Ο χρόνος είναι σαν τα μέταλλα: όσο πιο σπάνιος, τόσο πολυτιμότερος.
Αν το χρονικό διάστημα των περίπου χιλίων εξακοσίων ημερών από τον Ιανουάριο του 2015 μέχρι τις εκλογές της περασμένης Κυριακής ήταν πολύτιμο, ο χρόνος των τριάντα οκτώ ημερών που απομένουν μέχρι τις εθνικές εκλογές στις 7 Ιουλίου είναι τόσο ανεκτίμητος όσο και οι λεγόμενες Σπάνιες Γαίες, μια ομάδα εξαιρετικά σπάνιων και δύσκολων στην επεξεργασία τους μετάλλων, τόσο απαραίτητων για την παραγωγή μιας μεγάλης γκάμας προϊόντων υψηλής τεχνολογίας, που απειλούν να εξελιχθούν σε casus belli Ηνωμένων Πολιτειών και Κίνας.
Αν συμφωνούμε έως εδώ, ποιος θα διαφωνήσει ότι το προβάδισμα των εννέα και πλέον ποσοστιαίων μονάδων της Νέας Δημοκρατίας έναντι του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία στις ευρωεκλογές κάνει ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη αυτές οι τριάντα οκτώ ημέρες να αξιοποιηθούν στο έπακρο, προς μια και μοναδική κατεύθυνση: αυτό το προβάδισμα πρέπει να υπερκαλυφθεί στο μέγιστο δυνατό βαθμό.
Ο χρόνος που απομένει μέχρι τις εθνικές εκλογές δεν προσφέρεται για μια ουσιαστική, δηλαδή παραγωγική και άμεσα αξιοποιήσιμη αποτίμηση της κυβερνητικής τετραετίας, αλλά και του κομματικού βίου. Μια σοβαρή και νηφάλια προσέγγιση έχει μπροστά της όλο το μέλλον για να βγάλει τα απαραίτητα συμπεράσματα –το μέλλον που ξεκινά το βράδυ της 7ης Ιουλίου, όχι εκείνο που ξεκίνησε το βράδυ της 6ης Μαΐου. Ο δημόσιος λόγος δεν έχει περιθώρια χρόνου για επείγοντα συμπεράσματα και καταλογισμούς. Αδικούν την αλήθεια τους και οι πιο σωστές επισημάνσεις και κριτικές όταν κατατίθενται εκτός χρόνου. Αυτοκαταδικάζονται να ακουστούν σαν άδηλη παραδοχή μιας προεξοφλημένης ήττας.
Ο κόσμος που θα προσέλθει σήμερα στις αυτοδιοικητικές κάλπες, ο κόσμος που θα πάει μεθαύριο στις εθνικές κάλπες για να υπερασπιστεί το 24% που σου έδωσε στις ευρωπαϊκές εκλογές, ο κόσμος που απείχε από τις κάλπες της περασμένης Κυριακής και τώρα είναι έτοιμος να δηλώσει «παρών», δεν χρωστάει να γίνεται μάρτυρας αυτομαστιγώσεων πρωτοχριστιανικού τύπου.
Είναι ήττα ο χρόνος που αναλώθηκε προς υπηρέτηση των μνημονιακών υποχρεώσεων για να κερδηθεί δημοσιονομικός χώρος και να σμικρυνθεί ο χρόνος πριν την έξοδο από τα μνημόνια;
Το απόθεμα των 40 δισ. που απομακρύνει τον κίνδυνο επιστροφής της χώρας στον αναγκαστικό δανεισμό και τους μνημονιακούς καταναγκασμούς είναι ήττα;
Είναι ήττα η διάσωση του κοινωνικού κράτους, του εθνικού συστήματος υγείας, του ασφαλιστικού συστήματος, της δημόσιας παιδείας; Η προάσπιση των ατομικών δικαιωμάτων; Η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, η αύξηση του κατώτατου μισθού, η κατάργηση του υποκατώτατου; Η μείωση της ανεργίας; Η μέριμνα για τους πιο αδύναμους; Η σταδιακή ανάκαμψη της οικονομίας; Η αύξηση των εξαγωγών; Η άνθηση των εσόδων από τον τουρισμό; Οι 120 δόσεις; Ο εξορθολογισμός των δαπανών του δημοσίου;
Είναι ήττα το γεγονός ότι έγινε κατορθωτή η έξοδος της χώρας από τα μνημόνια, επειδή εξήντλησε στα όρια του κορεσμού τα περιθώριά της η συνεργασία με τους Ανεξάρτητους Έλληνες; Είναι ήττα οι χειρισμοί που εξασφάλισαν την εμπιστοσύνη της Βουλής μετά την αποχώρηση του Πάνου Καμμένου; Ποιο μοντέλο πολιτικής και ιδεολογικής ορθότητας παραβιάστηκε, με αποτέλεσμα τις απώλειες στην ευρωκάλπη;
Είναι ήττα η αναβάθμιση του κύρους της χώρας διεθνώς με τη Συμφωνία των Πρεσπών; Η αναβάθμιση της γεωπολιτικής σημασίας της Ελλάδας μέσω της ανάπτυξης πολυμερών σχέσεων στην ευρύτερη περιοχή; Η ευμενής υποδοχή που μας επιφύλαξαν οι πολιτικά όμορες δυνάμεις της δημοκρατικής Ευρώπης στην κοινή προσπάθεια να ορθωθεί φραγμός στην ακροδεξιά και τον εκφασισμό είναι ήττα;
Η επομένη της αναμέτρησης στις κάλπες του Ιουλίου προσφέρει αφειδώς τον χρόνο για να απαντηθούν αυτά και άλλα τόσα ερωτήματα. Προς το παρόν, τους όρους βάζει ο συγκεκριμένος και ασφυκτικά περιορισμένος χρόνος. Για να μην προστεθεί στον απολογισμό άλλο ένα λάθος. Το λάθος ότι δεν υπηρετήθηκε επαρκώς η ανάγκη να υπερκαλυφθεί το προβάδισμα του αντιπάλου, τόσο ώστε να μειωθούν στο ελάχιστο οι πιθανότητές του να ενορχηστρώσει αυτός τις εξελίξεις.
Το 24% στις ευρωκάλπες δεν είναι ποσοστό ήττας. Είναι αψευδής δείκτης αντοχής σε μια χωρίς αρχές ολόπλευρη και συνεχή επίθεση επί χρόνια. Θα είναι λάθος αν το παραβλέψουμε αυτό. Και αδικία για όσους μας εμπιστεύτηκαν, αδικία για όσους αυτή τη φορά δεν θα αμελήσουν να μας εμπιστευθούν, όπως αμέλησαν να το κάνουν την περασμένη Κυριακή.
Με σύμβουλο την ψυχραιμία, ας μην συγχέουμε τις έννοιες. Δεν είναι ήττα, είναι διάψευση. Αυτό ναι, είναι. Είναι διάψευση της προσδοκίας ότι η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία που επωφελήθηκε από τη μέριμνα για τα πραγματικά θύματα της κρίσης, θα ανταποκρινόταν θετικά στις κάλπες του Μαΐου. Είναι, ίσως, και φόβος. Φόβος ότι μπορεί να διαψευστεί και η προσδοκία ότι στις κάλπες του Ιουλίου δεν θα συμβεί το ίδιο.
Όσοι διεκδικούμε το δικαίωμα να ακουστούμε την ώρα της αποτίμησης, όσοι θα μιλήσουμε τότε για λάθη που καταδικάζουν, και όσοι, αντίθετα, θα μιλήσουμε για λάθη που διδάσκουν, δεν έχουμε δικαίωμα να ενδώσουμε σε αυτόν και σε κανέναν άλλο φόβο.

Κωστής Γιούργος
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet