Το δημόσιο κανάλι ZDF και η οικεία μας πλέον εκπομπή «Το Ιδρυμα» (Die Anstalt), μέσα σε ενάμιση λεπτό περιέγραψε με ένα μονόπρακτο, το πώς φαντασιώνεται ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε τη διαπραγμάτευση.

Του Δημήτρη Σμυρναίου
 
H χαιρεκακία με την οποία αντιμετώπισαν τα «μνημονιακά» μέσα της Γερμανίας την «υποβάθμιση» του Γιάνη Βαρουφάκη επιβεβαιώνει την εκτίμηση ότι κάποιοι στο Βερολίνο πότε δεν εγκατέλειψαν το σχέδιο που προβλέπει την πλήρη υποταγή της Ελλάδας, ως το «καλύτερο μάθημα» προς την υπόλοιπη Ευρώπη ότι δεν υπάρχει κανένας χώρος για οπισθοχώρηση των νεοφιλελεύθερων στρατηγών. Είναι προφανές ότι ακόμα και κάποιες καλοπροαίρετες υποχωρήσεις της ελληνικής πλευράς δεν θεωρούνται αρκετές, αφού η κοινή γνώμη της Γερμανίας, αλλά και της υπόλοιπης Ευρώπης πρέπει να λάβει το μήνυμα ότι οι Έλληνες πήραν το μάθημά τους. Και ανοίγουν την όρεξη των «δανειστών» για ακόμα μεγαλύτερη πίεση προς την Αθήνα.

Στο γνωστό σκοπό

Την τιμή των γερμανικών ΜΜΕ έσωσε βεβαίως και πάλι το δημόσιο κανάλι ZDF και η οικεία μας πλέον εκπομπή «Το Ιδρυμα» (Die Anstalt) που μέσα σε ενάμιση λεπτό περιέγραψε με ένα μονόπρακτο, το πώς φαντασιώνεται ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε τη διαπραγμάτευση. Εκεί ο «λευκός, γερμανός άντρας» αντιμετωπίζει σαν σκυλάκι τον έλληνα υπουργό, που μπορεί να έχει δίκιο σε όσα λέει αλλά αυτό δεν έχει καμιά σημασία. Θα ήταν αστείο, αν δεν ήταν τόσο τραγικό για το μέλλον της γερμανικής Ευρώπης. Γιατί μπορεί Τσίπρας και Μέρκελ να συμφώνησαν σε ένα «μορατόριουμ» προκλητικών εκατέρωθεν δηλώσεων, που βλάπτουν το κλίμα της διαπραγμάτευσης αλλά υπάρχουν άλλοι «πρόθυμοι» να θυμίζουν ότι οι Έλληνες είναι «μπατίρηδες» και «στριμωγμένοι με την πλάτη στον τοίχο». Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε μάλλον παρακολουθεί από κάπου αμίλητος και τρίβει τα χέρια του από ικανοποίηση. Άλλωστε, ο «κλώνος» του Γερούν Ντάισελμπλουμ εκτελεί την αποστολή που του έχει ανατεθεί με πλήρη ευσυνειδησία.
Παράλληλα, κάποιοι άλλοι νεοφιλελεύθεροι τραγουδιστές, όπως για παράδειγμα ο ευρωβουλευτής των Χριστιανοδημοκρατών Έλμαρ Μπροκ, συνέχισαν ακόμα και την Πρωτομαγιά στο γνωστό τους σκοπό ότι το Grexit δεν τους φοβίζει, αφού θα έχει πολύ χειρότερες συνέπειες για την Ελλάδα από ότι για την υπόλοιπη Ευρώπη.

Επιμονή στην τακτική στραγγαλισμού

Είναι λογικό, λοιπόν, να αναρωτιέται κανείς, ποια θα είναι τα περιθώρια της Αθήνας στο πλαίσιο της «μεγάλης διαπραγμάτευσης» του Ιουνίου, ακόμα και αν τώρα την ύστατη στιγμή υπάρξει μια ενδιάμεση συμφωνία και κάποιες σταγόνες ρευστότητες πέσουν στην πλήρως στεγνή ελληνική οικονομία.
Η τακτική του στραγγαλισμού δεν αποτελεί, όπως όλα δείχνουν, μια πρόσκαιρη επιλογή του Βερολίνου, αλλά θα συνεχιστεί και θα ενταθεί, ειδικά στην περίπτωση, που τα ζητήματα που θα μπουν στο τραπέζι αποκτήσουν ακόμα μεγαλύτερη ευρύτητα αλλά και κόστος.
Την ίδια στιγμή πάντως, ακόμα και σε συντηρητικές εφημερίδες που πρωτοστάτησαν στην εκστρατεία για εκδίωξη της Ελλάδας, δεν λείπουν αναλύσεις, που αναρωτιούνται για τη νοημοσύνη εκείνων, όπως ο «γραφικός» Χανς Βέρνερ Ζιν, που εμμονικά ζητούν το Grexit.
Ήταν ενδεικτική η  ανάλυση που φιλοξενούσε η «ντι Βελτ» στα μέσα της εβδομάδας, όπου απροσδόκητα εξηγούσε ότι δεν είναι μόνο οι άμεσες συνέπειες μιας τέτοιας εξέλιξης που θα έπρεπε να συνυπολογίσει κανείς και οι οποίες είναι λίγο ως πολύ διαχειρίσιμες, αλλά το τι θα συμβεί μακροπρόθεσμα.
«Τι θα συμβεί αν σε δύο, τρία ή πέντε χρόνια ένα άλλο μέλος της Ευρωζώνης αποκτήσει πρόβλημα. Η Ελλάδα θα αποτελεί τότε ένα προηγούμενο και κανένας πολιτικός δεν θα μπορεί να ισχυριστεί ότι αποκλείεται μια έξοδος από την Ευρωζώνη.» Και στη συνέχεια η ίδια ανάλυση ασχολείτο με τις συνέπειες που θα είχε ένα Grexit στην εικόνα της Ευρώπης συνολικότερα. Η νεολαία σε πολλές χώρες της κρίσης συνδέει πια την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση με οικονομική καταστροφή. Και στη Γερμανία οι πολίτες φοβούνται ότι η κυβέρνηση θα «βάλει πάλι χέρι στα χρήματά τους». Όλοι πλέον δείχνουν να επιθυμούν λιγότερη και όχι περισσότερη Ευρώπη. «Η ενοποίηση της ηπείρου δείχνει να έχει χάσει πλέον κάθε νομιμοποίηση».

Η ουσία του ζητήματος

Αλλά το ερώτημα είναι αν πραγματικά αυτό ανησυχεί τον κύριο Σόιμπλε και τους ομοϊδεάτες του, που άσχετα από το τι δηλώνουν δημόσια, ουσιαστικά ενδιαφέρονται για την Ευρώπη, μόνο αν αυτή είναι κτισμένη στα δικά τους πρότυπα. Γι’ αυτό και τα «πανηγύρια» για την περιθωριοποίηση Βαρουφάκη που κράτησαν ολόκληρη την εβδομάδα δεν μπόρεσαν να κρύψουν την ουσία του ζητήματος, που δεν είναι άλλη από το γεγονός ότι αυτό που ενοχλούσε δεν ήταν το πρόσωπο αλλά οι επικίνδυνες ιδέες που προσπάθησε να περάσει στην υπόλοιπη Ευρώπη.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet