Proportions of the human figure, c.1492 (Vitruvian Man) (pen & ink on paper)

Του Θωμά Τσαλαπάτη

Το σώμα προχωράει μέσα στον χρόνο. Αυτό που δεν γνωρίζει άλλη απόδειξη από τον εαυτό του. Αυτό που είναι όριο του κόσμου του. Το μόνο θαύμα που γνωρίζει το σώμα είναι η φθορά. Και αυτήν προσπαθεί να την αποφύγει. Προσπαθεί να διατηρηθεί, να χαλυβδωθεί, να ντυθεί γεωμετρία μέσα από την εκγύμναση των σημείων του, προσπαθεί να γίνει πλήθος μέσα από την συνάντησή του με άλλα σώματα, να ενωθεί με άλλα σώματα διεκδικώντας τη δική τους επικράτεια, να επιβληθεί με την εξουσία να μοιάζει με νοητή προέκταση των δικών του ορίων. Να κοπεί σε απογόνους που θα συνεχίσουν το σώμα κάπου αλλού σε κάποιο άλλοτε, σε κάποιο μετά. Η θέληση για έκταση και προέκταση, αυτή είναι η ραχοκοκαλιά του σώματος.
Έτσι διαβαίνει μες τις εποχές, αυστηρά ενικό, αυτό που κάθε νύχτα ονειρεύεται πληθυντικούς. Αμύνεται σε ό, τι το περιορίζει, αμύνεται σε ό, τι του υπενθυμίζει το σύνορό του. Συνομιλεί με εποχές και αντιδρά στις επιταγές τους. Παίρνει μορφή από τις ανάγκες που αυτές του γεννούν. Κουλουριάζεται μπροστά στο πρώτο πρωτοβρόχι του φθινοπώρου, γεννά αλάτι κάτι από την απόλυτη καλοκαιρινή ζέστη. Μαθαίνει το χρόνο μέσα από την μετατόπιση των αισθήσεων. Δεν ξέρει να μετρά. Οι μόνοι αριθμοί που γνωρίζει είναι η μονάδα του εαυτού του και το άπειρο. Το άπειρο των ξένων σωμάτων, το άπειρο του χρόνου, το άπειρο του χώρου που αρνείται να συνομιλήσει μαζί του.
Μέσα στο Πάσχα το σώμα καλείται να συνομιλήσει με τις γύρω αλλαγές. Να θυμηθεί τον κόσμο που πέθανε και τώρα ξαναγεννιέται, να ορίσει τον εαυτό του μέσα στη βλάστηση που επιστρέφει, σαν θεός που ανασταίνεται πάντα ακριβής στα ραντεβού του με την ίδια πάντα αγωνία. Ενώ όλα γύρω φύονται και το σώμα προσπαθεί να αντιληφθεί τη δική του θέση σε αυτή την έξαρση. Διεκδικεί λέξεις αμφίβολου νοήματος, φτιάχνει μια ιστορία ξανά από την αρχή. Τον ήρωα που διανύει μονίμως τον ίδιο κύκλο, που πράττει στα ίδια στάδια, που φορά νέες όψεις και ονόματα για να επιβεβαιώσει το κοινό σχήμα. Το σώμα δεν μπορεί να διαβάσει το θαύμα. Και έτσι ονομάζει θαύμα την απορία του. την εκμυστηρεύεται και την μοιράζεται. Την αφηγείται και την παραλλάσει. Μέσα σε τόσες λέξεις το σώμα παραμένει σώμα. Και η πραγματική του γλώσσα είναι η σιωπή. Μια σιωπή που επιβιώνει ανάμεσα στα βεγγαλικά και τις γιορτές, τα οριζόντια αρνιά και την γάργαρη χοληστερίνη. Μια σιωπή φυτική και πέτρινη, βαθιά σαν πτώση και εξαντλημένη σαν ανάσταση. Όλα γύρω την καραδοκούν. Όλα γύρω περιμένουν. Και το σώμα, μέσα στο παρόν είναι απλώς σώμα.
Μα θα βρεθούν λέξεις ευρύχωρες, να περπατήσουν τα χτυπημένα σου πόδια. Θα βρεθούν επίθετα να χωρέσουν το λαβωμένο σου σώμα, θα βρεθούν επιφωνήματα αρκετά ώστε να εκφράσουν τη σιωπή σου. Η γλώσσα είναι το δικό μας θαύμα. Ανάμεσα στο σώμα και στον κόσμο που επιμένει να βλασταίνει, ανάμεσα στο σημείο που τελειώνουνε τα μέλη σου και εκεί που αρχίζουν τα δικά μας, ανάμεσα σε ένα άδειο χέρι και σε όσα ένα άδειο χέρι κρατά χωρίς επιβεβαίωση, χωρίς παρακάλι, χωρίς απολογία. Μια λέξη. Το δικό μας ένρινο θαύμα.

http://tsalapatis.blogspot.com/
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2020 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet