O δαίμων των …ευρωεκλογών επεφύλαξε στον Σταύρο Θεοδωράκη μια ευχάριστη έκπληξη, την πρώτη μετά από αρκετές δυσάρεστες το προηγούμενο διάστημα: το κόμμα του μπορεί να υπολογίζει βάσιμα στην ανασυγκρότηση της κοινοβουλευτικής του ομάδας —και ο ίδιος στην αποκατάστασή του στη θέση του επικεφαλής της, με τις κοινοβουλευτικές προνομίες που συνεπάγεται για τον κάτοχό της η θέση αυτή— καθώς συμπληρώνεται ο ελάχιστος αριθμός βουλευτών που απαιτείται σχετικά.
Ο Ποτάμι είχε υποχωρήσει κάτω από το απαιτούμενο όριο των πέντε βουλευτών μετά την αποχώρηση και ανεξαρτητοποίηση των κ.κ. Γ. Αμυρά και Γρ. Ψαριανού, οι οποίοι ήταν αντίθετοι με τη γραμμή υπερψήφισης της Συμφωνίας των Πρεσπών, και τη διαγραφή του Σπύρου Δανέλλη, ο οποίος, ερμηνεύοντας κατά γράμμα την απόφαση για ψήφο κατά συνείδηση, είχε δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. Τώρα, μετά την παραίτηση της κ. Κατερίνας Μάρκου από την έδρα της για να κατέβει στις ευρωεκλογές με η Ν.Δ. –την οποία έδρα είχε κομίσει στην αξιωματική αντιπολίτευση μεταπηδώντας από το Ποτάμι τον Φεβρουάριο του 2018— και την παραίτηση του κ. Αμυρά, προκειμένου να συμπεριληφθεί στο ίδιο ευρωψηφοδέλτιο, τις έδρες τους στη Βουλή καταλαμβάνουν ο κ. Ν. Νυφούδης και η κ. Αντιγόνη Λυμπεράκη, αντιστοίχως.
Αν το μίνιμουμ βουλευτών που επιτυγχάνεται αρκεί, θα το κρίνει τις επόμενες μέρες η αρμόδια Επιτροπή της Βουλής. Η οποία θα αποφασίσει αν ο κανόνας των δέκα βουλευτών που απαιτούνται για να συσταθεί εξ υπαρχής κοινοβουλευτική ομάδα ισχύει και όταν αυτή πρόκειται να ανα-συσταθεί, ή αν για την ανα-σύστασή της αρκεί το όριο κάτω από το οποίο είχε επέλθει η διάλυσή της, δηλαδή οι πέντε βουλευτές.
Οι ενδείξεις συγκλίνουν στη δεύτερη εκδοχή. Ο Σταύρος Θεοδωράκης δεν πρέπει να ανησυχεί.
Μπορεί να αρχίσει να το κάνει από την επαύριο. Όταν θα κληθεί —όπως είναι το πιθανότερο να συμβεί, αν συμπέσουν οι χρόνοι— να τοποθετηθεί στην Ολομέλεια, ως επικεφαλής κοινοβουλευτικής ομάδας πλέον, στη συζήτηση της πρότασης μομφής κατά του Παύλου Πολάκη, την οποία έχει προαναγγείλει ο κ. Μητσοτάκης. Σε μια συζήτηση που προβλέπεται διακεκαυμένη, ο Σταύρος Θεοδωράκης θα (προ)κληθεί να δώσει το στίγμα του, το πώς προτίθεται να τοποθετηθεί στο φάσμα των συσχετισμών που διαμορφώνει η αναμέτρηση των δύο μεγάλων συσπειρώσεων στον ορίζοντα των ευρωεκλογών και, παραπέρα, των εθνικών εκλογών.
Από το πώς θα επιλέξει να εκκινήσει, θα εξαρτηθεί, εν πολλοίς, αν ευτυχήσει να ανταποδώσει στον … δαίμονα των ευρωεκλογών την ευχάριστη έκπληξη που του επεφύλαξε, σημειώνοντας στις 26 Μαΐου επίδοση τέτοια που θα επιτρέψει την …ανασύσταση της παρουσίας του Ποταμιού στο Ευρωκοινοβούλιο. Θα είναι μια εξέλιξη καλόδεχτη από όσους απεύχονται την ακραία πόλωση, όσους πιστεύουν στην απλή αναλογική και στην ευεργετική δράση της υπέρ της δημοκρατικής συνεννόησης και της πολιτικής ομαλότητας.
Τον Μάρτιο του 2018, ο Σταύρος Θεοδωράκης είχε προχωρήσει σε μια κίνηση που ερμηνεύτηκε —όχι αδικαιολόγητα— ως απόπειρα να αυτονομηθεί πολιτικά, να επιδείξει ταυτότητα διαφορετική από αυτήν που καταλογιζόταν –όχι άδικα— στο κόμμα του, ότι δηλαδή είχε αφεθεί να εξισωθεί με υποχείριο προϊόν του οικονομικού και πολιτικού παρασκηνίου, ανάχωμα στην εύλογη τάση της Αριστεράς να διαλέγεται με το Κέντρο. Ανταποκρινόμενος στη πρόσκληση του πρωθυπουργού, ο Σταύρος Θεοδωράκης είχε επισκεφθεί τότε το Μαξίμου και είχε συζητήσει με τον Αλέξη Τσίπρα μια πρόταση που είχε καταθέσει, αλλά και θέματα τρέχουσας πολιτικής, ως είθισται μεταξύ πολιτικών αρχηγών σε μια ευνομούμενη, δημοκρατική πολιτεία.
Το πλήρωσε ακριβά. Η λεηλάτηση της κοινοβουλευτικής του ομάδας από τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ απλώς κορυφώθηκε μετά την απόφαση του κόμματός του να υπερψηφίσει τη Συμφωνία των Πρεσπών στη Βουλή.
Με την ανασυγκρότηση της Κ.Ο. του Ποταμιού ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στην τρέχουσα πολιτική πραγματικότητα. Ένα κεφάλαιο, όπου κεντρική θέση διεκδικεί, αναμφισβήτητα, η Προοδευτική Συμμαχία με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ. Χωρίς διάθεση ποδηγέτησης του δημοκρατικού χώρου. Είναι ευχής έργο αυτό να γίνει κατανοητό από κάθε ενδιαφερόμενο. Πράγμα που, κατά τη γνώμη μας, έχει ήδη αρχίσει να συμβαίνει, παρά τις όποιες επιφυλάξεις, που υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν μέχρι, τουλάχιστον, τις εθνικές κάλπες.
Από την άποψη αυτή, τα όσα με αρκετά πικρόχολη διάθεση κατέθεσε σε πρόσφατη συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο ευρωβουλευτής του Ποταμιού Μίλτος Κύρκος —με αφορμή την τοποθέτηση του Αλέξη Τσίπρα ότι η Συμφωνία των Πρεσπών είναι ευκαιρία για αναδόμηση του πολιτικού σκηνικού— καταλογίζοντας στον πρωθυπουργός ότι είδε τις Πρέσπες «σαν μια ευκαιρία για την έξοδο του κόμματός του από τα αδιέξοδα που το έχει οδηγήσει η κατώτερη των δυνατοτήτων ή των ελπίδων πορεία των τελευταίων τεσσάρων χρόνων», και, παράλληλα, προκαλώντας τον να «αρχίσει έναν ουσιαστικό διάλογο για ποιο λόγο η δική του εκδοχή της Αριστεράς οδήγησε στην αναγέννηση της δεξιάς παράταξης και στην ουσιαστική απαξίωση των αριστερών ιδεών στη χώρα μας», δεν πρέπει να εκληφθούν τόσο υπερβολικά όσο ακούγονται.
Θα μπορούσε να πράξει διαφορετικά το κόμμα εξ ονόματος του οποίου μιλά ο νουνεχής Μίλτος Κύρκος;
Εν όψει αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων μέχρι το τέλος του έτους, υπό συνθήκες εντεινόμενης πόλωσης, το Ποτάμι θα προσπαθεί να περιχαρακωθεί σε μια διακριτή ταυτότητα, επιδιώκοντας να μην εξαχνωθεί. Κατανοητό. Ο ΣΥΡΙΖΑ τού αναγνώρισε αυτό το δικαίωμα όταν ο αρχηγός του συνομιλούσε με τον πρωθυπουργό στο Μαξίμου τον Μάρτιο του 2018. Δεν θα του το αμφισβητήσει τώρα — για να μπορεί, αν μη τι άλλο, να διεκδικεί να μην αμφισβητείται η ειλικρίνεια των δικών του προθέσεων.
Το μέλλον του Ποταμιού δεν θα κριθεί από τα επιμέρους. Θα κριθεί από το πόσο συνετά και καθαρά θα υπηρετήσει συνολικά τον διακριτό ρόλο που διεκδικεί να έχει στην εποχή μετά τα μνημόνια και τις Πρέσπες.

Κωστής Γιούργος
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet