Στην κρίσιμη στιγμή της διαπραγμάτευσης



Η πιο in συμβουλή που συνηθίζεται να δίνεται το τελευταίο διάστημα στον Αλέξη Τσίπρα, είναι να πάρει πάνω του το παιχνίδι και να κλείσει άμεσα μια συμφωνία με τους δανειστές/εταίρους. Προσφέρεται σαν συμβουλή υψίστης εθνικής αξίας: ενισχύει, υποτίθεται, το κύρος και την πολιτική αξία που, ενώ ταυτόχρονα  τον απαλλάσσει από τα δεσμά των κομματικών υποχρεώσεων. Το κύριο άρθρο των «προοδευτικών» και «δημοκρατικών» «Νέων» (30/4) κατέληγε ως εξής: «Το εκλογικό σώμα ψήφισε τον Αλέξη Τσίπρα και όχι τις απόψεις των συνιστωσών». Του προτείνουν, δηλαδή, λόγω της εξέχουσας θέσης του στο πολιτικό σκηνικό, να παραβλέψει όχι μόνο το κομματικό πρόγραμμα, αλλά και την εντολή που έχει λάβει δια των εκλογών. Γιατί αυτό θα τον ενδυναμώσει πολιτικά αναδεικνύοντάς τον σε κυρίαρχο του παιχνιδιού1.
Τη στιγμή που κορυφωνόταν αυτή η συμβουλευτική πρακτική στο εσωτερικό, από το εξωτερικό μάς έφτασε μια κυνική απαίτηση δια στόματος κρυπτώνυμου «υψηλόβαθμου αξιωματούχου» της ΕΕ, ο οποίος διευκρίνιζε ότι αποδεκτή μπορεί να είναι μια συμφωνία με την Ελλάδα, η οποία θα περιλαμβάνει απαραιτήτως και όρους που θα έχουν σοβαρό πολιτικό κόστος για την ελληνική κυβέρνηση. Μάλλον ως απόδειξη της αδιαφορίας της για τέτοια κόστη και προκειμένου να ανακτηθεί η (χαμένη) εμπιστοσύνη μεταξύ εταίρων.

Απόδειξη ισχύος ή ομολογία αδυναμίας;

Μ’ αυτό το πρόσθετο εξωτερικό στοιχείο αποκτάει το πραγματικό της νόημα η…αφιλοκερδής συμβουλή των εγχώριων αναλυτών στον έλληνα πρωθυπουργό: η ολική ή μερική αποδέσμευση από τη λαϊκή εντολή, που εμφανίζεται ως ένδειξη πολιτικής ισχύος, αποδεικνύεται ότι αποτελεί απαίτηση ομολογίας αφερεγγυότητας, δηλαδή συμμετοχής και συνενοχής στην υπονόμευση της πραγματικής πολιτικής ισχύος. Εκείνης που στηρίζεται στις σχέσεις εμπιστοσύνης και ειλικρίνειας με το εκλογικό σώμα που τον στηρίζει.
Γιατί, όμως, αναγκάζονται οι αντίλαλοι της ελληνικής κυβερνήσης να καταφεύγουν σε τόσο περίπλοκα σχήματα; Διότι βρίσκονται μπροστά σε ένα υπαρκτό πρόβλημα: δεν έχουν τη δυνατότητα να ενισχύσουν και να προωθήσουν μια αντίπαλη πολιτική δύναμη ικανή να αντιπαρατεθεί άμεσα στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Αξιοποιώντας και αναδεικνύοντας την πολιτική ισχύ τής συμπολίτευσης και του πρωθυπουργού, επιχειρούν να τη ροκανίσουν υποβάλλοντας ως εθνικά αναγκαία και αναπόφευκτη μια πολιτική που η απόρριψή της αποτελεί τη βάση της καταγραφόμενης ισχύος κυβέρνησης και πρωθυπουργού.
Δείτε πώς περιγράφει ο Κ. Ιορδανίδης στην «Καθημερινή» (26/4) αυτό το υπαρκτό πρόβλημα: «Ακούσαμε τον κ. Σαμαρά (…) να λέει ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στέλνει τη χώρα στα βράχια (…) Παρά το τραγικό της διαπιστώσεως, ο κ. Σαμαράς δεν ζητεί προσφυγή στις κάλπες (…) Εκλογές, λοιπόν, δεν θέλει ο πρόεδρος της ΝΔ. Αυτό που αναμένει, είναι να υιοθετήσει ο κ. Τσίπρας την πολιτική που ακολούθησε ο ίδιος».
 Εξ ου και το οξύμωρο: αυτοί που καλούνται να σώσουν τη χώρα, είναι αυτοί ακριβώς που υποτίθεται ότι την οδηγούν στα βράχια…

Αντι-πληροφόρηση

Πώς, λοιπόν, θα διαμορφωθεί σκηνικό και ατμόσφαιρα καταστροφής, ώστε να αναγκαστούν να ανανήψουν οι (εν δυνάμει σωτήρες) καταστροφείς της χώρας; Με την καλλιέργεια αισθήματος αδιεξόδου, ασφυξίας, πνιγμονής και, τελικά, με την απειλή αποβολής από τον παράδεισο και απόρριψης στο πυρ το εξώτερο.
Ενώπιον του καταπονημένου και σφυροκοπημένου από την υπερ-παραπληροφόρηση κοινού ανασύρονται και επιδεικνύονται κάθε είδους σενάρια τιμωρητικής αποβολής της Ελλάδας από τη χορεία των «κανονικών» κρατών.  Για να ενισχυθεί αυτή η προσπάθεια, χρειάζεται παράλληλα να αποσιωπάται κάθε διαφορετική εκτίμηση. Μια πρόχειρη σταχυολόγηση μας δίνει μια ιδέα για το μέγεθος της παραποίησης:
• «Η αθέτηση πληρωμών σε δημόσιο χρέος είναι κοινότοπο γεγονός (…) Θα είναι, όμως, η πρώτη φορά που μια χώρα [η Ελλάδα] κηρύσσει χρεοκοπία εντός νομισματικής ένωσης (…) Είναι δύσκολο να αξιολογηθεί τι ακριβώς θα συμβεί. (…) Αλλά, τελικά, δεν είναι καθόλου ελκυστική λύση να καταστήσεις εφικτή μια εθνική χρεοκοπία για την Ελλάδα (…) Είναι καθήκον της ΕΚΤ να ανακοινώσει πολύ σύντομα ότι θα κάνει τα πάντα για να διατηρήσει ενωμένη την ευρωζώνη» [Charles Wyplosz, καθηγητής διεθνών οικονομικών στο Ινστιτούτο Ανώτατων Διεθνών Σπουδών της Γενεύης]
• «Ένα από τα μεγάλα διδάγματα των τελευταίων ετών είναι ότι κανείς, ούτε από την Ελλάδα ούτε από τους πιστωτές, δεν επιθυμεί να μείνει στην ιστορία ως αυτός που προκάλεσε την πρώτη έξοδο από την ευρωζώνη. Γι’ αυτό το πιθανότερο είναι ότι η ΕΚΤ θα επεκτείνει την παροχή ρευστότητας» [Mohamed el Erian /Bloomberg]
• «Γιατί η Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής, αν θεωρείται ασήμαντη από οικονομικής και χρηματοπιστωτικής απόψεως; (…) Ο πιο σημαντικός λόγος είναι το στοιχείο της αβεβαιότητας. Μπορεί να αποδειχθεί ότι η εξάπλωση της κρίσης είναι πράγματι πιθανή, μπορεί και όχι (…) Πώς μπορούμε, όμως, να είμαστε βέβαιοι; (…) Δεν θα μάθουμε ποτέ αν θα υπάρξει μετάδοση της κρίσης, μέχρι η Ελλάδα να βγει από το ευρώ…» [Mark Gilbert / Blooberg].

Σαφήνεια και αποφασιστικότητα

Αν καθαρίσουμε τον ήχο από τις τρομοκρατικές κραυγές και τις υποκριτικές συμβουλές, αυτό που θα μείνει είναι το απλό και καθαρό μήνυμα πως, αν η κυβέρνηση θέλει να διατηρήσει και να ενισχύσει την πρόσβασή της στην πηγή της ισχύος της, τη σχέση εμπιστοσύνης με τους πολλούς, χρειάζεται να προσδιορίσει με σαφήνεια τα συγκεκριμένα μέτρα που η ίδια θεωρεί απαραίτητα, καθώς και τα σημεία στα οποία ακόμα και υποχωρώντας έχει ήδη βρει συμπτώσεις με τους δανειστές / εταίρους, ή τα σημεία όπου υπάρχει έδαφος αναζήτησης κοινών τόπων. Και πάνω απ’ όλα να ορίσει με σαφήνεια τα όρια πίσω απ` τα οποία δεν της επιτρέπεται να υποχωρήσει για δύο απλούς λόγους: πρώτον, γιατί σ’ αυτή την περίπτωση θα έχει αποδεχθεί να διαιωνίσει το υφεσιακό πλαίσιο λιτότητας που έχει οδηγήσει τη χώρα στην καταστροφή, δεύτερον, γιατί έτσι θα έχει αναιρέσει τον βασικό λόγο στήριξής της από την πλειοψηφία του λαού.
Μ’ αυτό τον τρόπο θα έχει αποδείξει την πραγματική διάθεσή της για συνδιαλλαγή και προωθητικό συμβιβασμό και, ταυτόχρονα, την επιμονή της να τιμήσει τη λαϊκή εντολή χωρίς να θέτει ως προϋπόθεση τη ρήξη. Αν υπάρχουν τόσο ισχυρές και τυφλωμένες δυνάμεις που σκέφτονται παρολαυτά να την επιλέξουν, ας πάρουν την ευθύνη. Η ελληνική κυβέρνηση, σ’ αυτή την περίπτωση, το μόνο που επιβάλλεται να κάνει, είναι να μη βρεθεί ανέτοιμη.

Χ. Γεωργούλας

Σημείωση:
1. Αξίζει να σημειωθεί ότι η συντηρητική «Κ», σε αντίθεση με τα προοδευτικά «Νέα» που μας θυμίζουν ότι ο κόσμος ψηφίζει πρόσωπα και όχι πολιτικές στις εκλογές, δια του Κ. Ιορδανίδη επισημαίνει την αντίφαση να απαιτείται άλλη πολιτική από εκείνη που επέλεξε η ψήφος του λαού, σημειώνοντας: «Εάν υπάρχει θέμα ασυμβατότητας ανάμεσα στη λειτουργία του αντιπροσωπευτικού συστήματος και την εφαρμογή προγράμματος λιτότητας, τότε εγείρεται θέμα διαφορετικής ποιότητας», δηλαδή ισχύος της δημοκρατικής αρχής.
 
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet