Της Όλγας Μπαλαούρα*

Πλάνο πρώτο: Χειμώνας του 2013. Μετακόμιση από την Ακαδημίας. Παντού κούτες, αφίσες του Ρήγα, του ΚΚΕεσ. (και του Α.Α), του Δημοκρατικού Αγώνα, της ΑΚΟΑ, των Γυναικών για μια άλλη Ευρώπη, κάτι άλλες από το αρχείο του Γεωργούλα, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΦΟΡΟΥΜ, της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων, της Ανοιχτής Πόλης. Περιοδικά σε ανοιγμένα συρτάρια, ο «Πολίτης», ο «Θούρειος», το «Κράξιμο», το «Αντί», η «Γαλέρα»… σκόρπιες φωτογραφίες του Κλαυδιανού, του Λάμπρου, του Γεωργούλα, του Μπαλαούρα και του Γιάννη του Μπανιά.. Με την Ιωάννα και τη Κατερίνα είχαμε απηυδήσει μπροστά στο τι μας περίμενε, γελώντας πάντα και θαυμάζοντας το χύμα αρχείο μιας εφημερίδας που έστησε τόσο μεγάλα γεγονότα και μεγάλωσε μαζί με αυτά. Μαζί με αυτά και εμείς.
Πλάνο δεύτερο: Μετακόμιση κοντα στο Μοναστηράκι. Ένας όροφος θηρείο στη περιοχή Γεράνι, πρώην βιοτεχνία, από αυτές ανάμεσα στις κατοικίες, τις αποθήκες, τα καφενειά και τα γραφεία. Πιο πολλοί, πιο σίγουροι- σίγουρες μες στον αναβρασμό που επικρατούσε. Είχαμε πια χωρισμένους χώρους για τις συνεδριάσεις και την «Εποχή». Θυμάμαι συνεδριάσεις του 2014 και του 2015 που ο κόσμος έφτανε μέχρι την έξοδο και φράκαρε το ασανσέρ. Μέρες ανήσυχες για το τι κάνουμε, μέρες διάσπασης, πολιτικής σύγκρουσης που έψαχνες στα μάτια των συντρόφων να βρεις τα δικά σου. Και μετά άλλες μέρες, με γνώριμα και καινούρια μάτια και πάλι από την αρχή. Άλλες μέρες που η «Εποχή» έβγαινε σε πείσμα- όπως πάντα- των αναγνωστών της αλλά βασικά των ανθρώπων της του Παύλου, του Πάνου, του Μπάμπη, του άλλου Μπάμπη, του Μιχό, του Μάκη, της “Άσης της εκδότριας”, της Ιωάννας, της Τζέλας, του Πέτρου, του Χρήστου, του Θωμά κ.α.
Πλάνο τρίτο: Η «Εποχή» ξεσπιτώνεται. Θα γίνει λέει η πολυκατοικία airbnb. Η τουριστικοποίηση “χτύπησε” το Μοναστηράκι και δεν υπάρχει χώρος για χρήσεις εργασίας, παραγωγής, μικρού εμπορίου, πραγματικής κατοικίας. Η βραχυχρόνια μίσθωση διαχέεται παντού, αλλάζει όχι μόνο τις γειτονιές, αλλά και τη μητροπολιτική σημασία της Πόλης. Ανυπεράσπιστη, λοιπόν, η «Εποχη» φεύγει, πάει εκεί που υπάρχει χώρος για αυτήν. Πάει στην πλατεία Βικτωρίας.
Η αλήθεια είναι πως κάθε φορά ριζώνεις σε κάποιο μέρος. Δένεσαι με το χώρο και το περιβάλλον του. Με τις αναμνήσεις από τις ατελείωτες συνεδριάσεις και τα τεράστια φαγοπότια και γλέντια, τα γέλια, τον εκνευρισμό να οργανωθούμε κάθε φορά καλύτερα, το δωμάτιο με το κάδρο με την αφίσα του Μάη και του παράνομου Ρήγα, σε εκείνον ακριβώς τον κιτρινωπό τοίχο, σε εκείνη τη γωνία, σε απόσταση τέτοια από την καρέκλα που καθόταν κάποιος που θυμάσαι. Την καθημερινή διαδρομή που τραβούσες, τα ραντεβού στην συγκεκριμένη γωνία έξω από το κτίριο, την πόρτα της απέναντι πολυκατοικίας.
Ξεσπιτωνόμαστε αλλά πάμε κάπου που θα νιώσουμε πιο οικεία. Στους δρόμους της μεγάλης βουής, των διαφορετικών γλωσσών που δεν καταλαβαίνεις, των διαφορετικών χρωμάτων και μυρωδιών από τα μαγαζιά των μεταναστών, των μεγάλων πολυκατοικιών με τους διαφορετικούς ανθρώπους και τα διαφορετικά εισοδήματα από τα υπόγεια έως τους τελευταίους ορόφους, των μεγάλων κτιρίων των δημόσιων υπηρεσιών, δίπλα στο Πολυτεχνείο και την ΑΣΟΕΕ, κοντα στη Κυψέλη, τα Εξάρχεια και τα Πατήσια.
Δεν θέλαμε να φύγουμε,  το ανήκειν είναι βαθιά υπόθεση. Μέχρι όμως να επιστρέψει η ισορροπία στην πόλη, αν δεν είναι ήδη αργά, να ρυθμιστεί η κατοικία και να επιστρέψει η πραγματική ζωή και οικονομία, θα είμαστε εκεί. Στη Βικτώρια. Στη νέα μας γειτονιά, όπου θα κάνουμε νέες αναμνήσεις, θα λιώσουμε σε ατέλειωτες συνεδριάσεις, θα βγουν νέα φύλλα «Εποχής», θα μαλώσουμε, θα γελάσουμε, θα διαμορφώσουμε νέες ιδέες, πολύχρωμες.
Πλάνο τελευταίο: Εκεί θα γράφεται η «Εποχή».

*Η Όλγα Μπαλαούρα είναι αρχιτέκτων- πολεοδόμος και υποψήφια δημοτική σύμβουλος Αθηναίων με την Ανοιχτη Πόλη.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2020 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet