Τα αποσπάσματα της ομιλίας, που φιλοξενεί σήμερα η «Εποχή», εκφωνήθηκαν από τον υπουργό στην εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ «Εκλογές 2019 – Τέσσερα διλήμματα για την οικονομία και την κοινωνία» στα Γιάννενα, την Πέμπτη 2 Μαΐου, όπου απηύθυναν χαιρετισμό οι υποψήφιες ευρωβουλεύτριες Φωτεινή Σκοπούλη και Όλγα Νάσση.

 

Υπάρχει ένα ιστορικό έλλειμμα στην αντιπολίτευση. Αν ακούτε, όχι μόνο τον κ. Μητσοτάκη αλλά και βουλευτές και εφημερίδες, η ιστορία αρχίζει ουσιαστικά το 2014. Το 2014 δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα, η κυβέρνηση πήγαινε μια χαρά, είχαμε τη στροφή της ανάπτυξης, θα βγαίναμε στις αγορές, θα υπήρχε λύση για το χρέος. Όλη η καταστροφή έγινε μετά. Ο ελληνικός λαός, όμως, ξέρει, ή πρέπει να ξέρει, ότι δεν είναι έτσι. Ότι για το 2014 οι ιστορικοί θα γράψουν ότι μας άφησαν με άδεια ταμεία, χωρίς κάτι για το χρέος, χωρίς πρόσβαση στις αγορές, επίτηδες για να συμβεί η αριστερή παρένθεση. Αυτά όλα έπρεπε να αντιμετωπίσουμε. Οπότε καταλαβαίνω, όπως και ο Αλέξης και όλο το οικονομικό επιτελείο, το ζόρι των ανθρώπων τα τελευταία τέσσερα – πέντε χρόνια. Το καταλαβαίνουμε απολύτως, ζητάμε όμως και την κατανόησή τους, ως προς αυτό, που αντιμετωπίσαμε. Δεν είναι εύκολο να έλθει μια κυβέρνηση, να είναι άδεια τα ταμεία και κάθε μήνα να μην ξέρει πώς θα πληρωθούν οι συντάξεις... Προσπαθήσαμε να αντιστρέψουμε την πραγματικότητα με ένα σχέδιο, μετά από τον Σεπτέμβρη του 2015, την ήττα που είχαμε, το συμβιβασμό θα πείτε άλλοι, προσπαθήσαμε να είμαστε τελείως ειλικρινείς με το λαό. Είπαμε ποιο είναι το πρόγραμμα, ποιος είναι ο συμβιβασμός και με σχέδιο κάναμε ό,τι κάναμε. Να κλείσουμε τις αξιολογήσεις, που δεν τις είχαν τελειώσει, να κρατήσουμε τους στόχους όχι σαν φετίχ ότι πιάνουμε τους δημοσιονομικούς στόχους, αλλά ως βήμα για την αξιοπιστία μας, να μπορούμε να βγούμε από το μνημόνιο και να κάνουμε μετά το δικό μας το πρόγραμμα. Κρατείστε το αυτό. Και φάνηκε το σχέδιο πώς εξελίχθηκε, πώς βγήκαμε από το μνημόνιο, πώς έχουμε πρόσβαση στις αγορές, πώς έχουμε ένα χρέος που είναι εντελώς βιώσιμο για 10 – 15 χρόνια και εξαρτάται από μας να έχουμε αναπτυξιακές πολιτικές για να μειωθεί ως ποσοστό του ΑΕΠ. Πόσο, μας ρωτούσαν πέρυσι και μας κορόιδευαν, θα μειωθούν οι συντάξεις; Και εμείς, με σχέδιο, απαντούσαμε: κάθε πράγμα στην ώρα του. Γιατί εμείς είχαμε σχέδιο, ξέραμε πώς θα το χειριστούμε, πώς δεν θα μειωθούν οι συντάξεις. Τώρα, βρήκαν ότι θα μειωθεί το αφορολόγητο, που είναι νόμος του κράτους. Πάλι θα την πατήσουν, γιατί δεν έχουν καταλάβει πόσο σημαντικό είναι να χτίσεις αξιοπιστία.

Το κλειστό πολιτικό σύστημα



Θεωρώ ότι σ’ αυτές τις ευρωεκλογές παίζονται τέσσερα σημαντικά διλήμματα, τέσσερις διαχωριστικές γραμμές. Είναι σημαντικό να τις ξέρουμε, να συζητήσουμε, να καταλάβουμε τι σημασία έχουν. Το πρώτο είναι το πολιτικό σύστημα. Δεν θα διαφωνήσουμε, τουλάχιστον εδώ, ότι πριν από το 2009 το πολιτικό σύστημα ήταν κάπως σικέ. Η γιαγιά μου στην Πρέβεζα και η γιαγιά μου στη Θεσσαλονίκη όταν ήθελα μίκυ μάους ή ένα γύρο με πίτα παραπάνω, μου λέγαν ότι τα λεφτά δεν φυτρώνουν στα δέντρα. Προφανώς ούτε ο κ. Βενιζέλος, ούτε ο κ. Μητσοτάκης, ούτε ο κ. Σημίτης είχαν την ευτυχία να έχουν γιαγιάδες και παππούδες να τους το λένε αυτό. Γιατί πριν το 2009 πηγαίναν στις εκλογές, είχαν πολλά εκατομμύρια και δεν τους ήλθε ούτε μια στιγμή στο νου, του κ. Σημίτη, να πουν βρε Τσουκάτε από πού βγαίνουν αυτά τα λεφτά; Πώς μπορούμε να κάνουμε τέτοια καμπάνια; Ήταν κλειδωμένο το πολιτικό σύστημα. Ξέρετε ποια είναι η πικρή αλήθεια; Αν δεν είχαμε την κρίση, δεν θα μπορούσαμε να το σπάσουμε. Ήταν το δικό τους σύστημα, με τα δικά τους λεφτά που παίρναν, από όπου τα παίρναν, που μπορούσε να γίνει αναπαραγωγή ενός φαύλου κοινωνικού οικονομικού, πολιτικού συστήματος. Χρειαζόταν μια κρίση για να καταλάβουμε πώς πραγματικά λειτουργούσε.
Άρα το θέμα δεν είναι μόνο να μιλάμε για σκάνδαλα, είναι να δούμε πώς θωρακίζουμε το σύστημα από μελλοντικά σκάνδαλα. Έχετε δύο βουλευτές γιατρούς εδώ και μια, ελπίζω, ευρωβουλεύτρια γιατρέσσα και μπορούν να σας πουν πολύ περισσότερα από εμένα τα μέτρα που έχουν παρθεί για να θωρακίσουν το σύστημα υγείας. Τώρα δεν αποφασίζουμε την τιμή των φαρμάκων μόνοι μας, αλλά μαζί με άλλες χώρες. Γιατί δεν γινόταν αυτό πριν; Δεν είχε σκεφτεί κάποιος υπουργός Υγείας πριν από εμάς ότι ίσως μια πιο συλλογική διαπραγμάτευση θα έφερνε αποτελέσματα και είχαμε το κόστος στην υγεία που είχαμε. Κάναμε και την απλή αναλογική στην αυτοδιοίκηση για να θωρακισθεί το σύστημα. Αυτό που υπήρχε στην Ελλάδα, πχ το δικό μου κόμμα να πάρει 25% και να έχει το 60% των συμβούλων, πού ακούστηκε; Χωρίς να υπάρχει διαφάνεια, συναίνεση; Κάναμε αντίστοιχες προτάσεις και για τη συνταγματική αναθεώρηση.
Μου έκανε εντύπωση ότι παλιοί βουλευτές ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ δεν είχαν το θάρρος να ψηφίσουν ούτε μια μικρή αλλαγή, π.χ. να υπάρχουν θητείες στους βουλευτές. Να δείξουν ότι η εκλογή βουλευτών δεν είναι οικογενειακή υπόθεση των Βαρβιτσιώτηδων, των Κεφαλογιάννηδων, των Μητσοτάκηδων και μας μιλούν, εμάς, για νεποτισμό. Γι’ αυτό όταν ο κ. Σημίτης είπε ότι εμείς είμαστε ενοικιαστές σ’ αυτή την κυβέρνηση, πολύ βαριά κουβέντα, το σκέφτηκε, του βγήκε έτσι χωρίς να το καταλάβει; Εκτός αν πραγματικά μέσα τους, και οι νεοδημοκράτες και οι παλαιοπασόκοι, θεωρούν ότι μόνο αυτοί είναι οι μόνιμοι και νόμιμοι ιδιοκτήτες της χώρας και όλοι οι άλλοι είμαστε ενοικιαστές. Για μας μόνο ο λαός είναι ιδιοκτήτης και όλοι είναι ενοικιαστές, είτε είναι κόκκινοι, είτε μπλε, είτε πράσινοι. Άρα, θέλουμε αυτό το πολιτικό σύστημα να εξελιχθεί, να γίνει πιο δημοκρατικό, με διαφάνεια, με λιγότερο πελατειακό κράτος.

Τα ψέμματα για τη μεσαία τάξη

Το δεύτερο δίλημμα είναι η συζήτηση για τη μεσαία τάξη που έχει πολύ μεγάλη σημασία. Εμείς την καταστρέψαμε, το λέει η κ. Γεννηματά, ο κ. Μητσοτάκης. Διπλό το ψέμα. Το πρώτο ψέμα είναι ότι την εποχή Βενιζέλου – Σαμαρά για μια μεσαία οικογένεια με δυο παιδιά –εξαρτάται βέβαια και από το πώς την ορίζεις– το οικογενειακό της εισόδημα μειώθηκε 5.000 – 6.000 ευρώ τον χρόνο. Στη δική μας εποχή, έως το 2016 –και θα είναι πολύ καλύτερα τα πράγματα το 2017 και το 2018 διότι θα έχουμε ανάπτυξη– αυξήθηκε 100 ευρώ. Ποιος την κατέστρεψε λοιπόν; Περιμένουμε μια απάντηση. Είναι ψεύτικα τα στοιχεία μας, είναι διαφορετική η πραγματικότητα; Τίποτε, απαντούν, εσείς καταστρέψατε τη μεσαία τάξη. Το δεύτερο ψέμα είναι ότι παντού στο δυτικό κόσμο η μεσαία τάξη μειώνεται και είναι σε μεγάλη δυσκολία. Όπου υπάρχει νεοφιλελεύθερη πολιτική δημιουργεί προβλήματα ανεργίας, παιδικής φτώχειας, φτώχειας και αποκλεισμού, αλλά συγχρόνως συρρικνώνεται η μεσαία τάξη.
Χρειάζεται βοήθεια η μεσαία τάξη, σε πολλούς τομείς. Αλλά εμείς έχουμε προσπαθήσει με διάφορους τρόπους να βοηθήσουμε τη μεσαία τάξη. Πρώτον, αλλάξαμε την αναπτυξιακή μας πολιτική. Τα ευρωπαϊκά κονδύλια πηγαίναν σε δρόμους, μεγάλες υποδομές, τώρα πηγαίνουν σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Έρχεται το νομοσχέδιο για τις μικρο-χρηματοδοτήσεις όπου θα μπορεί, πχ, ένας αγρότης που έχει κάποια στρέμματα, να παίρνει, ανάλογα, δάνειο και να το επιστρέφει σ΄ ένα χρόνο. Θα σας πω και άλλα πράγματα που κάναμε και θα κάνουμε. Αλλά επιτρέψτε μου να πω κάτι. Τα μεσαία στρώματα έχουν παιδιά ή έχουν μόνο η εργατική τάξη και οι πλούσιοι; Δεν θέλουν καλά σχολεία; Έχουν μεγάλους ανθρώπους ή παιδιά που αρρωσταίνουν ή έχουν μόνο οι πλούσιοι και οι φτωχοί; Θέλουν νοσοκομεία γι’ αυτές τις ανάγκες; Η μεσαία τάξη ανησυχεί για την ανασφάλεια, το πώς ζούμε στην πόλη μας, τα ναρκωτικά και θέλει ένα περιβάλλον όπου τα παιδιά της να μπορούν να παίζουν με ασφάλεια; Να κάνουμε, λοιπόν, μια σημαντική προσπάθεια για τα μεσαία στρώματα, γιατί δεν έχουν να περιμένουν τίποτε από τον κ. Μητσοτάκη. Όπου βγήκαν άνθρωποι με τις δικές του ιδεολογικές θέσεις και πολιτικές τα μεσαία στρώματα έχουν χάσει.
Έτσι, φθάνουμε στο εξής: αν ο δημοσιονομικός χώρος που έχουμε δημιουργήσει, θα είναι μόνο για φοροελαφρύνσεις ή ανακοινώνουμε ένα ποσοτικοποιημένο πακέτο, όπως στη Θεσσαλονίκη τον Σεπτέμβρη, που είχε, από τη μια μεριά, μειώσεις ασφαλιστικών εισφορών για τους αυτοαπασχολούμενους, μείωση του ΕΝΦΙΑ και, από την άλλη, κοινωνικές δαπάνες για την ειδική αγωγή, για τα παιδιά, τα επιδόματα στέγασης. Η ζήτηση για τη στέγαση έχει ξεπεράσει κάθε μας προσδοκία, πραγματικά πιάσαμε μια κοινωνική ανάγκη. Όσοι θεωρείτε εδώ ότι ανήκετε στη μεσαία τάξη δεν έχετε παιδιά που ζορίζονται να φύγουν από το σπίτι, να έχουν νοίκι και να χρειάζονται βοήθεια; Αυτό είναι το κοινωνικό κράτος που προσπαθούμε εμείς.

Τα επικείμενα μέτρα ελαφρύνσεων

Υπάρχει μια πολύ μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην αντιπολίτευση και σε εμάς. Τι λέει η αντιπολίτευση του κ. Μητσοτάκη; Ψηφίστε εμάς, για ένα – δυο χρόνια θα αυξήσουμε την αξιοπιστία μας και θα διαπραγματευτούμε μικρότερα πλεονάσματα και θα δείτε πόσο θα βοηθήσουμε τα μεσαία στρώματα και όλους τους άλλους. Εμείς στήσαμε την αξιοπιστία μας και τώρα είμαστε σε θέση να ανακοινώσουμε σημαντικά μέτρα. Το πρώτο που θα το δείτε, που θα κατατεθεί στη Βουλή το Σάββατο ή τη Δευτέρα, είναι ένα μικτό νομοσχέδιο για τις 120 δόσεις και για τις εισφορές και για τους φόρους. Το είχαμε υποσχεθεί και τώρα μπορούμε να το κάνουμε. Θα είναι μεγάλη ανακούφιση και είναι μια πραγματική ανάγκη για ανθρώπους που πραγματικά θέλουν να ξεπληρώσουν το χρέος τους, δεν είναι τσαμπατζήδες.
Εμείς, σ’ όλα όσα έχουμε κάνει για τα χρέη, έχουμε πάρει υπόψη τρεις κατηγορίες ανθρώπων. Η πρώτη είναι οι άνθρωποι που πραγματικά έχουν ανάγκη, δεν έχουν ρευστότητα και με ένα διακανονισμό μπορεί να πληρώσουν. Η δεύτερη είναι οι άνθρωποι αυτοί που έχουν πληρώσει με το αίμα τους τις δόσεις, δεν έχουν ξεφύγει καθόλου και σου λένε ότι θέλουν και αυτοί βοήθεια, και αυτοί είναι δύσκολα, οπότε «μην τιμωρείτε μόνο εμάς, μην βοηθάτε μόνο τους άλλους». Η τρίτη κατηγορία είναι οι στρατηγικοί κακοπληρωτές που υπάρχουν και όλοι τους ξέρετε. Εμείς έχουμε την αξιοπιστία που έχουμε δημιουργήσει με τους θεσμούς και μπορούμε να εφαρμόσουμε κάτι γιατί, πια, πιστεύουμε ότι θα αποφύγουμε να βάλουμε στα μέτρα μας αυτούς που δεν πρέπει και θα βάλουμε όσους πρέπει.
Στη συνάντηση που θα έχω το Σάββατο με τον πρωθυπουργό θα συζητήσουμε ποιος χώρος υπάρχει για κάποιες άλλες ελαφρύνσεις. Έχουμε, σχεδόν, καταλήξει πόσο μεγάλος είναι αυτός ο χώρος, πώς θα ξοδευτεί και ποιες είναι οι ανάγκες με κάποια ιεράρχηση. Αυτές είναι οι παροχές που λένε. Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ τη δεκαετία του ’60 σε μια από τις διάσημες ομιλίες του έλεγε: «σας κάνει εντύπωση ότι όταν εμείς ζητάμε κάτι για τους φτωχούς και τα μεσαία στρώματα είναι παροχές και όταν είναι για τους πλούσιους είναι επιδότηση για το καλό της χώρας»; Δεν είναι λίγο παράξενο να μην μπορούμε να αποδομήσουμε τι σημαίνει παροχή; Όταν η Θεανώ Φωτίου έχει κάνει τόσα πράγματα στο υπουργείο Εργασίας για το παιδί, που η παιδική φτώχεια είναι πολύ μεγαλύτερη στην Ελλάδα από ό,τι αυτή των πάνω από 65, είναι παροχή; Στη διαφωνία που είχε ο σύντροφος Πολάκης με τον κ. Κιμπουρόπουλο η κριτική είχε μια σωστή ανάλυση. Δεν είναι παροχές αυτά που χρειάζεται κάποιος που είναι σε μια αναπηρική καρέκλα και είναι άλλες οι ανάγκες που έχω εγώ. Όταν είσαστε στη δουλειά, στα καφενεία να αποδομείτε τι σημαίνει παροχή. Αν είναι κάθε φορά που έχουμε μια αριστερή κυβέρνηση, αυτό να είναι παροχή και κάθε φορά που είναι δεξιά, να υπάρχουν μόνο επιδοτήσεις για τους δικούς τους, αυτό να φανεί στον κόσμο.

Τι κοινωνικό κράτος θέλουμε



Άλλο δίλημμα είναι τι κοινωνικό κράτος θέλουμε. Άρχισα με τη μεσαία τάξη, γιατί η ανισότητα, η έλλειψη θέσεων εργασίας, η έλλειψη πρόσβασης σε κοινωνικά αγαθά πιάνει και το θέμα των μεσαίων τάξεων. Αυτό που μπαίνει σ’ αυτές τις εκλογές, είναι πώς αντιμετωπίζουμε αυτό το πρόβλημα. Τρίτον, πώς συνδέεται μ’ αυτό. Είναι η άνοδος της ακροδεξιάς και αυτό που φοβόμαστε όλοι. Εμείς οι αριστεροί όλων των εκδοχών ξέρουμε ένα πράγμα: υπάρχουν πολλοί τρόποι να περιθωριοποιήσεις την ακροδεξιά, αλλά υπάρχει ένας τρόπος που δεν μπορείς να το κάνεις κι αυτός είναι να υιοθετήσεις μέρος του προγράμματος της δεξιάς. Αυτό το πιστεύουμε μέσα μας, το γνωρίζουμε από τη δεκαετία του 1930. Όποιος θεωρεί ότι μπορεί να περιθωριοποιήσει τη δεξιά παίρνοντας ένα κομμάτι από το πρόγραμμά της, είναι πολύ λανθασμένος και θα έχει πολύ κακές συνέπειες.
Όταν η ΝΔ λέει, για έναν άλλον συνυποψήφιο σας, τον Πάνο Λάμπρου ότι είναι κοντά στην 17 Νοέμβρη, υπάρχουν εδώ δύο προβλήματα. Πρώτον, η χυδαιότητα της πολιτικής αντιπαράθεσης, γιατί είναι ένας άνθρωπος ο οποίος δουλεύει χρόνια για τα δικαιώματα. Γιατί συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλοι και φίλες, τα δικαιώματα για την αριστερά είναι στο κέντρο, όχι μόνο για την αριστερά, δεν είναι για τους φίλους μας. Τα δικαιώματα είναι για ανθρώπους που δεν συμπαθούμε, αυτό σημαίνει αστική δημοκρατία και φιλελευθερισμός. Δεν είναι να ‘χεις δικαιώματα για ανθρώπους που αγαπάς, αλλά ίσα-ίσα εκεί που τεστάρεσαι, είναι να δίνεις δικαιώματα σε ανθρώπους που δεν αγαπάς, δεν συμπαθείς, δεν συμφωνείς μαζί τους. Και όταν η ΝΔ κατηγορεί τον Λάμπρου ότι είναι με την 17 Νοέμβρη, κάνει και κάτι άλλο: λέει αντίο στο φιλελευθερισμό! Διότι υποτίθεται ότι είναι η μεγάλη φιλελεύθερη παράταξη και φιλελευθερισμό εγώ δεν βλέπω. Και δεν βλέπω και σε έναν άλλο τομέα που έχει να κάνει με το μακεδονικό...

Συμμαχία ενάντια στην ακροδεξιά

Έχουμε καταφέρει παρά πολλά τον τελευταίο καιρό. Μια από τις στεναχώριες μου είναι ότι, όχι ο κόσμος εκτός, αλλά εμείς, πολύ συχνά δεν γνωρίζουμε τα πράγματα που έχουν γίνει. Π.χ. στην υγεία, στην εργασία, στην παιδεία, δεν τα ξέρει ο κόσμος. Μια δημοσκόπηση του Φεβρουαρίου βρήκε ότι το 65% πίστευαν ακόμη ότι θα μειωθούν οι συντάξεις! Αυτό απαιτεί μια διαφορετική αντιμετώπιση από όλους μας. Είναι χρέος μας να ξέρουμε το έργο μας. Γι΄ αυτό είναι και σημαντική η διεύρυνση που έχουμε. Είναι σημαντική διότι ένας κόσμος –και δεν το θέτω ότι πάντα εμείς είχαμε δίκιο και αυτοί άδικο– καταλαβαίνει, στις συγκεκριμένες συνθήκες, ότι δεν μπορεί να προχωρήσει ούτε η Ευρώπη, ούτε η Ελλάδα, χωρίς ευρύτερες συσπειρώσεις που κατανοούν αυτά τα διλήμματα. Είμαστε από την ίδια μεριά... Είναι δυνατόν να έχουμε αυτές τις συγκλίσεις και να μην εκφραστούν αυτές; Δεν είναι σωστό και έχουμε μάθει από την ιστορία όταν υπάρχει άνοδος της ακροδεξιάς, το να μην κάνουμε αυτές τις ευρύτερες συμμαχίες είναι επικίνδυνο.
Παρ΄ όλα αυτά, στην Ευρώπη και στην Ελλάδα εγώ είμαι υπέρ αυτού που ονομάζουμε κόκκινο-κοκκινο-πράσινο. Θεωρώ, δηλαδή, ότι σοσιαλδημοκράτες που έχουν μια αριστερή στροφή και έχουν αλλάξει, οι αριστεροί και οι πράσινοι μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα. Στην Ευρώπη, μετά τις ευρωεκλογές, αυτές οι τρεις ομάδες πρέπει να κάτσουν και να κάνουν π.χ 15 βασικές παρεμβάσεις, που άλλες θα υποστηρίζουν οι μεν, άλλες οι δε. Είναι σημαντικό αυτή η συμμαχία και εδώ να μπορέσει να κάνει κάτι παρόμοιο. Μ΄ αυτά που πετύχαμε στο χρέος, έχουμε καλύτερους όρους αποπληρωμής του μέχρι το 2033, μου φαίνεται, απ΄ ό,τι έχουν Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία. Θα κάτσουν οι προοδευτικές δυνάμεις να συζητήσουν πώς θα αλλάξουν την Ελλάδα για να μπορέσουμε να αξιοποιήσουμε αυτά τα 15 χρόνια ή θα αφήσουμε να γίνουν πράγματα σήμερα χωρίς να βλέπουμε το αύριο;
Θα πρέπει να σας πω, συγχρόνως, ότι όλα αυτά που έχω πει, δεν σημαίνει ότι πρέπει να μη υπάρχουνε και διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα μας, διαφωνίες και στη μάχη των ιδεών. Το είπε ο Αλέξης Τσίπρας και δεν είναι να λέμε πάντα ότι λέει ο αρχηγός, το λέω όμως διότι τώρα θα πούνε ότι διαφωνώ με τον Αλέξη. Αλλά το είπε πολύ, μα πολύ καθαρά στο Γαλάτσι. Αν έχουμε σπάσει την απομόνωσή μας, όπως είπα και εγώ στην αρχή, την έχουμε σπάσει οι αριστεροί. Αν έχουμε πάρει μια μεγαλύτερη αίγλη στους σοσιαλδημοκράτες, το κάναμε σαν αριστεροί...

 

 

Τρεις αναφορές

Ο Ευκλείδης στην ομιλία του, εισαγωγικά, έκανε τρεις αναφορές συμπατριωτών του Ηπειρωτών, κάθε μια με τη δική της ξεχωριστή, εντελώς διαφορετική αξία. Η πρώτη, ήταν στον Δημήτρη Παπαδημούλη, που εργάστηκε αφάνταστα σκληρά, για να σπάσει η απόλυτη απομόνωση του ΣΥΡΙΖΑ στην Ευρώπη, να φθάσουμε στη σημερινή του ενεργή σχέση με τις όμορες πολιτικές δυνάμεις, την επιβράβευση της επιλογής του των ανοιγμάτων από τις άλλες δυνάμεις. Η δεύτερη, ήταν στον Γιάννη Μπανιά, που, όπως κι άλλοι αριστεροί, δεν πρόλαβε να δει τον Γενάρη του 2015 τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, που τον χαρακτήρισε αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ, που τον πίστευε όσο σχεδόν κανένας άλλος, ότι αυτή η αριστερά μπορεί να ξεκινήσει. Η τρίτη, ήταν σε έναν αγωνιστή της αριστεράς, απ’ αυτούς που δεν θα γράψει κάτι η ιστορία, Πρεβεζάνο, δάσκαλο –κι αυτό έχει τη σημασία του, όπως σημείωσε– τον Φώτη Τρούντα, πολύ αγαπητός, ήπιος. Κρατούσε τα γραφεία στις εκλογές του 2004 και 2007 με τον ΣΥΡΙΖΑ. «Ευκλείδη, αυτή τη φορά θα πάμε λίγο καλύτερα;», ρωτούσε με αγωνία. Γνώρισε την εξορία, τη φυλακή και ποτέ δεν παραπονέθηκε. Το μόνο παράπονό του ήταν που δεν τον άφησε το κράτος της δεξιάς να διδάξει παιδιά! Να το θυμόμαστε αυτό, τι έχουν τραβήξει οι άνθρωποι σ’ αυτή τη χώρα, πόσοι Φώτηδες που βλέπουν τώρα την αριστερά ως κάτι καινούργιο, σημείωσε ο Ευκλείδης.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet