Κατάμεστη ήταν η αίθουσα στην παρουσίαση του βιβλίου του Δημήτρη Ψαρρά «Ο Αρχηγός: Το αίνιγμα του Ν. Μιχαλολιάκου» (εκδόσεις πόλις). Σε αυτήν μίλησαν οι Νίκος Αλιβιζάτος, Νίκος Δένδιας και Νίκος Βούτσης, τους οποίους επέλεξαν ο συγγραφέας και ο εκδότης καθώς «είναι κόκκινο πανί για τη Χρυσή Αυγή και τον αρχηγό της», όπως είπε εισαγωγικά ο Δημήτρης Ψαρράς. Αναλυτικά, πρόσθεσε, «ο Νίκος Αλιβιζάτος υπήρξε από τους βασικούς μάρτυρες κατηγορίες στη δίκη, αλλά κυρίως υπήρξε ο πρώτος που υπέδειξε το δρόμο που έπρεπε να είχε ακολουθήσει η πολιτεία και η Δικαιοσύνη για την αντιμετώπιση της ναζιστικής τρομοκρατίας. Ο Νίκος Δένδιας ήταν εκείνος που ως υπουργός Προστασίας του Πολίτη έκανε την επαύριο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, αυτό που έπρεπε να γίνει εδώ και πολλά χρόνια. Συνένωσε και διαβίβασε στην εισαγγελία του Αρείου Πάγου 32 δικογραφίες –στη συνέχεια έγιναν πολλές περισσότερες- που αφορούσαν δολοφονίες, τραυματισμούς, μαχαιρώματα, επιθέσεις και απειλές, στις οποίες φέρονταν να εμπλέκονται μέλη της Χρυσής Αυγής. Ο Νίκος Βούτσης ανέλαβε το δύσκολο έργο να διαχειριστεί αυτή την πρωτοφανή κατάσταση. Κατόρθωσε να απομονώσει τους ναζιστές χωρίς να τους δώσει την ικανοποίηση ότι υποχρέωσαν την δημοκρατία να υποκύψει στους εκβιασμούς και τις προκλήσεις τους.»
Στη συνέχεια παρουσιάζουμε αποσπάσματα από τις τοποθετήσεις των τριών ομιλητών και συμμεριζόμαστε την αισιοδοξία του Δημήτρη Ψαρρά: «Θέλω να καθησυχάσω όσους θεωρούν ότι είναι αδύνατη η συνεννόηση των κομμάτων του λεγόμενου συνταγματικού τόξου, ακόμα και μπροστά στην απειλή της ναζιστικής βίας. Το δρόμο μας τον έδειξε η δίκη που συμπλήρωσε προχθές τέσσερα χρόνια και έχει ήδη μπει στην τελική ευθεία για την έκδοση απόφασης. Η ενότητα που έχει επιτευχθεί μέσα στη δίκη απέναντι στους ναζιστές είναι ένα μάθημα για όλη την κοινωνία. Ελπίζω με την απόφασή του το δικαστήριο να δώσει το δικό του μάθημα.»

Επιμέλεια: Ιωάννα Δρόσου

 

 

 

Τι να κάνουμε με το πρωτόφαντο αυτό φαινόμενο;



Του Νίκου Αλιβιζάτου

Στον Δημήτρη Ψαρρά χρωστάμε τη μελέτη των καταβολών και της ανάπτυξης της Χρυσής Αυγής από τις αρχές της, τη δεκαετία του ’80. Με βάση αυτό το υλικό μπορούμε να συνάγουμε μερικά χρήσιμα συμπεράσματα γι’ αυτό το πρωτόφαντο φαινόμενο, η αντιμετώπιση του οποίου είναι εξαιρετικά δύσκολη.

Η βία ως ειδοποιό στοιχείο

Σε τι συνίσταται η πρωτοτυπία της Χρυσής Αυγής; Δεν νομίζω ότι είναι η ιδεολογία. Ο εθνικισμός, ο αντισημιτισμός, ο αντικοινοβουλευτισμός έχουν παλιά ιστορία στην Ελλάδα. Είναι κάτι παραπάνω και αυτό είναι η βία. Και η βία όχι σαν απώτερος στόχος, αλλά ως ειδοποιό στοιχείο της καθημερινής πρακτικής. Γιατί, όμως, από τη μία η γραμμή της Χρυσής Αυγής είναι «είμαστε νομοταγείς» και από την άλλη είναι η άσκηση βίας;
Αυτό είναι το συμπλήρωμα που έχω να προτείνω στην ερμηνευτική απόπειρα του Δημήτρη Ψαρρά. Προτείνει ο Νίκος Μιχαλολιάκος τη βία, γιατί χωρίς αυτήν η τάση στη νεότερη πολιτική ιστορία είναι την ακραία δεξιά να την απορροφά η συντηρητική παράταξη. Είτε πρόκειται για το Ε.Ε.Ε. (Εθνική Ένωση Ελλάς) του 1927, είτε πρόκειται για την Εθνική Παράταξη του 1977, είτε πρόκειται για το ΛΑΟΣ. Είχε την ικανότητα. Και νομίζω ότι είναι για το καλό του τόπου, να την απορροφήσει και να την ξεδοντιάσει η συντηρητική παράταξη. Αυτό φοβάται περισσότερο από οτιδήποτε άλλο ο Νίκος Μιχαλολιάκος και γι’ αυτό κρατά σε πολύ υψηλή εφεδρεία τη βία. Δεν πρόκειται συνεπώς για λάθη. Φοβάται ότι ως soft ακροδεξιά, όπως το ΛΑΟΣ, θα συρρικνωθεί. Πρόκειται, λοιπόν, για μια συνειδητή επιλογή, η οποία οικοδομεί, μορφοποιεί την ταυτότητα αυτής της οργάνωσης.

Η εγκληματική οργάνωση

Με αυτά τα δεδομένα, πώς αντιδρά η δημοκρατική πολιτεία μπροστά σε αυτό το υβριδικό μόρφωμα; Καταθέτοντας στο δικαστήριο και στον ανακριτή πρότεινα τη θεωρία των τριών ομόκεντρων κύκλων· η ηγεσία στο κέντρο, στη συγκεκριμένη περίπτωση πρόκειται για ενός ανδρός αρχή, ο δεύτερος κύκλος είναι τα τάγματα εφόδου και στον τρίτο κύκλο οι υποστηρικτές, οι οπαδοί. Σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα τον τρίτο κύκλο δεν τον θίγουμε. Μερικές 500.000 πολίτες επειδή ψηφίζουν και στηρίζουν τη Χρυσή Αυγή τους ανεχόμαστε. Για τους υπόλοιπους αρκεί το κλασικό ποινικό δίκαιο; Η απάντηση είναι όχι. Με τη λογική του «φυσικός αυτουργός», «ηθικός αυτουργός», να αποδείξουμε ότι έγινε το τηλεφώνημα, ότι δόθηκε η εντολή ή οτιδήποτε άλλο δεν πιανόντουσαν. Τι είπε η νομοθεσία για τις εγκληματικές οργανώσεις, η οποία αρχικά εφαρμόστηκε για τη 17 Νοέμβρη; Εφόσον συμμετέχεις απλώς τιμωρείσαι ποινικώς και εφόσον είσαι ηγέτης, χωρίς να αποδεικνύεται ότι έπαιρνες τηλέφωνο, πας φυλακή και λογοδοτείς. Υπό αυτή την έννοια, κατά την προσωπική μου γνώμη, το 187 του Ποινικού Κώδικα, έτσι όπως τροποποιήθηκε το 2001 χάρη στον Μιχάλη Σταθόπουλο και παρά τις επιφυλάξεις της Αριστεράς, δίνει ένα σοβαρό έρεισμα. Είναι αρκετό; Δεν είναι τρελό που ενώ η ηγεσία παραπέμπεται στο δικαστήριο μπορεί να κατεβαίνει στις εκλογές;

Απαγόρευση πολιτικών κομμάτων

Εδώ μπαίνουμε στο ζήτημα της απαγόρευσης πολιτικών κομμάτων. Να σας θυμίσω ότι την απαγόρευση είχε εισηγηθεί ο Κωνσταντίνος Τσάτσος το 1963. Προσέξτε, «όχι για τα κόμματα» –ήταν πολύ πονηρό, ήταν μετά την άνοδο της ΕΔΑ- «που επιλέγουν δια βιαίων μέσων την ανατροπήν, αλλά δια δολίων μέσων», είχε προτείνει. Το πρότεινε αργότερα η Νέα Δημοκρατία στο πρώτο σχέδιο συντάγματος το 1974. Έγινε ξεσηκωμός όμως και το απέσυρε.
Χωρίς ρήτρα στο Σύνταγμα, κατά τη γνώμη μου, δεν επιτρέπεται απαγόρευση πολιτικού κόμματος, έστω και με νόμο. Ένας τέτοιος νόμος άλλωστε εκτός από αντισυνταγματικός είναι και αλυσιτελής, αφού την επομένη θα ανασυσταθεί άλλο κόμμα, με άλλη μορφή. Επομένως ποια λύση προτείνουμε; Να σας θυμίσω τι προτείναμε στο σχέδιο συντάγματος που κάναμε με τον Στέφανο Μάνο; Το δικαστήριο που είναι αρμόδιο για την ανακήρυξη συνδυασμών να μπορεί είτε αυτεπαγγέλτως ή ύστερα από αίτημα του υπουργείου Εσωτερικών να απαγορεύσει τη συμμετοχή σε προκηρυχθείσες εκλογές πολιτικού κόμματος, η ηγεσία του οποίου παροτρύνει συστηματικά ή ανέχεται τη χρήση βίας. Αυτό το φοβάται η Αριστερά, μου έχει ασκήσει κριτική, ιδιαίτερα ο Δημήτρης Χριστόπουλος. Η απόφαση, όμως, λαμβάνεται σε συμβούλιο και μπορεί να αφορά κάθε φορά και συγκεκριμένους υποψηφίους, όπως ο νόμος ορίζει. Η απαγόρευση μπορεί να επεκταθεί και στις εκλογές των οργάνων της τοπικής αυτοδιοίκησης. Δηλαδή το κόμμα δεν τίθεται εκτός νόμου, δεν του επιτρέπεις να μετάσχει στις συγκεκριμένες εκλογές.
Συνοψίζοντας: Η Χρυσή Αυγή είναι νέο φαινόμενο, διότι χρησιμοποιεί τη βία στην καθημερινότητα. Είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό στην Ελλάδα και μην μου πείτε ότι έγινε και από το ΚΚΕ το ’46-49. Το ΚΚΕ τότε έκανε αντάρτικο. Έκανε ανοιχτό εμφύλιο πόλεμο με αντάρτες στα βουνά. Εδώ έχουμε τάγματα εφόδου μέσα στην καθημερινή ζωή της πόλης, κατά το ναζιστικό πρότυπο. Ύστερα, η Χρυσή Αυγή ως πρωτοφανές φαινόμενο στην Ελλάδα δυσκόλεψε πολύ την αντίδραση της πολιτείας με ευθύνη όλου του πολιτικού φάσματος, αλλά προπάντων της Αριστεράς, επειδή φοβόμαστε σε μια χώρα να υπάρχει έγκλημα γνώμης, για να μη διώξουμε το φρόνημα. Θεωρώ εν τέλει, έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, καταρχήν ικανοποιητική την αντιμετώπιση του προβλήματος.

 

 

Ένα εξαιρετικά χρήσιμο βιβλίο



Του Νίκου Δένδια

Το βιβλίο αυτό είναι εξαιρετικά χρήσιμο. Δείχνει την εσωτερική δομή της Χρυσής Αυγής και διαλύει, με τη σταδιακή αναφορά και σύγκριση περιστατικών και διγλωσσιών, την οποιαδήποτε ψευδαίσθηση θα μπορούσε να έχει κανείς για την ομαλοποίηση αυτού του φαινομένου. Αναδεικνύει, με την έρευνά του και τη χρήση των κειμένων, τον βαθύ και σκληρό ναζιστικό χαρακτήρα της Χρυσής Αυγής, το καθεστώς που διέπει την εσωτερική ιεραρχία, την αντίληψη για το μεταναστευτικό, τον φυλετισμό, την αντίληψη του κόμματος πολιτοφυλακή και τον βαθύτατο αντισημιτισμό.

Η συμβολή του βιβλίου

Υπάρχει ακόμα σε πλήρη ανάλυση η έντονη σχέση με τη βία. Οφείλω να πω ότι την ιδέα της χρήσης της βίας ως οριοθέτηση προς τη συνταγματική δεξιά δεν την είχα σκεφτεί. Όμως τείνω να πιστεύω ότι δεν είναι μόνο τακτική, αυτό εννοεί και ο Νίκος Αλιβιζάτος, είναι βαθιά μέσα στη φύση του μορφώματος αυτού. Εκείνο που είναι επίσης εξαιρετικά ενδιαφέρον και κρίσιμο είναι ότι αναδεικνύει την αντίθεση της Χρυσής Αυγής με τον Χριστιανισμό και την προσπάθεια σύνδεσης με το δωδεκάθεο. Νομίζω ότι η κατάρρευση αυτής της πλάνης είναι πολύ σημαντική επειδή οι χρυσαυγίτες επιθυμούν να εμφανίζονται σε ορισμένα ακροατήρια ως ευσεβή μέλη του ποιμνίου της ορθόδοξης εκκλησίας. Κάτι άλλο που φαίνεται ανάγλυφα είναι η προσπάθεια του αρχηγού και των στελεχών να μιλήσουν με δύο διαφορετικές απόψεις.
Από την άλλη, αναφέρεται σε διάφορες προσπάθειες αποκήρυξης ή κάλυψης της χρήσης της βίας. Ο Νίκος Μιχαλολιάκος όταν αναγκάστηκε να εξηγήσει τη φράση κατά του δημοκρατικού πολιτεύματος «θα βγούμε στους δρόμους και θα δούμε πόσα απίδια πιάνει ο σάκος» είπε «εννοούμε ότι θα προβούμε στις νόμιμες κατά το σύνταγμα συναθροίσεις». Αυτή είναι η γενναιότης του ανδρός. Νομίζω ότι αυτό το βιβλίο είναι αποκαλυπτικό για τον άντρα, για τον χαρακτήρα, για τη θρασυδειλία και για τις πραγματικές προθέσεις. Είναι ενδεικτική η απουσία του από όλη τη διαδικασία της δίκης, ενώ έχει αναλάβει την «πολιτική ευθύνη», κατά τα λεγόμενά του. Δεν μπορώ να καταλάβω τι σημαίνει πολιτική ευθύνη πέραν της ποινικής ευθύνης, την προσλαμβάνω μόνο ως ομολογία.

Απόλυτη οριοθέτηση

Έχουμε να κάνουμε με μια προσπάθεια αφενός συγκάλυψης της πραγματικής βαθιάς ναζιστικής και βαθιά αποκρουστικής φύσης αυτής της οργάνωσης, αλλά από την άλλη διατήρησης αυτού του σκληρού πυρήνα που προσιδιάζει στα τάγματα εφόδου της χιτλερικής Γερμανίας. Θα μου επιτρέψετε μια προσωπική παρατήρηση. Η εκλογική απήχηση της Χρυσής Αυγής, καθόλου αμελητέα, μου δημιουργεί τεράστια και δισεπίλυτη απορία. Είμαστε η Ελλάδα του 1,3 εκατ. νεκρών στον δεύτερο πόλεμο, η χώρα που είχε τα περισσότερα θύματα, κατ’ αναλογία πληθυσμού. Δεν μου είναι κατανοητό γιατί ένα σημαντικό τμήμα του ελληνικού πληθυσμού διανοείται να θεωρεί αποδεκτές τις απόψεις αυτές.
Υπάρχουν δύο τρόποι να το δει κανείς. Ιστορικά από την πλευρά της δεξιάς παράταξης, ευρύτερα και παγκόσμια, δεν αναφέρομαι συγκεκριμένα στη Νέα Δημοκρατία και τη Χρυσή Αυγή, αφενός υπάρχει η άποψη της πολιτικής εργαλειοποίησης, δηλαδή η προσέγγιση και η απορρόφηση και, από την άλλη, υπάρχει η πλευρά της οριοθέτησης, δηλαδή του απόλυτου τείχους ανάμεσα στα δύο. Νομίζω ότι η Νέα Δημοκρατία ορθώς έχει επιλέξει την απόλυτη οριοθέτηση. Αυτή πρέπει να είναι κατά τη δική μου αντίληψη και η συνολική στάση του πολιτικού συστήματος. Με στενοχωρεί ιδιαίτερα όταν πολλές φορές ο πρωθυπουργός της χώρας προσπαθεί με οποιοδήποτε τρόπο να δημιουργήσει την οποιαδήποτε σύγχυση και να προβάλει την ακροδεξιά πάνω στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Νομίζω ότι κακώς κάνει. Έχω να προτείνω, με όλη την ταπεινότητα, σε όλες τις δυνάμεις του συνταγματικού τόξου της χώρας, όχι μόνο την απόλυτη συναίνεση στην καταδίκη της Χρυσής Αυγής, αλλά και την απομόνωσή της από το λεξιλόγιο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Διότι φοβούμαι ότι διευκολύνουμε την επιβίωση του απαράδεκτου αυτού μορφώματος στη δημόσια ζωή.

ΝΙΚΟΣ ΒΟΥΤΣΗΣ
Αυτή είναι η κατάσταση και πρέπει να τη δούμε κατάματα

Ο Νίκος Βούτσης, ο οποίος μίλησε τελευταίος, απάντησε σε όσα ειπώθηκαν από τους προηγούμενους ομιλητές, χρησιμοποιώντας στοιχεία από το βιβλίο, το οποίο χαρακτήρισε «εξαιρετική κατάθεση, μέσω της οποίας μπορείς να κάνεις αναγωγή τόσο στο τι γίνεται στην Ευρώπη. Δηλαδή το βιβλίο είναι πολύ πέραν των ντοκουμέντων που αποκρυπτογραφούν την οργάνωση.»

Είναι τομή η μη απαγόρευση

Αρχικά αναφέρθηκε στην πρόταση του Ν. Αλιβιζάτου για συνταγματική πρόβλεψη απαγόρευσης της συμμετοχής των κομμάτων που παροτρύνουν ή ανέχονται τη βία σε εκλογές: «Είναι σαφές ότι το ελληνικό σύνταγμα δεν έχει τέτοιες πρόνοιες και προβλέψεις διότι οικοδομήθηκε μέσα στο κλίμα της μεταπολίτευσης, μετά από επτά χρόνια που είχαν καταργηθεί όλα τα κόμματα, όχι μόνο ένα. Και αυτό είναι τομή. Μόνο στην Ελλάδα έγινε δικτατορία φασιστική μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, αυτή η παρακαταθήκη δεν θα μπορούσε να αλλοιωθεί, να ανατραπεί και δεν είναι τυχαίο ότι στην παρούσα βουλή από καμία πλευρά δεν μπήκε θέμα απαγόρευσης πολιτικού κόμματος στο πλαίσιο της συνταγματικής αναθεώρησης. Και επειδή είμαστε μπροστά σε εκλογές τονίζω πως το ζήτημα πρέπει να επιλυθεί από το λαό και από το εκλογικό σώμα και να απαντηθεί ο οριζόντιος εκφασισμός στην κοινωνία και στην καθημερινότητα».

Η ατζέντα της Χρυσής Αυγής ως εθνική ατζέντα

Στη συνέχεια ο πρόεδρος της βουλής απαντώντας στον Νίκο Δένδια και την παρότρυνσή του στις δυνάμεις του συνταγματικού τόξου να υψώσουν τείχος απέναντι στη Χρυσή Αυγή είπε: «Θυμάμαι με τον κ. Δένδια έχουμε αντιπαρατεθεί, αλλά πάντα με πολιτικά επιχειρήματα, όταν το 2012 είχε έρθει το Παρατηρητήριο για τη ρατσιστική βία να μελετήσει συγκεκριμένες περιπτώσεις και τότε δεν υπήρχε η ίδια οπτική από την τότε κυβέρνηση, σε σχέση με την τότε αντιπολίτευση που ήμασταν εμείς και βέβαια με τις εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις στο αν αυτά συγκροτούν μια ολομέτωπη επίθεση εναντίον της κοινωνίας και της δημοκρατίας και αν θα έπρεπε να υπάρξει μια ριζική αντιμετώπιση. Λυπάμαι που το λέω και μάλιστα με παρούσα την Μάγδα Φύσσα, πως αν δεν δολοφονούσαν τον Παύλο Φύσσα ενδεχομένως αυτές οι ευαισθησίες που σωστά και θαρραλέα καταδείχτηκαν τότε να αργούσαν πολύ και οι τριάντα έτοιμες δικογραφίες να είχαν φτάσει πενήντα.
Υπάρχει ζήτημα σε σχέση με την ατζέντα της Χρυσής Αυγής πώς από τοπική έγινε εθνική ατζέντα. Το 2012, πριν τις εκλογές, η ατζέντα της Χρυσής Αυγής είχε μια σχετική τοπική διάσταση, Άγιος Παντελεήμονας και όχι μόνο, και πάντα πάνω στο μεταναστευτικό-προσφυγικό. Τότε έγινε το λάθος, κατά τη γνώμη μου, από πλευράς της τότε ηγεσίας της Νέας Δημοκρατίας προεκλογικά αυτή η ατζέντα να καταστεί εθνική, στη βάση της ατζέντας της ανομίας. Τότε πρωτοακούστηκαν να υπάρχουν κενές θέσεις για τα ελληνάκια στους παιδικούς σταθμούς και οι αντιλήψεις περί ριζικού περιορισμού και προτεραιοποίησης του μεταναστευτικού/προσφυγικού. Αποτέλεσμα, σε ένα βαθμό οφείλεται και σε αυτό, στις εκλογές που έγιναν ύστερα, στην Κόρινθο, την Πτολεμαΐδα, της Αργολίδα ή τη Σάμο η Χρυσή Αυγή να πάρει το ίδιο ποσοστό με τον Άγιο Παντελεήμονα. Άρα θα πρέπει να είμαστε όλοι πολύ πιο προσεκτικοί σε αυτά τα ζητήματα και ως προς την ιστορική τους αποτίμηση.»

Η επανανομιμοποίηση

Ένα ακόμα ζήτημα που έθιξε ήταν η επανανομιμοποίηση της Χρυσής Αυγής, στα συλλαλητήρια της Αθήνας, με αφορμή τη συμφωνία των Πρεσπών. «Επειδή παρακολούθησα τα μαζικά συλλαλητήρια της Αθήνας, έγιναν δύο πράγματα εξαιρετικά αρνητικά. Στο μεν πρώτο τον περασμένο Φλεβάρη έγινε η επανανομιμοποίηση της Χρυσής Αυγής σε κλίμακα δρόμου και λαού, διότι εμφανίστηκαν μιάμιση ώρα μετά την έναρξή του ως τάγματα και έγιναν δεκτοί από τους παρόντες. Στο δε δεύτερο συλλαλητήριο της Αθήνας, αυτό που λένε πως “διαλύθηκε από τα ΜΑΤ της Αριστεράς”, επανανομιμοποιήθηκαν δια του μικροφώνου, αφού μίλησαν ο Μιχαλολιάκος, ο Κασιδιάρης και άλλοι. Ήταν δε η δεύτερη προσπάθεια μεθοδικής επίθεσης από ακροδεξιές φιλοφασιστικές δυνάμεις. Δεν αναφέρομαι μόνο στη Χρυσή Αυγή, εναντίον της βουλής από πέντε διαφορετικά σημεία, με σχέδιο, επί δυόμιση ώρες. Και πράγματι η αστυνομία κρατήθηκε και μπράβο της και δεν έπεσαν χημικά παρά μόνο σε ένα σημείο. Κανονική σύγκρουση, με τραυματίες. Ενδεχομένως ήταν άτομα και βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Δεν είναι λοιπόν πλέον μόνο η Χρυσή Αυγή. Είναι και άλλες οργανώσεις, πιο επιθετικές και παρεμβατικές, οι οποίες αναπτύσσονται και αποτελούν ένα μεγάλο κίνδυνο. Και δεν μπορούμε να σιωπούμε, στο όνομα οποιασδήποτε τακτικής, εκλογικής ή όποιας άλλης σκοπιμότητας. Δεν μπορούμε να σιωπούμε όταν μπαίνουν στα σχολεία και με προμετωπίδα τις Πρέσπες και τις όποιες εύλογες ενστάσεις ή και διαφωνίες να βγάζουν πανό “η Δημοκρατία πουλάει την Μακεδονία”. Αυτή είναι η κατάσταση και πρέπει να τη δούμε κατάματα.»
Στη συνέχεια ανέπτυξε τους «τρεις δρόμους που έχει η Χρυσή Αυγή για να ξεφεύγει από την αρά που δημιουργεί το κορυφαίο ζήτημα της δίκης»: «Ο πρώτος είναι μέσα από τη βουλή που στέλνουν μήνυμα ότι είναι παρόντες και προσπαθούν να διαμορφώσουν ένα κόμμα τύπου Λεπέν. Ο δεύτερος είναι το ευρωπαϊκό κλίμα. Έχουν αναθαρρήσει, διότι ο συσχετισμός που διαμορφώνεται σε ορισμένες χώρες της Ευρώπης τους ευνοεί ιστορικά, ιδεολογικά, αναθεωρητικά για την ιστορία κ.λπ. Ο τρίτος είναι η επανανομιμοποίηση που έχουν μέσα στον κόσμο, λόγω και με αφορμή της συμφωνίας των Πρεσπών.» Γι’ αυτούς τους λόγους, πρόσθεσε, «δεν συγχωρείται κανείς, δεν μπορεί κανείς να δηλώσει άγνοια», καταλήγοντας «Είμαστε υποχρεωμένοι και υποχρεωμένες, στα παιδιά μας, στα σχολεία, στο δρόμο, στις οργανώσεις, να γίνει αποδόμηση θεωρητική, ιδεολογική, πολιτική, πρακτική, προς αυτές τις πλευρές. Και θα είναι μεγάλη νίκη για τη δημοκρατία, όχι μόνο εάν και όπως έρθει η απόφαση του δικαστηρίου, αλλά εάν συρρικνωθεί ουσιαστικά και εκλογικά η δύναμη της Χρυσής Αυγής στις προσεχείς εκλογικές μάχες.»

 

 
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2020 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet