Η κρίση είχε ένα γενικότερο αποτέλεσμα που θα αποτιμηθεί θετικά στον τελικό απολογισμό: θέτοντας υπό αμφισβήτηση –πέρα από τις προθέσεις ακόμη και εκείνων που τη χειραγώγησαν και την κατηύθυναν— τις δυνάμεις που η μεταξύ τους διαπλοκή καθόριζε, επί δεκαετίες, το οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό μοντέλο «πλεύσης» της χώρας, ανέδειξε βίαια τις παθογένειές του, απεγκλωβίζοντας, ταυτόχρονα, τις δυνάμεις που είναι διατεθειμένες να τις αντιμετωπίσουν ριζικά.
Στις παθογένειες αυτές, κατέχει προέχουσα θέση η διαφθορά.
Συνοψίζοντας σε μια φράση την έννοια του όρου: επιλογές που παραβιάζουν τη θεσμοθετημένη νομιμότητα με στόχο την εξυπηρέτηση ιδιοτελών συμφερόντων, τα οποία έχουν τη δυνατότητα να το πράττουν επί ζημία του δημοσίου συμφέροντος, επαναπαυόμενα στη θέση τους στην ιεραρχία. Λακωνικότερα: ιδιοτελείς αποφάσεις από θέση ισχύος, που εγκληματούν κατά της Δημοκρατίας.
Η διαφθορά δεν αποτελεί, προφανώς, ελληνική αποκλειστικότητα. Πρόκειται για φαινόμενο παγκόσμιο και διαχρονικό, αποτέλεσμα της εκάστοτε συγκυρίας του πολιτικοοικονομικού συστήματος μέσα στο οποίο εκδηλώνεται. Όμοια με την απαραίτητη προϋπόθεσή της, τη διαπλοκή χρήματος, πολιτικής εξουσίας και επιχειρηματικών συμφερόντων, η διαφθορά μετασχηματίζεται στο χρόνο, παρακολουθώντας τη συγκυρία όχι παθητικά, αλλά ενεργητικά, συνδιαμορφώνοντας τους κανόνες «νομιμοποίησής» της.
Τα βασικά χαρακτηριστικά που έχει προσλάβει η διαφθορά στην σημερινή πολιτικοοικονομική συγκυρία διεθνώς ανάγονται στα μέσα, περίπου, του 18ου αιώνα, οπότε τα ανερχόμενα αστικά στρώματα, φορείς της νέας οικονομικής νομιμότητας, συγκρούονται με τους μέχρι τότε φορείς της πολιτικής νομιμότητας, την αριστοκρατική ολιγαρχία και το θρόνο. Στην πολιτική πραγματικότητα που διαμορφώνεται στη διάρκεια του 19ου αιώνα, αυτή της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, νομιμοποιείται, ως αυτονόητη, η υποστήριξη, με διάφορους τρόπους, της επιχειρηματικότητας από την πολιτική εξουσία. Εκεί επωάζεται η μετάλλαξη της διαφθοράς.
Στη «χρυσή εποχή» του βιομηχανικού καπιταλισμού, η σχέση χρήματος, πολιτικής εξουσίας και επιχειρηματικών συμφερόντων ήταν άμεση και ώς ένα βαθμό «ορατή» και ελέγξιμη, λόγω και της μεσολάβησης του Τύπου, ως οιωνεί «τέταρτης εξουσίας» ελέγχου των άλλων πόλων συγκέντρωσης ισχύος.
Στα καθ’ ημάς αυτό θα ανατραπεί εκ βάθρων στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν ο έλεγχος των ΜΜΕ θα παραδοθεί, άνευ όρων και κανόνων, σε επιχειρηματικά συμφέροντα, εγκαινιάζοντας μια νέα εποχή διαπλοκής και διαφθοράς.
Ελέγχοντας σε πρωτοφανή βαθμό την ενημέρωση και τον επηρεασμό της κοινής γνώμης, τα συμφέροντα αυτά μπόρεσαν να διεισδύσουν, σε βαθμό επικίνδυνο για την ίδια την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, στο πεδίο των αποφάσεων της πολιτικής εξουσίας, να απαξιώσουν το πολιτικό σύστημα –εκβιάζοντας εκπροσώπους του με την απειλή ακόμη και κατασκευασμένων καταγγελιών που θα τους είχαν συντρίψει πολύ πριν διαψευσθούν— και να αναδειχθούν σε ρυθμιστές των εξελίξεων. Με αποκορύφωμα τη μνημονιακή περίοδο και τη μεθοδευμένη επιχείρηση τρομοκράτησης και ενοχοποίησης, ηθικής και ιδεολογικής απαξίωσης ενός ολόκληρου λαού.
Ένα πανίσχυρο κύκλωμα από αλληλένδετα συμφέροντα, καλυπτόμενο από ένα σύστημα διαπλοκής που προνοεί για την αυτοπροστασία του παράγοντας συνενόχους σε όλο το φάσμα των εξουσιών, εξαγοράζοντας συνειδήσεις με προμήθειε��, εργολαβίες, λαθρεμπόριο, μίζες, ασύδοτο τραπεζικό δανεισμό. Φροντίζοντας παράλληλα, κάποια τμήματα αυτού του συστήματος, να αποκτήσουν το είδος «κοινωνικής νομιμοποίησης» που προσφέρει ο έλεγχος του αθλητισμού, ιδιαίτερα του ποδοσφαίρου, θεωρώντας ότι θα μπορούν, αν ποτέ αισθανθούν να τους απειλεί η ρομφαία του νόμου, να κατευθύνουν κατάλληλα τον «λαό» των οπαδών, στρέφοντας το θυμικό του εναντίον της όποιας κυβέρνησης, του όποιου κόμματος, του όποιου λειτουργού της Δικαιοσύνης.
Προ δεκαημέρου, ο εφοπλιστής, ιδιοκτήτης συγκροτήματος Τύπου και πρόεδρος της ΠΑΕ Ολυμπιακός, κ. Μαρινάκης, παραπέμφθηκε σε δίκη, μαζί με άλλα είκοσι επτά πρόσωπα, με την κατηγορία της τέλεσης του κακουργήματος της αλλοίωσης αποτελεσμάτων αγώνων και του πλημμελήματος της σύστασης συμμορίας.
Ο κ. Μαρινάκης δεν επέλεξε να απευθυνθεί στο θυμικό των φιλάθλων του Ολυμπιακού. Τιμά τη νοημοσύνη του αυτό. Διαφορετικά θα εξέθετε τον εαυτό του στην υποψία ότι αντιδρά σαν τυπικός εκπρόσωπος κυκλώματος διαφθοράς.
Υποστηρίχθηκε ότι δεν το έκανε επειδή το άθροισμα των συγκατηγορουμένων του είναι ποικίλης ποδοσφαιρικής προέλευσης και άρα δεν εγείρονται υπόνοιες στοχοποίησης του Ολυμπιακού ικανές να προκαλέσουν τα αντανακλαστικά των οπαδών του ιστορικού συλλόγου. Ή επειδή η εκκρεμότητά του με τον νόμο συνέπεσε χρονικά με την γνωστοποίηση της υποψηφιότητας του Πέτρου Κόκκαλη, επίσης δημοφιλούς πρώην προέδρου του Ολυμπιακού, στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ.
Υποθέσεις.
Αυτό που, σε τελική ανάλυση, μετράει είναι το ότι ο κ. Μαρινάκης επέλεξε να αντιδράσει πολιτικά.
Αντέδρασε πολιτικά επειδή, ούτως ή άλλως, είχε ήδη εκδηλωθεί ανοιχτά, όταν αναλάμβανε να καλύψει τα ενοίκια ενός έτους των γραφείων της ΝΟΔΕ Α΄ Πειραιώς και Νήσων, επιπλέον της ανακαίνισης και του εξοπλισμού τους, αποσπώντας τις δημόσιες ευχαριστίες του γραμματέα της ΝΔ στον Πειραιά, κ. Βοϊδονικόλα, που τον χαρακτήρισε «καλό φίλο της Νέας Δημοκρατίας»; Ίσως.
Αντέδρασε πολιτικά επειδή, υπολογίζοντας στη μακροημέρευση της υπόθεσής του ενώπιον της δικαιοσύνης μέχρι την τελεσιδικία, έκρινε επωφελέστερο να εξαρτήσει την ευτυχή κατάληξη της αναμέτρησής του με τη Δικαιοσύνη από την προσδοκία της ευτυχούς κατάληξης της αναμέτρησης του κ. Μητσοτάκη με την κάλπη του Οκτωβρίου; Πιθανόν – αν κάποιος αρκεστεί να κρίνει από μια φράση που ο κ. Μαρινάκης είπε μιλώντας στο ρ/σ Real Fm την επομένη της παραπομπής του. Αναφερόμενος στην προσφυγή του στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων εναντίον του Αλέξη Τσίπρα για «στοχοποίησή του από την κυβέρνηση» είχε προσθέσει καταληκτικά ότι, αν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μείνει μέχρι τον Οκτώβριο, ο κ. Τσίπρας θα γίνει ο πρώτος εν ενεργεία πρωθυπουργός με καταδικαστική απόφαση.
Ο κ. Μαρινάκης βιάστηκε να προεξοφλήσει την απόφαση του ευρωπαϊκού δικαστηρίου. Μπορεί να προεξοφλήσει με την ίδια βεβαιότητα ότι η απόφαση του δικαστηρίου στο οποίο παρέπεμψε τον ίδιο η ελληνική έννομη τάξη με την κακουργηματική κατηγορία της ανάμιξης σε σκάνδαλο διαφθοράς θα είναι αθωωτική;

Κωστής Γιούργος
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet