Του Γιονούς Μουχαμμαντί*

Οι ευρωπαϊκές πολιτικές και οι ανισότητες που αυτές εντείνουν, η ραγδαία αύξηση της απόστασης μεταξύ των κέντρων λήψης αποφάσεων και των ευρωπαίων πολιτών και ιδιαίτερα των μειονοτικών πληθυσμών ή των ανθρώπων που βρίσκονται στο περιθώριο των κοινωνιών, αποτελούν μείζονα ζητήματα που αν δεν αντιμετωπιστούν θα αποτελούν βούτυρο στο ψωμί της ακροδεξιάς. Αυτά τα προβλήματα όσο παραμένουν άλυτα αυξάνουν τη ρητορική μίσους και τα ποσοστά διείσδυσης της ακροδεξιάς. Η ακροδεξιά από μόνη της δεν αποτελεί φόβητρο, την απήχησή της γιγαντώνουν οι πολιτικές που αγνοούν ή δεν ανατρέπουν την πορεία των παραπάνω ζητημάτων.

Αυτές οι διαπιστώσεις αφορούν σε μεγάλο βαθμό την Ευρώπη, αλλά και εν γένει την παγκόσμια πολιτική. Η οικονομική πολιτική που υπαγορεύει μόνο κέρδος και όχι στήριξη των κοινωνιών, η εξωτερική πολιτική που στοχεύει σε πολέμους, φτωχοποιούν και ξεριζώνουν ανθρώπους. Ξέρω από πρώτο χέρι τι σημαίνει προσφυγιά. Κανένας πρόσφυγας δεν φεύγει από το σπίτι και την πατρίδα του αν δεν τον αναγκάσουν συνθήκες απάνθρωπες, όπως ο πόλεμος.
Κάθε φορά που είμαστε αντιμέτωποι με ένα πρόβλημα χρειάζεται να αναζητάμε τη ρίζα της δημιουργίας του. Όταν ακούω να μιλούν για προσφυγική κρίση, σκέφτομαι ότι η πρώτη και μεγαλύτερη κρίση στην Ευρώπη είναι η πολιτική κρίση. Η κρίση του επιμερισμού ευθυνών, η οποία δημιουργεί μεγάλα προβλήματα για συγκεκριμένες χώρες, όπως η Ελλάδα, η Ιταλία, η Ισπανία. Οι χώρες - μέλη της ΕΕ έχουν δικαιώματα, αλλά έχουν και υποχρεώσεις. Συλλογικά αλλά και ατομικά, όταν δεν αναγνωρίζουμε την ευθύνη που έχουμε, αυτή είναι η
Η στρατιωτικοποίηση, το κλείσιμο των συνόρων και η ποινικοποίηση της αλληλεγγύης δεν αποτελούν λύση του προβλήματος. Οι πρόσφυγες είναι αναγκασμένοι να φύγουν και για να το πράξουν θα πάρουν πιο επικίνδυνους δρόμους. Γεγονός που σημαίνει περισσότεροι νεκροί στα σύνορα και περισσότερα χρήματα στα χέρια των διακινητών. Η λύση δεν είναι βέβαια να συσσωρευτούν όλοι οι πρόσφυγες στην Ευρώπη. Όμως χρειάζεται όλοι να έχουν πρόσβαση στο δικαίωμα προστασίας και ασύλου. Να έχουν όλοι ένα νόμιμο και ασφαλή δρόμο μετανάστευσης να ακολουθήσουν.
Αλλά και η οικονομική κρίση αποτέλεσμα της κρίσης επιμερισμού ευθυνών και των ανισοτήτων. Για παράδειγμα, η φωνή της Ελλάδας έχει άλλη ισχύ σε σύγκριση με τη φωνή κάποιων άλλων χωρών. Έχει, λοιπόν, προτεραιότητα να δημιουργήσουμε συμμαχίες. Χρειαζόμαστε δίπλα μας τις προοδευτικές δυνάμεις, ώστε μαζί να φτιάξουμε ένα μέτωπο ενάντια στις πολιτικές που εντείνουν τις ανισότητες. Να θυμηθούμε τις αρχές και τις αξίες που ευαγγελίστηκε η ιδέα της ενωμένης Ευρώπης και να επαναφέρουμε τη στόχευσή μας εκεί.
Είμαι δεκαοχτώ χρόνια στην Ελλάδα και πλέον έλληνας πολίτης. Πήρα το δικαίωμα μόλις πριν πέντε μήνες, μετά από πέντε χρόνια που είχα κάνει αίτηση πολιτογράφησης. Πρώτη φορά στη ζωή μου έχω ταυτότητα. Οι μετανάστες συνεχίζουν να έχουν προβλήματα ένταξης και ειδικά πολιτικής ένταξης, συμμετοχής τους στις διαδικασίες εκπροσώπησης. Δεν είναι μόνο δικαίωμα, είναι χρέος μας να συμβάλλουμε στις κοινωνικές διαδικασίες, να είμαστε ενεργοί πολίτες.
Ακόμα κι αν δεν με πρότεινε ο ΣΥΡΙΖΑ ως υποψήφιο, εγώ είχα ήδη έτοιμη επιστολή προς τον πρωθυπουργό που έγραφα ότι εγώ τώρα πια είμαι έτοιμος να προσφέρω και θα προσφέρω. Θα ήταν η τρίτη επιστολή που θα απεύθυνα σε πρωθυπουργό. Την πρώτη φορά, το 2004, έγραψα στον τότε πρωθυπουργό για τα προβλήματα στο σύστημα χορήγησης ασύλου, επιστολή στην οποία ποτέ δεν πήρα απάντηση. Το 2010 έγραψα επιστολή για τις ρατσιστικές επιθέσεις που δεχόμασταν. Εκ μέρους της τότε κυβέρνησης, μου απάντησε η Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής ότι κατόπιν έρευνας δεν διαπιστώθηκε κανένα περιστατικό ρατσιστικής βίας. Γεγονός που με στεναχώρησε πολύ.
Πριν αποδεχτώ την πρόταση να είμαι υποψήφιος ευρωβουλευτής, μίλησα με φίλους, Έλληνες και μη. Γενικά η γνώμη των περισσοτέρων ήταν να αποδεχτώ την υποψηφιότητα. Έγινα δέκτης μεγάλης χαράς. Κι άλλοι μετανάστες κι εγώ έχουμε δεχτεί προτάσεις, από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, αλλά τις περισσότερες φορές δεν αφορούν ουσιαστική συμμετοχή, μόνο συμβολική παρουσία. Σήμερα δεν είμαι απλώς μέλος ενός ψηφοδελτίου, αλλά μέλος μιας ομάδας που με βοηθά, με στηρίζει. Έχω γυρίσει με συνυποψηφίους μου όλη την Ελλάδα, μιλάμε με τους ανθρώπους. Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος, ποτέ δεν φανταζόμουν τέτοιο κλίμα.
Παράλληλα, όμως, έχει ιδιαίτερη σημασία η εμπειρία που αποκομίζω ταξιδεύοντας σε όλη την Ευρώπη. Πριν το 2015, το κλίμα εναντίον της Ελλάδας ήταν ρατσιστικό. Αυτό έχει αντιστραφεί και μάλιστα όταν πολλοί δεν το πίστευαν. Πλέον όλοι έχουν διαφορετική στάση απέναντι στους Έλληνες και την Ελλάδα. Όχι μόνο οι θεσμοί ή τα ΜΜΕ, αλλά και οι πολίτες, ακόμα και ο πάπας. Ο πάπας δεν είναι ούτε συριζαίος ούτε αριστερός.
Από την προσφυγιά που έχω ζήσει στο πετσί μου για χρόνια, δεν θα ξεχάσω ποτέ όταν άκουσα τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα στην ευρωβουλή να λέει: Εσείς βλέπετε τους πρόσφυγες σαν αριθμούς, εμείς η Ελλάδα και ο ΣΥΡΙΖΑ τους αντιμετωπίζουμε ως ανθρώπους. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν ονοματεπώνυμο. Μπορεί να μη μοιάζουν τα ονόματά τους με τα δικά μας, αλλά μπορούν να ενταχθούν στην κοινωνία μας. Αυτά ήταν αληθινά σπουδαία λόγια. Ανήκω, λοιπόν, σε αυτόν τον πολιτικό χώρο πραγματικά με όλη την καρδιά μου. Αυτήν την πολιτική θέλω να στηρίζω. Κι αν αύριο εκλεγώ, αυτό το παιδί είμαι και αυτός θα συνεχίσω να είμαι.

* Πρόεδρος του Ελληνικού Φόρουμ Προσφύγων και υποψήφιος ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία

 
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2023 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet