Τις τελευταίες μέρες πρώτο θέμα στην ευρωπαϊκή πολιτική ατζέντα είναι η μετανάστευση, με αφορμή τον πνιγμό χιλιάδων ανθρώπων που αναζητούσαν μια καλύτερη ζωή. Οι δακρύβρεχτες δηλώσεις των ευρωπαίων αξιωματούχων, όπως και η έκτακτη σύνοδος κορυφής με θέμα τη μετανάστευση, επέφεραν περαιτέρω στρατιωτικοποίηση των συνόρων της Μεσογείου. Πάνω στα πτώματα των μεταναστών η Ευρώπη προσπαθεί να επαναχαράξει τα σύνορά της και να ενισχύσει τη σχέση της με τη Frontex. Συζητάμε με τον πανεπιστημιακό Βασίλη Τσιάνο, ο οποίος είναι εξειδικευμένος στις ευρωπαϊκές πολιτικές ελέγχου της μετανάστευσης, για τα σχέδια της Ευρώπης στην αντιμετώπιση της μετανάστευσης.


Τη συνέντευξη πήρε η Ιωάννα Δρόσου

Την Πέμπτη πραγματοποιήθηκε έκτακτη σύνοδος κορυφής με θέμα την αντιμετώπιση των αυξημένων μεταναστευτικών ροών στη Μεσόγειο, με τον πρόεδρο του Συμβουλίου της Ευρώπης κ. Τουσκ να δηλώνει πως «η κατάσταση στην Μεσόγειο αφορά όλη την Ευρώπη, άρα πρέπει να δράσουμε μαζί ως μία δύναμη». Πώς κρίνετε τις προτάσεις που συζητήθηκαν;

Προτού εισέλθουμε στο ερώτημά σας χρειάζεται ένας μικρός εννοιολογικός διαχωρισμός. Ο όρος «μεταναστευτικές ροές», ιδιαίτερα με την ανθρωπιστική καταστροφή που βιώνουμε σήμερα στα σύνορα, είναι το λιγότερο προβληματικός. Πρέπει να γίνει κατανοητό πως η συζήτηση πρέπει να στραφεί στην κρίση που αντιμετωπίζουν τα συστήματα ασφαλείας γύρω από τα ζητήματα αντιμετώπισης της ευρωπαϊκής πολιτικής ασύλου. Οι 276.000 αφίξεις δια μέσω της Μεσογείου που καταγράφηκαν πέρυσι –και φέτος αναμένεται να αυξηθούν στις 350.000– στην πλειοψηφία τους δεν αφορούν μεταναστευτικές ροές, αλλά υποψήφιους πρόσφυγες. Η διευκρίνιση αυτή είναι απαραίτητη διότι η ταύτιση της μεταναστευτικής πολιτικής με την πολιτική ασύλου είναι πολιτικά επικίνδυνη.
Η πρόταση της Ευρώπης, όπως παρουσιάστηκε με τα δέκα σημεία του κ. Αβραμόπουλου, δεν έχει να προσφέρει τίποτα καινούριο. Αποτελεί τη μιλιταριστική εκδοχή μιας σειράς προγραμμάτων που έχουν συζητηθεί τα τελευταία δέκα χρόνια στην Κομισιόν και στο ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Φιάσκο το πρόγραμμα της Ευρώπης

Αναφέρεστε στα ειρηνευτικά σώματα που προτείνεται να εγκατασταθούν στις χώρες προέλευσης των προσφύγων;

Δεν είναι τυχαίο το ότι ως πρότυπο παρέμβασης του κ. Αβραμόπουλου ήταν η επιχείρηση «Αταλάντα», μια επιχείρηση στα θαλάσσια σύνορα με την Ερυθραία, η οποία είχε ως αντικείμενο την παρακολούθηση και καταδίωξη των πειρατικών μορφωμάτων στην περιοχή. Η πρόθεση επαναστρατιωτικοποίησης των ευρωπαϊκών πολιτικών ελέγχου των συνόρων είναι εξαιρετικά προβληματική. Αντανακλά την πολιτική κουλτούρα ενός μεγάλου κομματιού εμπειρογνωμόνων και της ευρωπαϊκής τεχνοκρατικής ελίτ του συστήματος Σένγκεν, το οποίο βασίζεται σε μια αστυνομική και στρατιωτική αντιμετώπιση του ζητήματος της μετανάστευσης του ασύλου. Γι’ αυτό το λόγο, αυτό το πρόγραμμα δεν μπορεί να ιδωθεί ούτε ως βάση για την αρχή της συζήτησης για μια νέα πολιτική γύρω από τη μετανάστευση και τις πολιτικές ασύλου στην Ευρώπη. Πρόκειται για ένα φιάσκο, αφού αποτελεί συρραφή, και μάλιστα με επιπόλαιο τρόπο, των υπαρχουσών πολιτικών ελέγχων στα ευρωπαϊκά σύνορα. Δεν είναι τυχαίο ότι ένα από τα σημεία της ατζέντας είναι η εντατικοποίηση δακτυλοσκοπικών μορφών ελέγχου. Έχει να κάνει με την πολιτική και οικονομική αναβάθμιση του ρόλου της Frontex στη Μεσόγειο. Το πρόγραμμα δεν έχει ανθρωπιστικό χαρακτήρα αντιμετώπισης της κρίσης στη Μεσόγειο, αλλά έχει ως στόχο τη γεωπολιτική αναβάθμιση του χαρακτήρα της παρέμβασής στη Μεσόγειο και την αναδιαπραγμάτευση της σχέσης της Ευρώπης με την Frontex, η οποία χαρακτηρίζεται από αστυνομική λογική αντιμετώπισης του ζητήματος της μετανάστευσης και του ασύλου.

Επαναβεβαιώνεται, δηλαδή, μια πολιτική που έχει αποδεδειγμένα αποτύχει;
Αρκεί μόνο να αναλογιστούμε πως, παρότι οι ιταλικές πολιτικές διάσωσης στη Μεσόγειο με το Mare Nostrum κοστίζουν 100-120 εκατ. ευρώ το χρόνο, η ΕΕ είναι διατεθειμένη να αυξήσει τον προϋπολογισμό της Frontex στα 20 εκατ. ευρώ.

Τα μέτρα αυτά προλογίζονται ως λύση για να μην χάνονται ζωές στη θάλασσα. Πιστεύετε ότι πρόκειται για προσχηματική διαπίστωση;
Ακριβώς. Παρότι διαπιστώνεται ο θάνατος χιλιάδων ανθρώπων, προτείνεται ως πρώτο μέτρο η αποδοχή των 5.000 ανθρώπων που έχουν σωθεί και η εγκατάστασή τους σε χώρες της Ευρώπης. Και μόνο κανείς να σκεφτεί ότι πέρυσι είχαμε 67.000 σύρους και σύρες πρόσφυγες είναι εξωπραγματική πρόταση.
Απαιτείται ένα ευρωπαϊκό σύστημα ασύλου

«Νομιμοποιήστε τη μετανάστευση» ήταν ο πρωτοσέλιδος τίτλος της Λιμπερασιόν την περασμένη Πέμπτη. Αποτελεί μια ρεαλιστική πρόταση;
Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορεί κανείς να προτείνει. Αυτή τη στιγμή έχουμε ένα οξύτατο και άμεσο πρόβλημα ανθρωπιστικής κρίσης στο επίπεδο των πολιτικών ασύλου και διάσωσης των ανθρώπων στη Μεσόγειο. Νομίζω ότι εκεί πρέπει να επικεντρωθεί η συζήτηση ενόψει του καλοκαιριού, όταν και θα αυξηθεί η άφιξη προσφύγων. Το ζήτημα της μεταναστευτικής πολιτικής στην Ευρώπη είναι τεράστιο. Η ποιοτική και αριθμητική σχέση μεταξύ μεταναστευτικών ροών και προσφυγικών ροών είναι εντελώς ξεκάθαρη. Μόλις το 5-6% των πληθυσμών που μεταναστεύουν υπόκειται σε αυτό που λέμε προσφυγική ή παράνομη ή παραβατική μετανάστευση. Η πλειοψηφία των ανθρώπων που έρχονται στην Ευρώπη χρησιμοποιούν νόμιμους, όπως η οικογενειακή επανένωση, ή παρα-νόμιμους τρόπους, όπως η βίζα. Μιλάμε, δηλαδή, για ένα πολύ μικρό ποσοστό μετανάστευσης, την οποία μάθαμε να την παρουσιάζουμε και ως «λαθρομετανάστευση». Το ζήτημα ασύλου πρέπει να αντιμετωπίζεται διαφορετικά από τη μετανάστευση. Δεν είναι τυχαίο ότι οι συντηρητικοί κύκλοι της Κομισιόν συνδέουν πάντα τη μετανάστευση με την παράνομη μετανάστευση. Παράγουν, δηλαδή, μια εννοιολογική συνέχεια μεταξύ μεταναστών, προσφύγων και παρανόμως εισερχόντων. Αυτό εξυπηρετεί αποκλειστικά την αστυνομική λογική αντιμετώπισης των ελέγχων συνόρων και των διαφόρων πολιτικών που έχουν να κάνουν με τη γενικότερη κινητικότητα στην ήπειρό μας. Μέχρι στιγμής δεν λειτουργεί ένα πραγματικό σύστημα ασύλου, παρόλο που θα έπρεπε φέτος να είχε ολοκληρωθεί η συνολική διαδικασία του ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου και βιώνουμε τις επιπτώσεις αυτού του πράγματος.

Εννοείτε ότι θα έπρεπε να είχε θεσμοθετηθεί μια ευρωπαϊκή διαδικασία παροχής ασύλου, αντί να προβλέπεται στις εθνικές νομοθεσίες;
Ακόμα δεν έχει θεσμοθετηθεί ένα ευρωπαϊκό σύστημα ασύλου, το οποίο να διαχειρίζεται με ισότιμους, διαφανείς και δημοκρατικούς όρους τα ζητήματα της ανθρωπιστικής κρίσης στη Μεσόγειο. Η αναγκαιότητα αυτού του συστήματος έγινε απόλυτα ξεκάθαρη ειδικά μετά τις αραβικές εξεγέρσεις, μετά την κρίση του Σένγκεν το 2011 και την τεράστια κρίση του παρελθόντος Δουβλίνο ΙΙ και σήμερα Δουβλίνο ΙΙΙ.




Η μετανάστευση δεν είναι έγκλημα

Η νέα κυβέρνηση ίδρυσε υπουργείο Μετανάστευσης, ενώ η πολιτική που ανακοίνωσε καταργεί τα στρατόπεδα κράτησης, επισπεύδει τη διαδικασία παροχής ασύλου κ.λπ. Ποια η γνώμη σας για τις μέχρι τώρα κινήσεις;

Πρέπει να ομολογήσω ότι είμαι θετικά διακείμενος και σχεδόν ενθουσιασμένος με το νέο δείγμα γραφής της ελληνικής κυβέρνησης, παρότι θα μπορούσα να διαφωνήσω σε επιμέρους ζητήματα. Βλέπουμε μια μεταναστευτική πολιτική, που μπορεί να έχει όχι απλά ανθρωπιστικά στοιχεία –αυτά μπορούν να το πουν όλοι- αλλά να έχει και το στίγμα που οφείλει να έχει μια αριστερή τοποθέτηση του μεταναστευτικού ζητήματος. Είναι πολύ σημαντική η απονομιμοποιήση του εγκλειστικού χαρακτήρα των αισχρών στρατοπέδων στην Ελλάδα και η απονομιμοποίηση του επίσης προβληματικού χαρακτήρα των ελληνικών αστυνομικών και λιμενικών αρχών, όσον αφορά την αντιμετώπιση της μετανάστευσης. Πρέπει να καταλάβουμε ότι η μετανάστευση δεν έχει να κάνει με την αστυνομία ούτε με τις λιμενικές αρχές. Δεν είναι υπεύθυνοι αλλά ούτε και μπορούν να αντιμετωπίσουν κάτι τέτοιο. Η αστυνομική αντιμετώπιση του μεταναστευτικού ζητήματος έχει χαρακτήρα επιτηρητικό και τιμωρητικό. Από αυτά τα πράγματα πρέπει να απομακρυνθούμε.

Ο νεοδεξιός λόγος για τη μετανάστευση

Ωστόσο, αντιπολίτευση και ΜΜΕ προωθούν την άποψη πως αυτή η πολιτική ενθαρρύνει τα κύματα των μεταναστών και προσφύγων. «Η Ελλάδα γίνεται ξέφραγο αμπέλι» είναι το κύριο επιχείρημά τους. Έχει κάποια βάση αυτή η άποψη;

Αυτό το επιχείρημα είναι ένα κομμάτι του νεοδεξιού λόγου γύρω από τη μετανάστευση και την αντιμετώπισή της. Όλοι γνωρίζουμε πως οι μεταναστευτικές ροές δεν επικοινωνούν άμεσα με τις αντιμεταναστευτικές πολιτικές, αλλά έχουν έναν βαθύτερο ορίζοντα χρόνου. Θέλω να πω πως οι πρόσφυγες που πρέπει να εγκαταλείψουν τη Συρία ή την Ερυθραία δεν παρακολουθούν τις κινήσεις οποιουδήποτε υπουργού μετανάστευσης ή εσωτερικών. Αυτό που προσπαθούν να παρακολουθούν είναι το τι ισχύει στα επιμέρους σημεία του δρόμου τους για την Ευρώπη. Δεν έχουν καμία απολύτως αντίληψη των αλλαγών που γίνονται στα καθεστώτα ελέγχου. Μετά την αξιολόγηση των δεδομένων της Mare Nostrum μάθαμε ότι δεν υπάρχει απολύτως καμία αιτιακή σχέση μεταξύ των όποιων αστυνομικών ελέγχου των πολιτικών αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης και της αύξησης των μεταναστευτικών ροών. Συγκεκριμένα, πριν τη Mare Nostrum, η οποία διέσωσε 150.000 ανθρώπους, είχαμε 30.000 περισσότερους πρόσφυγες στην Ιταλία από ότι κατά τη διάρκεια εφαρμογής του ετησίου προγράμματος και μετά το τέλος της καταγράφηκε μείωση του αριθμού των προσφύγων με κατεύθυνση την Ιταλία και την Ελλάδα. Η μετανάστευση δεν είναι κάτι που μπορεί να ελεγχθεί –πόσο μάλλον να αποτραπεί- διότι η μετανάστευση δεν είναι έγκλημα, αλλά μια κλασική μορφή μη επιτρεπτών τρόπων μετακίνησης στην εδαφική επικράτεια μιας άλλης περιοχής.

Το Ποτάμι κατέθεσε επίσης δέκα προτάσεις για τη μετανάστευση, μεταξύ των οποίων είναι η ενίσχυση της Frontex. Πώς το σχολιάζετε αυτό;
Το Ποτάμι προεκλογικά έδωσε σαφές δείγμα γραφής όταν άρχισαν να συζητάνε για τα πραγματικά όρια υποδοχής μεταναστών στην Ελλάδα. Τέτοιου είδους τοποθετήσεις ανήκουν στον ιδεολογικό ακροδεξιό τομέα της Ευρώπης. Δεν χρειάζεται περαιτέρω σχολιασμός για αυτού του είδους τα κόμματα.

Η πολιτική της Αυστραλίας είναι σκανδαλώδης

Το antinews.gr, ιστότοπος φιλικά προσκείμενος στη ΝΔ, αναδημοσίευσε κείμενο της Τέλεγκραφ με τον τίτλο «Κατά πόσο μπορεί η πολιτική της μετανάστευσης της Αυστραλίας να μεταφερθεί στη Μεσόγειο;» και τον Τόνι Άμποτ να δηλώνει ότι η πολιτική του «γυρίστε πίσω τις βάρκες» πρέπει να γίνει και στην Ευρώπη.

Η πολιτική της Αυστραλίας είναι σε παγκόσμιο επίπεδο σκανδαλώδης σε σχέση με τις διεθνείς συμβάσεις. Η Ύπατη Αρμοστεία ουσιαστικά δεν συνομιλεί πλέον με την Αυστραλία και μάλιστα αρνήθηκε να στέλνει εκπροσώπους της για περαιτέρω διαπραγματεύσεις. Η Αυστραλία είναι ένα από τα χειρότερα παραδείγματα που θα μπορούσαμε να είχαμε όσον αφορά την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού ζητήματος. Η Αυστραλία είναι ένα νησί απομονωμένο, εν μέσω ενός ωκεανού. Οι πρακτικές των απωθήσεων έχουν καθαρά χαρακτήρα εσωτερικής κατανάλωσης, ενώ ο στόχος τους είναι να μετακυλήσουν τα όρια ελέγχου στις νησιωτικές περιοχές του Ειρηνικού. Όσον αφορά την αποτελεσματικότητα της πολιτικής αυτής, αρκεί να δούμε τη σχέση μεταξύ νεκρών προσφύγων και πολιτικών απωθήσεων στην Αυστραλία, η οποία είναι δραματική.


Ο όρος “δουλέμποροι” έχει πολεμικό χαρακτήρα

Υπάρχει και πολιτική εκμετάλλευση του ζητήματος, η οποία συντηρητικοποιεί την κοινωνία. Όπως παρατηρείται τα κόμματα που εκφράζουν αντιμεταναστευτική ρητορική κερδίζουν την επιρροή του εκλογικού σώματος. Γιατί εντοπίζεται αυτό;

Τα νεοφασιστικά ή ακροδεξιά κινήματα και κόμματα στην Ευρώπη αναπροσαρμόζουν τον αντιμεταναστευτικό τους λόγο όχι πλέον γύρω από το ζήτημα της αυστηρότερης αντιμετώπισης των μεταναστευτικών ροών, αλλά γύρω από τα ζητήματα της αντιμετώπισης της υποτιθέμενης εσωτερικής κινητικότητας στην Ευρώπη. Το μεγάλο πρόβλημα των ακροδεξιών κομμάτων στην Ευρώπη έχει να κάνει με τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, το Κοσσυφοπέδιο και την Αλβανία και συγκεκριμένα με τον τρόπο που οι δυναμικές της ευρωπαϊκής ενσωμάτωσης παράγουν ταυτόχρονα και νέες ενδοευρωπαϊκές μεταναστευτικές μορφές κινητικότητας. Αυτό αφορά εν μέρει και τη νέα ελληνική μετανάστευση στις κεντροευρωπαϊκές χώρες. Δηλαδή, οι ενδοευρωπαίοι μετανάστες και μετανάστριες είναι ο στόχος των νέων ακροδεξιών κομμάτων και κινημάτων στην Ευρώπη. Και έχει να κάνει με το γεγονός ότι τα τελευταία 20 χρόνια μάθαμε τον κόσμο να σκέφτεται τη μετανάστευση ως κάτι παραβατικό. Πρέπει να ομολογήσουμε επίσης ότι το ευρωπαϊκό όραμα της ενδοευρωπαϊκής κινητικότητας δεν αποδεσμεύτηκε ποτέ από τις νεοαποικιακές αντιλήψεις γύρω από το ζήτημα της διεθνούς μετανάστευσης. Δυστυχώς, το ζήτημα της μετανάστευσης και η ρατσιστική ιδεολογικοποίηση του υποτιθέμενου μη ελέγχου της μετανάστευσης χρησιμοποιήθηκε με λαϊκιστικούς τρόπους ουσιαστικά για να αναδιατυπωθεί ένα ηγεμονικό πρόταγμα της ακροδεξιάς στην Ευρώπη. Το βλέπουμε ξεκάθαρα στη Γαλλία με την κ. Λεπέν. Αυτό που εμείς μπορούμε να συμπεράνουμε είναι ότι ουσιαστικά χρειαζόμαστε μια επαναθεματικοποίηση του ζητήματος πολιτών και της κοινωνίας και με όρους δημοκρατικού ελέγχου της συζήτησης γύρω από αυτό. Πρέπει να μάθουμε να μιλάμε αλλιώς.

Και σε αυτό τα ΜΜΕ θα έπρεπε να είναι πρωτοπόροι. Αντ’ αυτού αναπαράγουν το λόγο μίσους και, μάλιστα, παρότι είδαμε ότι περιορίστηκε ο όρος «λαθρομετανάστευση», υιοθετήθηκε ο όρος «δουλεμπόριο»…
Ο λόγος περί δουλεμπορίας δεν είναι καινούριος. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην πρώτη μεγάλη κρίση του ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου στη δεκαετία του ’90 και εν μέσω της ανθρωπιστικής κρίσης στο Κοσσυφοπέδιο και συνδέθηκε μάλιστα και με την προσπάθεια επανανοηματοδότησης του μεικτού χαρακτήρα των μεταναστευτικών ροών. Ο όρος «δουλέμπορος» ή «δουλεμπορία» είναι καταχρηστικός. Ο επίσημος όρος είναι «διακινητές». Ο όρος «δουλεμπορία» συμπυκνώνει προϋπάρχουσες μορφές ελέγχου της μετανάστευσης που έχουν να κάνουν με την καταπολέμηση του αντι-τράφικινγκ και της σεξουαλικής βίας στα τέλη του ’90 και της αρχές του 2000. Ο όρος δουλεμπορία εισήχθη από αμερικάνικα think tank στην Ευρώπη τη δεκαετία του ’90 και χρησιμοποιήθηκε πολύ στην προσπάθεια του ΝΑΤΟ να διαμορφώσει μια δική του πολιτική στα Βαλκάνια, που να είναι παράλληλη με την ευρωπαϊκή πολιτική ασύλου, δημιουργώντας ένα ηθικό αντικείμενο μεταναστευτικής πολιτικής που είναι η καταπολέμηση του τράφικινγκ, και μάλιστα εν ονόματει της υπεράσπισης των δικαιωμάτων των γυναικών μεταναστριών και των ασυνόδευτων παιδιών. Τι είναι όμως οι διακινητές;
Δυστυχώς, δεν υπάρχει ούτε μια επιστημονική έρευνα στην Ευρώπη που να ασχολείται με τις πραγματικές διαστάσεις της φιγούρας του διακινητή και των υποτιθέμενων δουλεμπορικών μορφωμάτων. Τα μόνα στοιχεία που έχουμε βασίζονται σε αστυνομικές αναλύσεις από συλληφθέντες διακινητές και στις αναφορές παρατηρητών της Frontex. Ο όρος «δουλέμποροι» είναι καταχρηστικός και έχει πολεμικό χαρακτήρα. Στους υποτιθέμενους διακινητές συγκαταλέγονται ψαράδες, μετανάστες, επαναπροωθημένοι πρόσφυγες, πρόσφυγες, οι οποίοι στην πλειοψηφία προσπαθούν να βοηθηθούν.

Χρειαζόμαστε ένα πανευρωπαϊκό μεταναστευτικό μορατόριουμ

Ποια θα ήταν η πρότασή σας για την πολιτική αντιμετώπισης μεταναστών και προσφύγων στην Ευρώπη;
Χρειαζόμαστε ένα πανευρωπαϊκό μεταναστευτικό μορατόριουμ. Πρέπει επιτέλους να βρούμε έναν τρόπο να μιλάμε για τη μετανάστευση στην Ευρώπη με μη αστυνομικούς και κατασταλτικούς ελεγκτικούς όρους. Και επ’ αυτού έχει τοποθετηθεί εδώ και χρόνια το μεταναστευτικό τμήμα του ΟΗΕ, αλλά και η Ύπατη Αρμοστεία. Για να γίνει αυτό απαιτείται αξιολόγηση των μέχρι τώρα πολιτικών αντιμετώπισης του μετανάστη και του ασύλου στην Ευρώπη τα τελευταία 10-15 χρόνια. Σε αυτό το πρόγραμμα μορατόριουμ είναι απαραίτητο να συμμετέχουν όχι μόνο τα θεσμικά όργανα αντιμετώπισης της μετανάστευσης, π.χ. η Frontex, αλλά οι τοπικές κοινωνίες, τα μέλη-κράτη και πάνω από όλα και οι ομάδες αυτοοργάνωσης των μεταναστών και των προσφύγων που ήδη βρίσκονται στην Ευρώπη ή είναι καθ’ οδόν. Από εκεί και πέρα πρέπει να επαναχρησιμοποιηθούν οι νόμιμες μορφές μετανάστευσης από τους πρόσφυγες, με τον εκδημοκρατισμό και την αναθεώρηση των παροχών βίζας. Αρκεί να αναλογιστούμε ότι το 2013 στη Συρία παραχωρήθηκαν 23.000 βίζες για υποψήφιους πρόσφυγες, ενώ το 2014 καταργήθηκε ο θεσμός και έτσι δεν δόθηκε ούτε μια. Τέλος, χρειαζόμαστε μια ριζική κριτική και αναστοχασμό του συστήματος Δουβλίνο ΙΙΙ. Χρειαζόμαστε κάτι εναλλακτικό και ώσπου να το καταφέρουμε πρέπει να απαλλάξουμε ουσιαστικά τους ανθρώπους που έρχονται από το να εμπίπτουν στο σύστημα Δουβλίνο ΙΙΙ και να τους δώσουμε την πρωτοβουλία να επιλέξουν σε ποια χώρα θα κάνουν αίτηση πολιτικού ασύλο. Αυτά τα τρία είναι απολύτως απαραίτητα για να ελέγξουμε το δημοκρατικό χαρακτήρα των ευρωπαϊκών πολιτικών ασύλου και ελέγχου των συνόρων.

* Ο Βασίλης Τσιάνος είναι λέκτορας της Κοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Το ερευνητικό του αντικείμενο είναι οι ευρωπαϊκές πολιτικές ελέγχου της μετανάστευσης και βιομετρικοποίηση των συνόρων. Είναι, επίσης, εκπρόσωπος τύπου του γερμανικού συμβουλίου για τη μετανάστευση (Rat für Migration).
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet