της Σοφίας Ξυγκάκη

«Όταν ήμουν έφηβος και μερικά χρόνια μετά, έπαιρνα στην τύχη ένα λεωφορείο και πήγαινα στο άγνωστο. Έτσι έμαθα πολλές λεωφορειακές γραμμές και τις ακραίες συνοικίες της Αθήνας. Ένα από αυτά τα λεωφορεία είχε επιγραφή "Περιμετρική". Αυτό ήταν. Όταν μάζεψα τα ποιήματα των τελευταίων ετών, με διορθώσεις, αλλαγές, και προσθαφαιρέσεις, έδωσα αυτόν τον τίτλο στο πρώτο μου βιβλίο. Τώρα νιώθω λίγο σαν τον Τεννεσή Ουίλλιαμς με το Λεωφορείον ο Πόθος! Τότε τα πρόσωπα της λογοτεχνίας καταλάμβαναν τεράστιες εκτάσεις του εσωτερικού μου κόσμου. Και τώρα το ίδιο συμβαίνει, αλλά θα έλεγα με τη λογική παράμετρο να παίρνει το μερτικό της. Τότε εκδηλωνόταν σαν τρελός έρωτας [...]».
Αυτά έγραφε ο ποιητής Γιάννης Κοντός στο υστερόγραφο της επανέκδοσης της Περιμετρικής, το 2000, που θα γινόταν και ο πρόλογος της συγκεντρωτικής έκδοσης, το 2013. Οι υποθέσεις του, όπως τις είχε αποκαλέσει, πολλές: ο Καβάφης και η Αξιώτη, ο Κάφκα, ο Θεοτοκάς, ο Σινόπουλος, ο Μάλερ, ο Κουν, ο Σαχτούρης, ο Μπέργκμαν, οι Μπητλς… Και το ταξίδι συνεχιζόταν.
 
Ένα ταξίδι διοργάνωσαν και οι Βικτωριανοί, οι φίλοι και κάτοικοι της πλατείας Βικτωρίας, την Τρίτη 12 Μαΐου, στο Πολιτιστικό κέντρο εργαζομένων ΟΤΕ, στη γειτονιά τους, για να τιμήσουν τον ποιητή Γιάννη Κοντό, που έφυγε από τη ζωή στις 21 του περασμένου Ιανουαρίου. Ένα συναισθηματικό ταξίδι με λίγα λόγια από τους αγαπημένους του φίλους και ποιητές Γιώργο Μαρκόπουλο και Τίτο Πατρίκιο, με ανάγνωση ποιημάτων του και με τραγούδια.
«Η εκδήλωση αυτή ακολουθεί τις υποδείξεις και την επιθυμία του ίδιου του Γιάννη που την είχε κανονίσει από τον Οκτώβριο για να γίνει το Νοέμβριο» είπε ο Γιώργος Μαρκόπουλος, που προλόγισε εκ μέρους των Βικτωριανών την εκδήλωση, «ο Γιάννης ήθελε οπωσδήποτε πιάνο και τραγούδια γιατί ήθελε να έχει κλίμα μπουάτ για να θυμηθεί τα φοιτητικά του χρόνια και να γιορτάσει τη συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων του. Διάλεγε τα αγαπημένα του τραγούδια και, μέρα με τη μέρα, πρόσθετε και καινούρια, είχε φτάσει τα 60 τραγούδια. Ούτε συναυλία να ήτανε. Ο Γιάννης ήταν ένας κορυφαίος της μεταπολεμικής μας ποίησης, έγραψε πράγματα και πράγματα στη ζωή του, δέχτηκε επαίνους, κριτικές, έφυγε χορτασμένος και μετά το θάνατό του κυκλοφόρησε ένα πυκνό πολύ σημαντικό αφιέρωμα στο περιοδικό Νέα Ευθύνη το οποίο διευθύνει ο Δημήτρης Κοσμόπουλος. Για την εκδήλωση ήθελε ηθοποιούς να διαβάζουν τα ποιήματά του και ένα έγκυρο σπουδαίο άνθρωπο, όπως τον Τίτο Πατρίκιο, και μετά να μιλήσει ο ίδιος με τον κόσμο».
«Με αφορμή αυτήν την πρόσκληση, διάβασα για άλλη μια φορά τα βιβλία του Γιάννη και για άλλη μια φορά είδα όχι μόνο ότι είναι ένας σπουδαίος ποιητής αλλά, διαβάζοντάς τα, κάθε φορά, αισθάνομαι μια καινούρια απόλαυση» είπε με τη σειρά του ο Τίτος Πατρίκιος «και ενώ μιλάμε για γενιές, εμένα μ’ έχουν κατατάξει στην 1η μεταπολεμική γενιά, τον Γιάννη και τον Γιώργο στη 2η ή στη γενιά του ‘70, από ένα σημείο κι έπειτα οι ποιητές οι οποίοι ξεπερνάνε τη φθορά του χρόνου βγαίνουν από η γενιά τους, η γενιά είναι μια αρχική κατάταξη, αλλά, αν κανείς έχει δημιουργήσει ένα έργο που επιβιώνει, τότε έχει βγει από τη γενιά του και, από αυτήν την άποψη, ο Γιάννης Κοντός δεν είναι απλώς ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της μεταπολεμικής γενιάς, είναι ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της νεοελληνικής ποίησης, ανεξάρτητα από γενιές - έχει κατακτήσει τη μεγάλη θέση του σε όλη τη νεοελληνική ποίηση». Ενώ με αφορμή τη φράση ενός άλλου σπουδαίου Βικτωριανού, του Μένη Κουμανταρέα, που χάθηκε επίσης πρόσφατα, ότι «όλη η ποιητική γενιά του ’70 είναι ένα πράγμα, η εικόνα που την παραλλάσσουν: ανοίγω το ψυγείο και βρίσκω μέσα τη γιαγιά μου», ο Τίτος Πατρίκιος επεσήμανε ότι «αυτή η γενιά έμπασε τη νέα τεχνολογία που είχε εισδύσει στη ζωή μας, από το ηλεκτρικό ψυγείο που αντικατέστησε τις παλιές παγωνιέρες μέχρι τους υπολογιστές, κι αυτά τα αντικείμενα τα έμπλεξε και με τους ανθρώπους, με το περιβάλλον, με τις ψυχικές μας καταστάσεις, κι αυτό είναι ένα από τα μεγάλα κατορθώματα αυτής της ποιητικής γενιάς και ειδικότερα του Γιάννη». Πριν τελειώσει την ομιλία του για να διαβάσει τρία ποιήματα από την πρώτη συλλογή του Γιάννη Κοντού, την Περιμετρική, αναφέρθηκε στη δύναμη της εικόνας στην ποίηση του που δεν είναι απλώς παραστατική αλλά σε συνδέει με τα τρέχοντα γεγονότα του κόσμου και με τις τρέχουσες καταστάσεις των ανθρώπων.
Όπως έγραψε, μεταξύ άλλων, και ο Νάσος Βαγενάς, στο αφιέρωμα στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού Νέα Ευθύνη, «η εικονογραφία του σε κάνει όταν διαβάζεις ένα ποίημα του να αναγνωρίζεις αμέσως την πατρότητά του. [...] βλέπουμε ξαφνικά να προβάλλουν εκείνες οι απροσδόκητες εικόνες που κάνουν τη συλλογή του Κοντού να ξεχωρίζει [...].
 
Η βραδιά έκλεισε με τη φωνή του Γιάννη Κοντού και το ποίημα του «Η χθεσινή μέρα (παιδική έκθεση)»:
Πολλές φορές το δίχτυ που με τυλίγει και με τραβά είναι μεταλλικό αλλά αόρατο. Όπως αόρατα έρπει ο χειμώνας στα χάδια. Είναι απόγευμα στην αιχμή του. Το φως τρίβεται, γίνεται σκόνη και δεν έχω νέα σου (εικόνες και οσμές) μόνο κάτι κινήσεις μισές-σκιές σε αργό ρυθμό. Πολλές φορές σκέπτομαι, μήπως η φαντασία. Αλλά να η σπηλιά, να τα αγρίμια, να η μοναξιά, να η βοσκή.
(Γι’ αυτό, κυρία, δεν ήρθα σχολείο.)
 
Λίγα τελευταία λόγια πρόσθεσαν οι φίλοι του, ο Τίτος Πατρίκιος, ο Γιώργος Μαρκόπουλος, ο Κωστής Γκιμοσούλης, ο Θανάσης Νιάρχος με τον οποίο είχε δημιουργήσει το βιβλιοπωλείο Ηνίοχος, σημείο αναφοράς και συνάντησης διανοουμένων την περίοδο 1971-76. Κυρίως, όμως, η Μάγια Τσιάλα Ζακαήντιζε, στην οποία, με πρόταση του Γιώργου Μαρκόπουλου, ήταν αφιερωμένη η εκδήλωση, η μικρή του αδελφή, όπως την ονόμαζε ο Γιάννης Κοντός, που επί δεκατρία χρόνια φρόντιζε τη μητέρα του και στη συνέχεια έμεινε μαζί του, η μοναδική του οικογένεια, όπως έλεγε.
Την εκδήλωση οργάνωσε, συντόνισε και παρουσίασε η Αθηνά Κεφαλά. Συμμετείχαν, διαβάζοντας ποιήματα και τραγουδώντας, οι: Μαρία Μαυροματάκη, Χάρης Φλέουρας, Μάνια Παπαδημητρίου, Σέβη Στάικου, Ρήγας Αξελός.         
Πρόσφατα άρθρα ( Πολιτισμός )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet