Σύμφωνα με ενυπόγραφο άρθρο στα «Νέα» της περασμένης Τρίτης με τίτλο «Σύστημα “πόρτα-πόρτα” από τη Γεννηματά», όταν η αρχηγός του ΚΙΝΑΛ, κατά την προ εβδομάδος περιοδεία της σε Ήπειρο και Δυτική Μακεδονία, «επισκέφθηκε γνωστό καφενείο-πολιτικό στέκι της Άρτας στο οποίο τα τελευταία χρόνια συνηθίζει να συχνάζει και η Όλγα Γεροβασίλη», η υποδοχή που της επιφυλάχτηκε «έκανε σαφές ένα πράγμα: ο καιρός που τα στελέχη της δημοκρατικής παράταξης δεν τολμούσαν να βγουν στον δρόμο έχει πια παρέλθει». Δεν διευκρινίζεται αν η υπουργός εξακολουθεί να συχνάζει στο περί ου ο λόγος στέκι, ή αν έπαψε να πηγαίνει εκεί, συγκλονισμένη από τη χειροπιαστή επιβεβαίωση των φόβων της ότι το «κλίμα που επικρατεί για τα κεντροαριστερά στελέχη δεν έχει καμία σχέση με αυτό που ήταν το 2015 ή ακόμα και αυτό που ήταν λίγους μήνες πριν» — και μάλιστα καθ’ άπασα την επικράτεια, όπως δικαιούμαστε να υποθέσουμε εμείς, κυριευμένοι από το ρίγος της διαπίστωσης ότι, επιτέλους, αποκαθίσταται η εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων προς τους νόμιμους ιδιοκτήτες της Κεντροαριστεράς.
Παρά την κατηφή διάθεση που εκ παραδόσεως την συνοδεύει, η Σαρακοστή πάντα επιφυλάσσει κάποια, μικρά έστω, μειδιάματα φαιδρότητας.
Κάτι παρόμοιο θα μπορούσε να είναι και «το τελευταίο ανέκδοτο», όπως χαρακτήρισε «το κάλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ για προοδευτική συμμαχία» η κ. Γεννηματά. Αλλά δεν είναι. Διότι, δυστυχώς για την ίδια και το κόμμα της, η πραγματικότητα είναι απείρως σοβαρότερη από ό,τι θέλει να την παρουσιάζει η ίδια, καταγγέλοντας την κυβέρνηση Τσίπρα ότι «δεν έχει καμία σχέση με την Κεντροαριστερά», ότι «πρόκειται για έναν πολιτικό και ιδεολογικό αχταρμά που διαλύει τη χώρα», ότι «έφτιαξε, μαζί με την “καραμανλική” συνιστώσα, τη Νέα Δεξιά», ότι «είναι σε απελπισία και ψάχνει προσωπείο για να διαχειριστεί την επόμενη μέρα».
Αλλά, ας σοβαρευτούμε. Η κ. Γεννηματά και η συν αυτή δεν μπορεί να μην έχουν καταλάβει ότι η πρόκληση δεν είναι να αλώσει την Κεντροαριστερά η «προοδευτική συμμαχία». Η πρόκληση είναι να υπάρξει μετωπική απάντηση στο ακροδεξιό μέτωπο που επωάζεται στο κόμμα του κ. Μητσοτάκη, εγχώρια έκδοση του μίγματος εθνικολαϊκισμού και νεοφιλελευθερισμού που απειλεί το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και τις κατακτήσεις δεκαετιών, αυτό το παγκοσμίως μοναδικό παράδειγμα κοινωνιών ανοικτών στην αλλαγή με ειρηνικά και δημοκρατικά μέσα, παρά τις ατέλειές του, παρά το ζοφερό παρελθόν αιματηρών αλληλοσπαραγμών και δικτατοριών.
Η Κεντροαριστερά της κ. Γεννηματά είχε ευκαιρίες να το κάνει δική της υπόθεση, ακόμη και να μπει μπροστά. Δεν το θέλησε. Για λόγους που είναι γνωστοί και έχουν αναλυθεί εξαντλητικά. Τα αδιέξοδα και οι αντιφάσεις του υπό κατάρρευση παλαιού πολιτικού συστήματος, στη διαπλοκή του με ένα οικονομικό σύστημα επίσης σε αποδρομή, είναι ένας από αυτούς, ίσως ο σημαντικότερος.
Τώρα το ΚΙΝΑΛ δεν έχει άλλη επιλογή από το να προσπαθεί εναγωνίως, εν όψει του συνεδρίου του στο τέλος του μήνα και των αυτοδιοικητικών εκλογών και των εκλογών για το ευρωκοινοβούλιο το Μάιο, να πείσει ότι, παρά τις μαζικές αποχωρήσεις στελεχών, παρά το πολιτικό διαζύγιο με το Ποτάμι και την ΔΗΜΑΡ, παραμένει υπολογίσιμη δύναμη, ελπίζοντας ότι οι κάλπες δεν του επιφυλάσσουν ακόμη πιο δυσάρεστες εξελίξεις.
Σε αυτή τη γραμμή θα κινηθεί στο ορατό μέλλον το ΚΙΝΑΛ. Το επιβεβαίωσε με την παρουσία και την ομιλία του ο κ. Σημίτης σε εκδήλωση του Δικτύου Σύγχρονων Δημοκρατιών στη Θεσσαλονίκη την περασμένη Δευτέρα.
Αναμενόμενα, ο πρώην πρωθυπουργός και αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, άρθρωσε την ομιλία του γύρω από ένα κομβικό ζητούμενο: την υπεράσπιση της πρωθυπουργίας του και, κατ’ επέκταση, του ιδίου απέναντι στα όσα του καταλογίζονται για τη σκανδαλώδη διαχείριση της οικονομίας, τη διαπλοκή, την καταδολίευση του δημοσίου συμφέροντος, όλα συμπτώματα μιας χρονίζουσας κακοδιαχείρισης των δημοσίων πραγμάτων την οποία παρέλαβε και την οποία δεν μπόρεσε να υπερβεί επειδή ξεπερνούσε το πολιτικό του ανάστημα. Αυτοεξαιρέθηκε από τις εξελίξεις, όταν αυτές αναδύθηκαν σε όλο το δυσοίωνο μέγεθός τους, αφήνοντας σε άλλον να διαχειριστεί τις συνέπειες των πράξεων και των παραλήψεών του. Ό,τι τον διαδέχθηκε, μοιραίο αποτέλεσμα –όπως συχνά συμβαίνει, κατά ατυχή συγκυρία, παντού στον κόσμο— της έλλειψης ικανών ηγεσιών, οδήγησε σωρευτικά στη χρεωκοπία της χώρας.
Ο κ. Σημίτης δεν θα παραδεχθεί όσο βρίσκεται εν ζωή, ότι ο τόπος θα μπορούσε ποτέ να ξεπεράσει το κενό ηγεσίας, ότι θα ήταν δυνατόν να κυβερνηθεί από ικανούς να διαχειριστούν αποτελεσματικά το παρόν και το μέλλον της «έρημης χώρας» που άφησε πίσω του δραπετεύοντας. Όχι, η ηγεσία που κρατά σήμερα τις τύχες του τόπου στα χέρια της πρέπει να είναι τουλάχιστον το ίδιο ανεπαρκής με τη δική του. Η σημερινή κυβέρνηση κρίνεται καταστροφική, από τη «μη ικανοποιητική λύση» του Μακεδονικού μέχρι το «υπερβολικό δημοσιονομικό πλεόνασμα» και από «το μεγαλύτερο δημόσιο χρέος» μέχρι τον «χαμηλότερο ρυθμό ανάπτυξης», την «υψηλότατη ανεργία», τις «χαμηλές επιδόσεις στην ανταγωνιστικότητα και την απονομή της δικαιοσύνης» — για τη δικαιοσύνη υπέρ της οποίας δεν παραλείπει να κόπτεται, προδικάζοντας την απαλλαγή του από τα όσα σκανδαλώδη ενδέχεται να απειλούν την υστεροφημία του μέσα απ’ τα συρτάρια της εισαγγελίας Διαφθοράς.
Ο κ. Σημίτης αρνείται να δει τη μεγάλη εικόνα. Την έξοδο από τη μνημονιακή επιτροπεία, τα εγκώμια για τη συμφωνία των Πρεσπών, την πιστοληπτική αναβάθμιση της χώρας, τις επιτυχημένες εκδόσεις ομολόγων, την αναμενόμενη ευνοϊκή απομείωση του χρέους στο ΔΝΤ, για να αναφερθούμε σε μερικές μόνο από τις επιτυχίες της κυβέρνησης.
Αλλά, αν δει τη μεγάλη εικόνα, θα πρέπει να πάρει θέση απέναντι στο μεγάλο διακύβευμα, τον ακροδεξιό κίνδυνο που κρύβεται στις ευρωπαϊκές κάλπες του Μαΐου. Αν πάρει θέση θα πρέπει να τοποθετηθεί θετικά απέναντι στην ανάγκη δημιουργίας ενός ισχυρού προοδευτικού αναχώματος, κι αυτό είναι κάτι θα τον έφερε σε σύγκρουση με το μήνυμα που εκπέμφθηκε από κάποιο «γνωστό καφενείο-πολιτικό στέκι» κάπου στην επικράτεια.
Μειδίαμα …

Κωστής Γιούργος
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet