Μια παράξενη σύμπτωση: στο Bios η ελληνοβρεττανίδα ηθοποιός και περφόρμερ Ρόζα Προδρόμου, με σπουδές και θητεία στο σωματικό θέατρο και ένα πλούσιο βιογραφικό με ενδιαφέρουσες δουλειές στην Ελλάδα και το εξωτερικό, παρουσιάζει μια περφόρμανς με τίτλο Pulsar, εμπνευσμένη από την «Αμοργό» του Γκάτσου και σκηνοθετημένη από τον John Britton. Την ίδια στιγμή η θεατρική ομάδα «Pulsar» ανεβάζει, σε σκηνοθεσία Βίκης Γεωργιάδου,  στο θέατρο Skrow, το ποιητικό δράμα του μεγάλου Ιρλανδού ποιητή Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέητς, «Ντύρντρα», ένας γοητευτικός κελτικός μύθος από αυτούς που αγαπά ο ποιητής και συνιστούν μέρος της ιδιαιτερότητας της ποίησής του.


Κυρία Προδρόμου, pulsar, το παλλόμενο άστρο που περιστρέφεται ταχύτατα γύρω από τον εαυτό του. Γιατί διαλέξατε αυτόν τον τίτλο για την περφόρμανς σας;
Το pulsar, λόγω ταχύτατης περιστροφής, φαίνεται να αναβοσβήνει, το λένε και φάρο του διαστήματος. Αυτή η λειτουργία, ειδωμένη ως μια ποιητική μεταφορά, μπορεί να λειτουργήσει καθησυχαστικά ως προς την αίσθηση ανημπόριας του ανθρώπου. Είμαστε τόσο ασήμαντοι σ’ αυτό το τεράστιο σύμπαν, κι όμως η καρδιά πάλλεται σχεδόν συγγενικά μ’ αυτόν τον τόσο μακρινό παλμό. Άρα όλα είναι τόσο σχετικά, κι όμως η αγωνία μας να προλάβουμε το χρόνο μας καθορίζει. Με καθησυχάζει η ιδέα ότι ανήκουμε σ’ ένα πολύ ευρύτερο σύμπαν πολύ πέρα από τις δυνάμεις μας, επιτέλους ας αποδεχτούμε ότι δεν έχουμε τον έλεγχο -αυτό μου φαίνεται ότι συμβολίζει το αστέρι αυτό με τον παλμό του.

Η δουλειά σας «εικονογραφεί» την «Αμοργό», το γνωστό ποίημα του Νίκου Γκάτσου;  Γιατί διαλέξατε αυτό το συγκεκριμένο ποίημα και με ποιο τρόπο το προσεγγίσατε;  
Η δουλειά εμπνέεται από την «Αμοργό», αλλά δεν την εικονογραφεί. Χρησιμοποιούμε ένα μικρό απόσπασμα ως ξόρκι ή προσευχή μπροστά στο αναπόδραστο του θανάτου και της άρνησης του ανθρώπου να αποδεχτεί την αυτοκαταστροφική φύση του. Συνολικά, η «Αμοργός» φαντάζει μια κραυγή ζωής σ’ ένα σύμπαν που αποδομείται, μια ανάγκη αποδοχής της πραγματικότητας στο σύνολό της, προκειμένου να γίνει βιώσιμη. Κι αυτή η θέση, γιατί είναι επιλογή, είναι μια συνειδητή πρόταση στην παράσταση αυτή.

Δουλεύετε με τις τεχνικές του σωματικού θεάτρου. Γιατί;
Οι εκφραστικές δυνατότητες του σώματος και της φωνής είναι πρωταρχικά στοιχεία έκφρασης. Για να συνοψίσω την ιδιαιτερότητα του είδους αυτού, θα καταφύγω στο θεωρητικό του θεάτρου  Richard Schechner: «Τα πάντα στο θέατρο ξεκινούν και καταλήγουν στο σώμα του ηθοποιού, αυτόν το ζωντανό οργανισμό με τις ανεξάντλητες δυνατότητες. Το γόνατο του μπορεί να σκέφτεται, το δάχτυλο του να γελά, η κοιλιά του να κλαίει, το μυαλό του να περπατά και τα οπίσθια του να ακούν προσεκτικά».

Στο δελτίο Τύπου μιλάτε για την ανάγκη της πίστης σε ένα κόσμο που καταρρέει. Πώς το εννοείται;
Ζούμε σε μια πραγματικότητα που κατά μία έννοια, καταρρέει κάθε λεπτό. Ας εξηγηθώ: η αδικία και η δυστυχία δεν φαίνεται να λιγοστεύουν και η ανθρώπινη αλαζονεία και η αδίστακτη βία ζουν και βασιλεύουν. Η καθημερινότητά μας έχει καταντήσει ένα ασταμάτητο κυνηγητό της ευτυχίας, που όμως μάλλον άπιαστη φαίνεται. Όχι μόνον όλα αυτά, αλλά πρόκειται και να πεθάνουμε αργά ή γρήγορα με μαθηματική ακρίβεια! Πώς να μη χάσω την πίστη μου στον άνθρωπο, στη ζωή την ίδια; Η παράσταση επιχειρεί να δώσει μια ανάσα ζωής και ανάτασης, προκειμένου να μη νιώθουμε νεκροί πριν την ώρα μας.

Διαλέξατε ένα τρόπο χρηματοδότησης που τον έχουμε συνηθίσει πιο πολύ στον κινηματογράφο: αναζήτηση πόρων από το κοινό μέσω διαδικτύου κυρίως. Γιατί και ποια ανταπόκριση υπάρχει;
Παρόλο που κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να βρούμε χρηματοδότηση για να καλυφθούν τα έξοδα της παράστασης, δυστυχώς οι προσπάθειές μας δεν καρποφόρησαν. Αποφάσισα να κάνουμε μια διαδικτυακή καμπάνια για να μαζευτεί ένα συμβολικό ποσό, προκειμένου να πληρωθούν οι συντελεστές, καθώς θεωρώ απαξιωτικό να εργάζεται κανείς και να μην πληρώνεται, ιδίως στον παρεξηγημένο χώρο των τεχνών. Η ανταπόκριση του κόσμου με εξέπληξε πάρα πολύ ευχάριστα, τελικά φαίνεται ότι έχουμε ακόμα μέσα μας το σπόρο της αλληλοβοήθειας και αλληλοϋποστήριξης. Είμαι πραγματικά γεμάτη ευγνωμοσύνη κι ελπίζω το αποτέλεσμα να δικαιώσει όλους τους γενναιόδωρους συμπαραγωγούς μας!




Κυρία Γεωργιάδου, είστε η σκηνοθέτρια της  Ντύρντρα.  Η ανακοίνωση για την παρουσίαση έργου του Γέητς στην Ελλάδα ήταν μια ευχάριστη έκπληξη -παρόλο που φέτος είναι έτος Γέητς. Πώς αποφασίσατε να μπείτε στην περιπέτεια και ποιοι λόγοι σας έκαναν να επιλέξετε την Ντύρντρα;
Ο Γέητς είναι αναγνωρισμένος ως μεγάλος ποιητής, αλλά προσωπικά νομίζω ότι είναι εξίσου σημαντικός ως θεατρικός συγγραφέας και ένας παραμυθάς καταπληκτικών ιστοριών. Με αφορμή αυτή την επέτειο ήθελα να ασχοληθώ με ένα από τα έργα του και χαίρομαι πολύ όταν γνωρίζω στον εαυτό μου και στους άλλους άγνωστες ιστορίες μέσα από τις οποίες ανακαλύπτει κανείς γνωστά και οικεία κομμάτια του εαυτού του και του κόσμου του. Όλες τις παραγωγές της Ομάδας Πάλσαρ μέχρι τώρα τις διατρέχει αυτό το νήμα.
Η Ντύρντρα του Γέητς είναι μια απόλυτη στιγμή συμπύκνωσης. Μέσα από μια κακή σύμπτωση αναδεικνύεται ένα απόλυτο όριο αγάπης. Και αυτή η αγάπη δεν ενεργοποιείται μέσα σε ένα ρομαντικό πλαίσιο, αλλά πάνω στην κόψη του ξυραφιού. Η απόλυτη ανάγκη και η σημασία του άλλου, του μαζί, δεν σχετίζεται μόνο με το ερωτικό ζευγάρι, αλλά ανοίγει παράθυρο και σε μια άλλη συνειδητοποίηση ελευθερίας και αξιοπρέπειας, στη στερέωση της απαίτησης ενός αδιαπραγμάτευτου μαζί που χαρτογραφεί μια ανεξαρτησία έξω από κοινωνικές συμβάσεις.

Τι ιστορεί το έργο;  Ποιος ο ρόλος του δράματος αυτού στο έργο του Γέητς εν γένει;
Την Ντύρντρα την συνοδεύει μια σκοτεινή μοίρα. Όταν μεγαλώσει, η ομορφιά της θα γίνει αιτία για τον αφανισμό του βασιλείου του Ώλστερ. Ο βασιλιάς την σώζει παρά το αίτημα θανάτωσής της, δεσμευόμενος ότι θα την κάνει σύζυγό του για να αποφύγει τη μοίρα. Αλλά η Ντύρντρα μεγαλώνοντας ερωτεύεται τον Νέισι και δραπετεύουν μαζί από το βασίλειο του Κόνοχαρ. Μετά από επτά χρόνια εξορίας, ο βασιλιάς τους καλεί πίσω προφασιζόμενος συγχώρεση. Η υποδοχή συμφιλίωσης γίνεται παγίδευση θανάτου. Η Ντύρντρα και ο Νέισι βρίσκονται αντιμέτωποι με μια προδοσία και στην τελευταία ώρα της ζωής των εραστών συγκρούονται δύο κόσμοι. Ο κόσμος της ιδιοκτησίας και της εξουσίας με αυτόν της ανεξαρτησίας και της ουσιαστικής συνύπαρξης, ο κόσμος της ειλικρίνειας με τον κόσμο της υποκρισίας. Κερδίζει η φλόγα της ζωής, η αδιαπραγμάτευτη βούληση του μαζί των ανθρώπων. Το ανυποχώρητο της Ντύρντρας και του Νέισι στο τέλος του έργου ανάβει το φιτίλι μιας εξέγερσης που αμφισβητεί και κατακαίει την εξουσία του Κόνοχαρ.
Σ’ αυτό το κομβικό σημείο βρίσκεται η Ντύρντρα στη θεατρική παραγωγή του Γέητς.

Τι δυσκολίες αντιμετωπίζει ένας σύγχρονος θίασος στο ανέβασμα ενός ποιητικού έργου από το μυθικό σύμπαν της αρχαίας Ιρλανδίας;
Νομίζω η μεγαλύτερη δυσκολία είναι ο συνδυασμός πειθαρχίας και αθωότητας που απαιτεί ο λόγος του Γέητς. Αν ο ηθοποιός δεν μπει με αθωότητα στον κόσμο του Γέητς, τα λόγια θα του φαίνονται πάντα πολλά και μεγάλα, ενώ για το χαρακτήρα είναι πάντοτε μικρά και λίγα σε σχέση με αυτό που αισθάνεται και ανακαλύπτει. Επίσης, η μουσικότητα και ο ρυθμός του λόγου του απαιτεί πειθαρχία για να ενεργοποιηθεί κάπως ερήμην ένα ψυχικό άνοιγμα και ένα σώμα σε ετοιμότητα που κάνει ανάγλυφο το κρυστάλλινο μιας ακραίας ψυχικής στιγμής. Όσον αφορά το μυθικό σύμπαν της αρχαίας Ιρλανδίας είναι κάτι με το οποίο είμαστε οικείοι νομίζω. Από τον Οιδίποδα μέχρι την Ντύρντρα και από τον Καλντερόν μέχρι τον Ίψεν, αυτό κάνουν τα πρόσωπα: προσπαθούν να αποφύγουν μια σκοτεινή μοίρα, αλλά όλες οι επιλογές τους φέρνουν πιο κοντά την εκπλήρωσή της. Μέχρι τα πρόσωπα να καταλάβουν ότι η μοίρα βρίσκεται στα χέρια των επιλογών της ζωής τους. Στην απελευθέρωση της βούλησης βρίσκεται η λύτρωση και η φλόγα της ζωής.



Μαρώ Τριανταφύλλου
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2020 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet