Της Βασιλικής Κατριβάνου* 

Φέτος πάνω από 13.000 προσφυγόπουλα πάνε σχολείο και είναι η τρίτη χρονιά που εντάσσονται στη δημόσια εκπαίδευση. Ο μεγαλύτερος αριθμός των παιδιών πηγαίνει στο πρωινό σχολείο (πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια) και ένας μικρότερος αριθμός στις Δομές Υποδοχής Εκπαίδευσης Προσφύγων (ΔΥΕΠ), που είναι προενταξιακές απογευματινές τάξεις (όταν το κέντρο ή η δομή φιλοξενίας βρίσκονται γεωγραφικά σε περιοχές που δεν επαρκούν οι υλικοτεχνικές υποδομές των σχολικών μονάδων).
Η πολιτική στόχευση και βούληση του υπουργείου ήταν εξαρχής και είναι όλα τα παιδιά να ενταχθούν στην πρωινή ζώνη του δημόσιου σχολείου με τάξεις υποδοχής (διδασκαλία μαθήματα ελληνικών). Το σχολείο είναι ο πιο οργανικός θεσμός ένταξης, γιατί τα παιδιά είναι μαζί στην τάξη, αλλά αποτελεί και πλαίσιο και για την επαφή των οικογενειών. Δίνει δυνατότητα κοινωνικοποίησης, να ανακτήσει το παιδί την ταυτότητά του σαν παιδί.

Το σχολείο ως σημείο αναφοράς

Πριν κάποιο καιρό ήμουν σε ένα σχολείο στην Αθήνα. Ήρθε ένας ασυνόδευτος έφηβος που παλιότερα είχε προσπαθήσει να φύγει στο εξωτερικό. Είχε συλληφθεί και κρατηθεί, αφέθηκε έπειτα ελεύθερος κι έμενε στο δρόμο. Η μόνη αναφορά που είχε, ήταν το σχολείο που πήγαινε πριν. Ξαναγύρισε, λοιπόν, σε αυτό από μόνος του, ζητώντας να τον βάλουν σε μια τάξη, και μάλιστα έφερε κι έναν φίλο του, ζητώντας να τον γράψουν κι αυτόν. Έψαχναν να βρουν πώς θα το κάνουν και ταυτόχρονα η διευθύντρια προσπαθούσε να συνεννοηθεί με τον ξενώνα όπου έμενε παλιότερα, αν μπορούσαν να τον δεχθούν πίσω –γιατί το παιδί δεν μπορούσε, βέβαια, να μένει στο δρόμο.
Αναφέρω αυτή την ιστορία όχι μόνο επειδή είναι συγκινητική, αλλά κυρίως επειδή μας βάζει κατευθείαν στην καρδιά του θέματος: πώς το σχολείο μπορεί, για έναν ασυνόδευτο ανήλικο και όχι μόνο, να είναι πολλά περισσότερα από χώρος μάθησης: μπορεί να είναι, με έναν τρόπο, και σπίτι, και οικογένεια, χώρος αναφοράς.
Θα μπορούσα να μιλήσω για πολλά προβλήματα που αφορούν την εκπαιδευτική διαδικασία, που αφορούν όχι μόνο το πώς θα μπουν όλα τα παιδιά στο σχολείο, αλλά το πώς θα παραμείνουν και το πώς θα προχωρήσουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αυτό είναι το επόμενο βήμα με το οποίο έχει να αναμετρηθεί σοβαρά η νέα κυβέρνηση, καθώς και συνολικότερα με το θέμα της ένταξης των προσφύγων.

Κίνδυνος πισωγυρίσματος



Η Νέα Δημοκρατία, αντίθετα, στις τοποθετήσεις της για το προσφυγικό εξαγγέλλει χωριστές τάξεις στο σχολεία για τα παιδιά των αναγνωρισμένων μόνο προσφύγων, και αυτό μέχρι να είναι εφικτή η επιστροφή τους. Ό,τι δηλαδή επιτεύχθηκε μέχρι σήμερα, μετά από τόσο αγώνα από μεριάς υπουργείου Παιδείας, εκπαιδευτικής κοινότητας και ελληνικής κοινωνίας τα προσφυγόπουλα να ενταχθούν στις κανονικές τάξεις ανεξάρτητα από το νομικό τους καθεστώς, κινδυνεύει να καταστραφεί!
Επίσης τα παιδιά που δεν είναι αναγνωρισμένοι πρόσφυγες, αλλά αιτούνται άσυλο, ή ούτε καν αυτό, δεν θα πάνε σχολείο; Δηλαδή χιλιάδες από τα παιδιά που μέχρι τώρα ήταν ενταγμένα στην εκπαιδευτική διαδικασία θα μείνουν εκτός; Και τι συνέπειες θα έχει αυτό, όχι μόνο για τα ίδια τα παιδιά βέβαια και τις οικογένειές, αλλά για την κοινωνική συνοχή, γενικότερα την κοινωνία και τις αντιλήψεις που θα επικρατούν σε αυτή;
Επίσης τι εννοεί η ΝΔ όταν αναφέρει ότι τα παιδιά θα πηγαίνουν στις ξεχωριστές τάξεις μέχρι να γυρίσουν στις χώρες τους; Θα γυρίζουν οι αναγνωρισμένοι πρόσφυγες στις πατρίδες τους; Αυτό θα επιδιώκουμε και θα περιμένουμε, αντί να επενδύουμε στην ένταξή τους;
Έγιναν σημαντικά βήματα τα τρία προηγούμενα χρόνια που πρέπει όχι μόνο να μην αναιρεθούν, να μην συρρικνωθούν, αλλά να ενισχυθούν και να προχωρήσουν σε βάθος και σε έκταση. Έτσι ώστε το «κανένα παιδί έξω από το σχολείο» να γίνεται πραγματικότητα ολοένα και περισσότερο για κάθε παιδί ελληνόπουλο ή ξένο. Αυτό όμως είναι κάτι που θα κριθεί, όπως και τόσα άλλα, από το αποτέλεσμα των εκλογών στις 7 Ιουλίου!

* Υποψήφια βουλεύτρια Β’2 Δυτικού Τομέα Αθηνών.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet