μια πολύ ζωντανή πόλη της κεντρικής Ευρώπης η οποία ζει όλες αυτές τις ανακατατάξεις. Μια νεαρή κοπέλα, η Ίρις Λάιτερ, φθάνει στην πόλη με την ελπίδα να εργαστεί ως καπελού στο κατάστημα που ανήκε κάποτε στην οικογένειά της. Όμως ο νέος ιδιοκτήτης αρνείται να την προσλάβει. Την ίδια εποχή, το κατάστημα ετοιμάζεται για την υποδοχή κάποιων σημαντικών πελατών και ένας άνδρας προσεγγίζει την Ίρις και της λέει πως αναζητά κάποιον Κάλμαν Λάιτερ, τον οποίο η κοπέλα δεν γνωρίζει κι ας έχει το ίδιο επώνυμο με αυτήν. Θεωρώντας πως αυτός μπορεί να είναι ο συνδετικός κρίκος με το παρελθόν της αρχίζει να τον αναζητά. Η αναζήτησή της θα την οδηγήσει στη σκοτεινή πλευρά της πόλης.

«Γενέθλια θανάτου 2» (Happy death day 2) του Κρίστοφερ Λάντον: Η Τρι Γκέλμπμαν επανέρχεται δύο χρόνια μετά την πρώτη ταινία και έχει να αντιμετωπίσει την Λόρι η οποία έχει αναστηθεί από τη δύναμη του χρονικού κύκλου (!) και ζητά εκδίκηση. Ο χρόνος συρρικνώνεται, χάρη σε μια μηχανή η οποία θα ανοίξει μια τρύπα στην πλοκή της ιστορίας, θα οδηγήσει το θεατή σε ένα ταξίδι στο χωροχρόνο και θα τον φέρει στην κόψη του ξυραφιού. Αυτά!

«Ζωή» (Zoe) του Ντρέικ Ντόρεμους: Ο Κόουλς, μηχανικός τεχνητής νοημοσύνης, ανακαλύπτει έναν αλγόριθμο ο οποίος οδηγεί σε μια επιτυχημένη σχέση. Όταν ξεκινά μια σχέση με τη Ζωή, μια συνάδελφό του, η σχέση τους θα εμπλακεί με την επιστήμη και τα προϊόντα της εταιρείας τους.

«Ο μαγικός κήπος» (Droles de petites betes) των Αρνό Μπουρόν, Αντούν Κρινγκς: Ο Απόλλων καταφθάνει στο χωριό των Ζουζουνιών, πέφτει στην παγίδα της πονηρής Γουέντι –ξαδέλφης της βασίλισσας Μαργαρίτας– με αποτέλεσμα να κατηγορηθεί πως έχει απαγάγει τη βασίλισσα. Όμως ο Απόλλων αναλαμβάνει να την απελευθερώσει. Κινούμενα σχέδια.

Σινεφίλ
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet