Κατάφερε αξιοποιώντας τον κόσμο και τα κοινωνικά κινήματα της 14ης Εκλογικής Περιφέρειας που εκπροσωπεί, να σαμποτάρει την «επένδυση» της Amazon και του Τζεφ Μπέζος

* Η επικοινωνία της Αλεξάντρια Οκάσιο - Κορτές πέραν της επικοινωνιολογίας
* Η πολιτική ως κύρια ανθρώπινη δραστηριότητα και η σχεσιακότητα των κοινωνικών κινημάτων


Η Αλεξάντρια Οκάσιο - Κορτές, η 29χρονη Δημοκρατική (προερχόμενη όμως από τους Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές Αμερικής) πολιτικός, μέσα σε έναν εκπληκτικά πυκνό χρόνο, έχει κατορθώσει να ασχολείται μαζί της κάθε διεθνής προοδευτική δύναμη, προσπαθώντας να διδαχθεί από τις πολιτικές επιτυχίες της και να τις αποκωδικοποιήσει. Πρώτα, εκθρονίζει τον Τζο Κρόουλι στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών της Νέας Υόρκης. Έναν πολιτικό με τεράστιες υποδομές και διασυνδέσεις, υψηλά στην ιεραρχία της παράταξης και όχι στα αριστερά αυτής, με εμπειρία και παράδοση στην περιοχή του Κουήνς.
Όπως σημειώνουν άνθρωποι που έζησαν την Κορτές εκείνη την περίοδο, ακόμα και όσοι στέκονταν ευνοϊκοί απέναντί της και ίσως σκέφτονταν να την ψηφίσουν, δεν τολμούσαν καν να το ομολογήσουν, πόσο μάλλον να το αναρτήσουν στα κοινωνικά δίκτυα και να την προωθήσουν, αφού ήταν κάτι το αδιανόητο, που μια αποτυχία θα έπληττε και θα συνέθλιβε την ελπίδα. Σήμερα, η παρουσία της Κορτές στα κοινωνικά δίκτυα είναι η πιο πολιτικά δημοφιλής και κάθε τι που κάνει, κοινοποιείται με ρυθμούς ανεξέλεγκτης πυρκαγιάς. Αργότερα, κερδίζει στις γενικές εκλογές των Ρεπουμπλικανό αντίπαλό της, Άντονι Πάπας και εισέρχεται στο Κογκρέσο.

Εντυπωσιακά και ελπιδοφόρα

Πρόσφατα, ένα ακόμη βίντεό της έγινε «viral», ένα βίντεο μέσα από την Εποπτική Επιτροπή της Βουλής, όπου με ένα απλό ρητορικό παίγνιο, απέδειξε, ανάγκασε δηλαδή την επιτροπή να ομολογήσει πως ο ίδιος ο πρόεδρος της Αμερικής αξιωματικά έχει απεριόριστη νομική και νομοθετική δύναμη ενταγμένη σε ένα πολυδαίδαλο αλλά ξεκάθαρο πλαίσιο διαπλοκής, με τον κορπορατισμό που πρακτικά μπορεί να επηρεάσει ολόκληρες βιομηχανίες, χωρίς το παραμικρό πρόβλημα. Το θέμα όμως είναι ότι η εργασία και μέριμνα της Κορτές δεν εξαντλείται σε παίγνια που απλά θα μεταδώσει ο κόσμος στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά κατάφερε αξιοποιώντας τον κόσμο και τα κοινωνικά κινήματα της 14ης Εκλογικής Περιφέρειας που εκπροσωπεί, να σαμποτάρει την «επένδυση» της Amazon και του Τζεφ Μπέζος, που θα δημιουργούσε «εργασία», «θέσεις εργασίας», «ευκαιρίες» και θα έφερνε χρήμα στα κρατικά ταμεία μέσω φόρων, αν και είναι πλήρως καταγεγραμμένα και το τι εργασία και θέση προσφέρει η Amazon, αλλά και ότι σαν εταιρεία έχει στηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να αποφεύγει κάθε φόρο, μάλιστα τα τελευταία δύο χρόνια δεν έχει πληρώσει τίποτα. Όπως κι αν την αξιολογεί κανείς ιδεολογικά, ειδικά κοιτώντας από την οπτική της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, αυτά που κατορθώνει η Κορτές είναι εντυπωσιακά και ελπιδοφόρα. Το μυστικό της όμως δεν είναι ούτε ρητορικές τεχνικές, ούτε η παρουσία της στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά η οργανική δικτύωσή της, σχεσιακά, στα κοινωνικά κινήματα. Από εκεί πρέπει να αντλήσουμε έμπνευση.

Η μόνη δύναμη, τα κοινωνικά κινήματα

Η Κορτές ως Πορτορικανή, είναι ένα αμάλγαμα κουλτουραλικών ταυτοτήτων όπως και άλλοι ίδιας καταγωγής, ένα mélange αφρικανών σκλάβων, Μαυριτανών, εβραίων προσφύγων, ισπανών αποίκων και αμερικανών αυτοχθόνων. Κι ενώ πολλοί είναι έτσι, εκείνη το μεταστοιχειώνει σε διαθεματικότητα που απλώνεται στα κινήματα, με τρόπο όμως όχι τεχνικό, αλλά βαθέων ανθρωπίνων σχέσεων. Είναι, δε, γέννημα θρέμμα της εκλογικής της περιφέρειας, δεν είναι εξωτερικός παρατηρητής με ανθρωπολογικό βλέμμα που συγκαταβατικά προσεγγίζει πολιτικούς σκοπούς για να προωθήσει την ατζέντα της. Δεν θα μπορούσε να γίνει αυτό, όταν ξεκίνησε την πολιτική της περιπέτεια, δεν είχε καμία ανθρωπογεωγραφική υποδομή, κανένα σοβαρό οικονομικό πόρο. Και τα κινήματα δεν είναι ανοιχτά στον κάθε ένα, οι από τα κάτω (grassroots) ξέρουν ότι οι πολιτικοί μπορούν να τους χρησιμοποιήσουν και αφομοιώσουν. Απλά η Οκάσιο - Κορτές γνωρίζει πλήρως, ότι το εγχείρημά της, δεν μπορεί να σταθεί χωρίς τα κοινωνικά κινήματα. Είναι η μόνη δύναμη που έχει, είναι οι μόνες ουσιαστικές σχέσεις που θέλει να έχει, μόνο με αυτούς, μπορεί να δουλέψει για αυτούς, χωρίς καμία αριστερή ψευδαίσθηση για το πόσο δύσκολο είναι να απευθυνθείς στην πραγματική εργατική τάξη και τους πρεκάριους, χωρίς να τους επανεπινοείς όπως επιθυμείς, καταλήγοντας τελικά να απευθύνεσαι στους προνομιούχους όπως κάνει η υπόλοιπη παράταξή της.
Στο βιβλίο του, «Πώς να αλλάξεις τον κόσμο», ο σπουδαίος μαρξιστής ιστορικός, Έρικ Χόμπσμπαουμ, είχε επιλέξει να γράψει ένα κεφάλαιο για τον Αντόνιο Γκράμσι. Μάλιστα, ο Χόμπσμπαουμ, αποφάσισε σε αυτό να σταθεί σε μια παραγνωρισμένη πτυχή του μεγάλου στοχαστή, ήτοι, την έμφασή του στην πολιτική θεωρία. Ο Γκράμσι, μας λέει ο Χόμπσμπαουμ, δεν καταπιάνεται με την οικονομία, αλλά με την πολιτική θεωρία ως αυτόνομη κατηγορία και κεντρική ανθρώπινη δραστηριότητα, και αντιλαμβάνεται τη διαλεκτική διαδικασία προς τον σοσιαλισμό, όχι ως σοσιαλιστικοποίηση της οικονομίας, απλώς, αλλά σοσιαλιστικοποίηση του πολιτικού από κοινωνική και κοινωνιολογική σκοπιά. Οφείλοντας πολλά στους Μαρξ και Έγκελς, είναι η δική τους αντίληψη της σχεσιακότητας που χρησιμοποιεί αλλά και τις θεσιακές στρατηγικές του Λένιν και συγκροτεί τις ιδέες του για τον κεντρικό ρόλο των διανοούμενων (αντιλαμβάνεται πολύ διαφορετικά την έννοια, μιλώντας για προλετάριους δυνάμει διανοούμενους που συνήθως δεν επιτελούν κοινωνικά αυτόν τον σκοπό λόγω εμποδίων) και τη σχέση με την παιδεία (που θα καταστήσει δυνατή αυτή την επιτέλεση) και κατά συνέπεια την ένθεση της ατομικής συνείδησης μέσα στο συλλογικό του κοινωνικού.
Σκοπός του Γκράμσι δεν είναι μια απλή στρατηγική, εργαλειακή και λειτουργική αλλά μια ανασύνθεση του κοινωνικού, ώστε αναλύοντας και κατανοώντας τι είναι το ηγεμονικό, να δημιουργηθεί μια αντι-ηγεμονία (και εν συνεχεία ηγεμονία) των ίδιων των subalterns, όσων έχουν τεθεί δηλαδή στις παρυφές της ιστορίας, τους προλετάριους και -πολύ σημαντικό- τους υποπρολετάριους. Αυτό μπορεί να γίνει αν η τάξη τους, υπερβεί την υπάρχουσα οικονομική - κορπορατική οργάνωση. Οι σχέσεις με τα κινήματα κάθε επαναστατικού οργανικού διανοούμενου, ως εκ τούτου, είναι το πλέον σημαντικό, και οι κινήσεις τους δεν είναι πριν την οποιαδήποτε αλλαγή, αλλά πριν, κατά τη διάρκεια και μετά. Για τον Χόμπσμπαουμ αυτά είναι τα πιο σπουδαία πράγματα για να στοχαστείς, και καθόλου προφανή στο σύνολο έργο του Γκράμσι που περισσότερο χρησιμοποιείται πια από τον πολιτισμικό Μαρξισμό σε άλλα επίπεδα. Η αυτόνομη θέση της πολιτικής θεωρίας στη διαλεκτική αντίληψη για τον κόσμο, η πολιτική ως κεντρική ανθρώπινη δραστηριότητα και η αντι-ηγεμονία ως σχέσεις που αλλάζουν συνειδήσεις, τις συλλογικοποιούν και τις θέτουν ομιλούσες -για τον εαυτό τους- αφ’ εαυτού τους, είναι κατά τη γνώμη μας και τα υλικά της επιτυχίας της Κορτές. Ασχέτως του αν έχει μελετήσει τον Γκράμσι, αν και έχει μελετήσει σοσιαλιστική γραμματεία, η ίδια της η συνθήκη και ιστορική στιγμή την επηρεάζει στο να δουλέψει με αυτόν τον τρόπο και να μην κάνει το λάθος που όπως σημειώνει ο ιστορικός, ο Γκράμσι δεν έκανε, να δει εξωτερικά την εργατική τάξη και να την παραγνωρίσει. Ένα σφάλμα της Αριστεράς που επιμένει, ξανά και ξανά.

Όραμα

Αντί να μελετούμε τις εκστρατείες της Κορτές με όρους επικοινωνιακής στρατηγικής στα κοινωνικά δίκτυα και την αριστερή ρητορική ως πολιτική στρατηγική που επανεπινοεί την εργατική τάξη, είναι κρίσιμο για τη νέα γενιά αριστερών, να δουλέψει προς μια όχι μόνο κουλτουραλική αλλά και πολιτική αντι-ηγεμονία, δουλεύοντας με τα κινήματα, φτιάχνοντας σχέσεις, δομώντας τους διανοούμενους εργάτες και εργαζόμενους, κάνοντάς τους να πιστέψουν στον εαυτό τους ως τάξη, εμφυσώντας όπως έλεγε ο Μαρξ: μια διεγερτική και προαγωγική επίδραση. Αυτό είναι ένα όραμα για τον κόσμο μη αναγώγιμο σε μια χρονική τοπογραφία, αλλά αντίθετα μια προοπτική για κάθε περίσταση. Ασφαλώς, ο Γκράμσι δεν παρέχει έναν οδηγό στρατηγικής, αλλά ένα σύνθετο έργο χωρίς εύκολες λύσεις, αλλά υπάρχει σε αυτόν η πρακτική. Δεν ισχυριζόμαστε ότι η Οκάσιο – Κορτές, είναι, η γκραμσική διανοούμενη, και σίγουρα, μιλούμε και σε ένα περιορισμένο, αμερικανικό κοινωνικοπολιτικό περικείμενο, όμως μπορεί να εμπνεύσει έστω μια συζήτηση για την επικοινωνία και την κοινωνία που ιστορικά λαθεύει. Αν μεταμορφωσιακό μέσο και σκοπός είναι οι σχέσεις, δεν προσέρχεσαι σε αυτές χωρίς βαθιά επιθυμία. Χωρίς αυτή, σε όλες τις περιστάσεις, καθίστασαι ανεπιθύμητος.

Νίκος Δασκαλόπουλος
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet