«Pulsar»

Πρόκειται για μια σόλο περφόρμανς με τη Ρόζα Προδρόμου, που καταπιάνεται με το χρόνο, το θάνατο και την αγάπη για ζωή. Κινείται γύρω από το ερώτημα: Από πού αντλούμε πίστη όταν ο κόσμος φαίνεται να καταρρέει; Η περφόρμανς εμπνέεται από το υπερρεαλιστικό ποίημα «Αμοργός» του Νίκου Γκάτσου, που γράφτηκε το 1943, εν μέσω της κατοχής των Γερμανών Ναζί στην Ελλάδα και από «Τα τέσσερα κουαρτέτα» του T.S. Eliot (1936-1942). Είναι ένας μονόλογος συνεχόμενης αφηγηματικής ροής με πολλαπλές μεταμορφώσεις και χρήση ελληνικών και αγγλικών. Η ηρωίδα φλερτάρει ταυτόχρονα με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, αποπειράται να αγγίξει το άπιαστο, να βρει ελπίδα στην καταστροφή, να ρίξει φως στο σκοτάδι της ανθρώπινης φύσης. Είναι απεγνωσμένη και αστεία, μεγαλειώδης και παράδοξη, άγρια και ευάλωτη. Ο τίτλος της παράστασης παραπέμπει στον αστρονομικό όρο pulsar που σημαίνει ένα είδος άστρου που καθώς περιστρέφεται γύρω από τον άξονά του, δίνει την εντύπωση ότι αναβοσβήνει. Μοιάζει με σφυγμό του σύμπαντος. Όταν το βλέπουμε εμείς, είναι ήδη παρελθόν.
Η ιδέα είναι της Ρόζας Προδρόμου, η σκηνοθεσία του Τζον Μπρίτον, η μουσική του Τηλέμαχου Μούσα.
Παραστάσεις: Κάθε Παρασκευή, Σαββάτο, Κυριακή, στις 8.30μ.μ., στο Bios (Πειραιώς 84, τηλ.: 210 3425335).
Διαδυκτιακή καμπάνια χρηματοδότησης: goo.gl/URJi7k 3
trailer: vimeo.com/124700624

«Bellene - Η (αιώνια) τραγωδία της Ελένης»

Κυνηγημένη από την κρίση, όχι του Πάρι αλλά του χρηματοπιστωτικού συστήματος, η Ωραία Ελένη καταφεύγει σε ευημερούσες οικονομίες της Δύσης προσφέροντας επί χρήμασι την -ακόμη σφύζουσα από ηδονή- σάρκα της. Υιοθετώντας το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο «Belleλen» χορεύει pole dance και υπόσχεται στιγμές άκρατου πάθους στα έκπληκτα μάτια που τη θωπεύουν. Ιδιαίτερα λαλίστατη εξηγεί πως βρέθηκε στην αλλοδαπή, τη λατρεία που τρέφει στην Αφροδίτη (αν και θεραπαινίδα στο ναό της Αρτέμιδος), εξυμνεί τη μεγαλύτερη ιστορία αγάπης στην ελληνική μυθολογία ανάμεσα σ’ αυτήν και τον Πάρι και καταριέται τον πανάσχημο Μενέλαο αποκαλύπτοντας πως την απέκτησε με προξενιό. Η κόρη του Διός ομιλεί, εξ ανάγκης, την αγγλική∙ φρικτά τουριστικά. Κύριο μέλημά της να κατακτήσει την απόλυτη προσοχή των απανταχού μισοκοιμισμένων ανδρών που διασκεδάζει. Να τους κάνει να δουν τον άνθρωπο και όχι το κορμί, να (απ)ελευθερώσει ένα κομμάτι της ψυχής της ύστερα από αιώνες αφόρητης σιωπής. Την παράσταση ετοίμασαν το Χοροθέατρο Λυδία Λίθος και η Εταιρεία Θεάτρου Συν - Επί. Το έργο είναι του Δημήτρη Φοινίτση. Τη χορογραφία επιμελήθηκε η Φένια Αποστόλου, τα σκηνικά και τα κοστούμια ο Νίκος Αναγνωστόπουλος, τους φωτισμούς η Χριστίνα Θανασούλα.
Παραστάσεις Κάθε Δευτέρα και Τρίτη, στις 10μ.μ., στο Από Μηχανής Θέατρο (Ακαδήμου 13, Μεταξουργείο, τηλ.: 210 5237297.

«Ο δρόμος για το σπίτι»

Στη σιωπηλή γωνιά ενός σπιτιού, είναι καθισμένη μια γριά γυναίκα. Μια παλιά μελωδία την επισκέπτεται ξυπνώντας μέσα της θυμίσεις από τα παιδικά της χρόνια. Η γιαγιά ταξιδεύει προς τα μέρη όπου γεννήθηκε, κάπου στην Ανατολή, στις αρχές του περασμένου αιώνα. Λαχταρά να μπει στο σπίτι που γεννήθηκε... ΄Ενας φόβος βαθύς αναδύεται: το φάντασμα του ξεριζωμού της. Οι αναμνήσεις μπλέκονται με τα όνειρά της. Βήμα προς βήμα αποκαλύπτει την ιστορία της, αναμετριέται με τις κομμένες ρίζες της, σε μια τελευταία προσπάθεια να βρει το δρόμο για το σπίτι. «Ο δρόμος για το σπίτι» είναι το αποτέλεσμα μιας έρευνας βασισμένης στο θέμα της συνθήκης του πρόσφυγα, της ταυτότητάς του και της απώλειας της ρίζας του. Ξεκίνησε το 2011 με την συλλογή μαρτυριών από μικρασιάτες πρόσφυγες πρώτης γενιάς.
Γράφει, σκηνοθετεί και ερμηνεύει η Λιάνκα Παντολφίνι. Συνεργασία - επιμέλεια: Andrea Valdinocci, Jean -Μartin Roy. Κατασκευή κούκλας: Helena Stouracova (Divadlo Continuo Theatre).
Παραστάσεις: Κάθε Δευτέρα και Τρίτη, στις 9.15μ.μ., στο Θέατρο του Νέου Κόσμου (Αντισθένους 7, Νέος Κόσμος, Μετρό Φιξ, τηλ.: 210 9212 900).
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2020 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet