Ξέρουμε τι υπάρχει, ξέρουμε τι θέλουμε. Ας το πούμε δυνατά
** Αυτό είναι και το στοίχημα. Να υπερασπιστούμε το έργο μας, να υπε ρασπιστούμε το όραμά μας, να αντεπιτεθούμε.



Ράνια Σβίγκου (υποψήφια Α Αθήνας): Αυτό ακριβώς θα πρέπει να είναι το επίκεντρο του αγώνα μας, μέχρι την τελευταία μέρα. Να οργώσουμε τις γειτονιές, και να μιλήσουμε πρόσωπο με πρόσωπο, για το τί κάναμε ως τώρα, αλλά, κυρίως, για το τι θα κάνουμε από εδώ και πέρα.



Θοδωρής Δρίτσας (υποψήφιος Α Πειραιά): Η αξιοπιστία του δικού μας μηνύματος, της ελπίδας για την επόμενη τετραετία, σωστά περνά από το έργο μας και το πρόγραμμά μας, αλλά και από την επισήμανση του κινδύνου παλινόρθωσης.



Νίκος Φίλης (υποψήφιος Α Αθήνας) : Με ευκαιρία και τις εκλογές, πρέπει να «ξανασυστηθούμε» στην κοινωνία ως ένα κόμμα της σύγχρονης Αριστεράς, που ακόμα και τις μικρές αλλαγές στην καθημερινή ζωή τις εντάσσει μέσα σε μια πορεία δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων του κράτους και, τελικά, σε έναν ορίζοντα κοινωνικού μετασχηματισμού.

Τη συνέντευξη πήραν η Ιωάννα Δρόσου και ο Παύλος Κλαυδιανός

Βρισκόμαστε μία βδομάδα πριν τις εκλογές, ύστερα από μία πολύ πυκνή σε χρόνο αλλά και σε ουσία προεκλογική περίοδο. Θεωρείτε πως αναδείχθηκαν τα επίδικα των εκλογών και ότι τράβηξε η πολιτική αντιπαράθεση το ενδιαφέρον του κόσμου, ώστε να ενεργοποιηθεί και να συμμετέχει;
Θοδωρής Δρίτσας: Όντως, πολύς κόσμος έχει πεισμώσει και έχει ενεργοποιηθεί. Καταγράφεται μια σημαντική και ελπιδοφόρα προεκλογική κινητικότητα. Όμως, η ελπιδοφόρα κινητικότητα συνυπάρχει και με κούραση και με αμηχανία. Φαινόμενα που ευνοούν την ψυχολογία της ανάθεσης ή και της παραίτησης. Για να αντιστρέψουμε τέτοιες τάσεις, πρέπει, στο λίγο χρόνο που απομένει μέχρι τις εκλογές, να αναδείξουμε με μεγαλύτερη δύναμη και αυτοπεποίθηση τα βασικά επίδικα, όπως τα έχουμε προσδιορίσει, και τα οποία, κατά τη γνώμη μου, συμπυκνώνονται στο δίλλημα: όλοι μαζί ή ο καθένας μόνος του, στη νέα περίοδο; Είναι δύσκολη και ταυτόχρονα εξαιρετικά ουσιαστική η εκλογική μάχη που δίνουμε. Έχει και στρατηγικό χαρακτήρα.
Ράνια Σβίγκου: Σίγουρα, είναι μια ιδιότυπη προεκλογική περίοδος, ενώ προηγήθηκε αυτή των ευρωεκλογών. Η ΝΔ επιδιώκει, με κάθε τρόπο, να μην ανοίξει καμία συζήτηση, γιατί δεν θέλει να γίνει η παραμικρή προγραμματική αντιπαράθεση, που θα αποκάλυπτε τα πραγματικά της σχέδια. Στα ΜΜΕ σίγουρα δεν αναδείχθηκαν τα επίδικα των εκλογών. Αυτήν την κατάσταση δεν μπορούμε βέβαια εμείς να την αντιμετωπίζουμε μοιρολατρικά, αλλά κάνουμε τα πάντα για να την υπερβούμε. Με εκδηλώσεις, ομιλίες, περιοδείες, εκεί όπου οι άνθρωποι μπορούν να θέσουν οι ίδιοι, χωρίς τα φίλτρα της παραπληροφόρησης και των ψευδών ειδήσεων, αδιαμεσολάβητα, τις ερωτήσεις για τα ζητήματα που τους απασχολούν, τα μικρά και τα μεγάλα, και να πάρουν απαντήσεις. Κι αυτό ακριβώς θα πρέπει να είναι το επίκεντρο του αγώνα μας, μέχρι την τελευταία μέρα. Να οργώσουμε τις γειτονιές, και να μιλήσουμε πρόσωπο με πρόσωπο, για το τί κάναμε ως τώρα, αλλά, κυρίως, για το τι θα κάνουμε από εδώ και πέρα.
Νίκος Φίλης: Η προεκλογική περίοδος είναι βουβή. Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών έχει ξαφνιάσει αρνητικά ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης, ενώ η ΝΔ αποφεύγει την πολιτική αντιπαράθεση, έχει υιοθετήσει μια γραμμή ιδιότυπης αποπολιτικοποίησης των εκλογών, επιδιώκοντας να αξιοποιήσει το προβάδισμα των ευρωεκλογών και να μην διακινδυνεύσει οποιαδήποτε πολιτική αντιπαράθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό και δεν θέλησε κανένα debate. Στην κοινωνία υπάρχει μια κόπωση από την παρατεταμένη μνημονιακή περίοδο, που, παρά τις προσπάθειες και τα επιτεύγματα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, έχει προκαλέσει αδιαφορία σε μεγάλα τμήματα, ιδιαίτερα ανάμεσα στους νέους, με τη διάδοση μάλιστα της ιδέας ότι «όλοι τους είναι ίδιοι». Χρειάζεται, λοιπόν, επανεκκίνηση της προεκλογικής προσπάθειας από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε την τελευταία εβδομάδα, με επιχειρήματα και πάθος, να μιλήσουμε για το κυβερνητικό έργο αλλά κυρίως για το πρόγραμμά μας σε σύγκριση με όσα λέει η ΝΔ.

Δεν αρκεί ο φόβος, χρειάζεται και η ελπίδα

Ειπώθηκε, έμμεσα ή άμεσα, ότι στις ευρωεκλογές και αυτοδιοικητικές εκλογές δεν έγινε θετική παρουσίαση των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αρνητική καμπάνια που δεν ωφέλησε. Βλέπουμε ότι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ επανέρχονται σε μεγάλο βαθμό σε αυτή την τακτική. Πώς προκύπτει αυτό;
ΡΣ: Είναι δύσκολο να μιλήσεις για το πρόγραμμά σου, χωρίς να αναφερθείς και στο πρόγραμμα του άλλου. Ιδίως, όταν, ο άλλος το κρύβει σκόπιμα, γιατί ξέρει πόσο αντιλαϊκό, βαθιά ταξικό και νεοφιλελεύθερο είναι. Στις αντιπαραθέσεις με τους εκπροσώπους της ΝΔ, αυτό είναι έκδηλο. Αν δεν μιλήσουμε εμείς για το τι πραγματικά επιδιώκουν, οι ίδιοι μιλάνε με γενικολογίες και κοινούς τόπους. Το ασφαλιστικό και το φορολογικό πρόγραμμα της ΝΔ, περισσότερο από εμάς, το μαθαίνει ο κόσμος, παρά από τους νεοδημοκράτες. Όμως, δεν χρειάζεται να επενδύουμε στο φόβο. Έχουμε κάνει πολλά, με κορυφαία την έξοδο από τα μνημόνια, την αύξηση του κατώτατου μισθού, την επιστροφή των συλλογικών συμβάσεων. Προχωρήσαμε μεγάλες μεταρρυθμίσεις στην Παιδεία και την Υγεία. Στήσαμε στα πόδια του ένα δίκτυ κοινωνικής προστασίας. Και τώρα, που ανοίγεται μπροστά μας ο μεταμνημονιακός ορίζοντας, έχουμε ένα πρόγραμμα συγκροτημένο και συνολικό, που απαντά στις ανάγκες και τα δικαιώματα της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών, στις ανάγκες του κόσμου της εργασίας, στις αγωνίες του αριστερού και προοδευτικού κόσμου.
ΝΦ: Ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε τη μάχη των ευρωεκλογών, τελικώς σαν να ήταν βουλευτικές εκλογές. Στη σύγκρουση αυτή, ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε έμφαση στην απειλή που αντιπροσωπεύει η ΝΔ και λιγότερο στις δικές του θέσεις. Τώρα γνωρίζουμε ότι δεν αρκεί ο φόβος της Δεξιάς για να αποφασίσει ο πολίτης, χρειάζεται και η ελπίδα της Αριστεράς. Αυτήν την ελπίδα, μέσα στις συνθήκες της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και της ιδιόμορφης ελληνικής κρίσης, αντιπροσωπεύει σε γενικές γραμμές το κυβερνητικό έργο του ΣΥΡΙΖΑ αλλά, το σημαντικότερο, το πρόγραμμα της ανάπτυξης με βασικούς πυλώνες τις καλύτερες θέσεις εργασίας, το ισχυρό κοινωνικό κράτος και την περιβαλλοντική ισορροπία. Με επιδίωξη οι αναγκαίες επενδύσεις, με οδηγό το ΠΔΕ, να υπακούν σε κοινωνικές και περιβαλλοντικές προϋποθέσεις που τελικώς να εξυπηρετούν το δημόσιο συμφέρον και να ανταποκρίνονται στην ανάγκη για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Στην «Εποχή» της προηγούμενης Κυριακής, ο Λόης Λαμπριανίδης τεκμηρίωσε πειστικά το αναπτυξιακό πλεονέκτημα του ΣΥΡΙΖΑ. Τονίζω ότι η επιχειρηματολογία και το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να γίνεται με το αναγκαίο δημοκρατικό πάθος. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα ξανακυλήσουμε σε μια αρνητική καμπάνια. Διαφορετικά, η θετική καμπάνια δεν προκαλεί έμπνευση, συσπείρωση και διείσδυση στον λαϊκό κόσμο.
ΘΔ: Είναι αλήθεια, ότι, για να κερδηθεί αυτή η εκλογική μάχη, το μήνυμά μας πρέπει να εμπνέει και να δίνει ελπίδα. Η αξιοπιστία του δικού μας μηνύματος, της ελπίδας για την επόμενη τετραετία, σωστά περνά από το έργο μας και το πρόγραμμά μας, αλλά και από την επισήμανση του κινδύνου παλινόρθωσης. Απαιτείται, όμως, επιπρόσθετα, να είμαστε εμείς οι επισπεύδοντες στην ανάδειξη και στην περιγραφή των κοινωνικών αναγκών που δεν έχουν ακόμα καλυφθεί και των ζητημάτων που δεν έχουν ακόμα επιλυθεί. Αν δεν γίνουμε εμείς παραδεκτοί ως πρωτοπόροι διεκδικητές και σχεδιαστές της λύσης, στρατηγικά και τακτικά, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, τότε κινδυνεύουμε να κατηγοριοποιηθούμε άδικα ως μέρος του προβλήματος και όχι ως μέρος της λύσης. Έχουμε βέβαια κάνει πολλά βήματα σ’ αυτήν την κατεύθυνση, αλλά χρειαζόμαστε κι άλλα. Πρέπει να πείσουμε τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, ότι την συμφέρει μια ανοικτή κοινωνική συμμαχία των μεσοστρωμάτων με τους εργαζομένους και όχι η καλλιεργούμενη λυκο-συμμαχία των μικρομεσαίων με τις επιδιώξεις και τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρήσεων.

Αναδεικνύονται οι προγραμματικές διαφορές, παρά το κρυφτούλι της ΝΔ

Με τις τελευταίες του δηλώσεις ο πρόεδρος της ΝΔ ξεκαθαρίζει ένα ζήτημα που έμενε αδιευκρίνιστο. Λέει ότι θέλει αυτοδυναμία, και μάλιστα ισχυρή, αλλιώς επαναληπτικές τον Δεκαπενταύγουστο. Την ίδια στιγμή, η Φ. Γεννηματά κάνει πίσω και μιλά για κυβέρνηση ανοχής, ενώ η ΝΔ απαντά πως δεν θα το δεχτεί. Πώς το ερμηνεύετε;
ΝΦ: Μετά το 2010, σταθερά η κοινωνία απορρίπτει κυβερνήσεις αυτοδυναμίας, διότι έχει συνειδητοποιήσει ότι όλες οι μορφές κυβερνητικής αυτοδυναμίας οδήγησαν μέσα από την αλαζονεία, το κομματικό κράτος και τη διαπλοκή στην οικονομική χρεωκοπία. Ακόμη και τώρα, το αίτημα για κυβερνητική αυτοδυναμία δεν είναι πλειοψηφικό στις δημοσκοπήσεις. Πόσο μάλλον, που η πιθανή αυτοδυναμία της ΝΔ θα οδηγήσει στον πλήρη μονοκομματικό εξανδραποδισμό του κομματικού συστήματος σε όλες τις βαθμίδες, στους Δήμους, στην Περιφέρειες και στην Κεντρική Διοίκηση. Ο εκβιασμός Μητσοτάκη απευθύνεται στον κόσμο του ΚΙΝΑΛ, με τον οποίο είχαν συμπορευτεί στις μνημονιακές κυβερνήσεις. Η Γεννηματά απαντά αμυντικά με τα περί «κυβέρνησης ανοχής», σε μια προσπάθεια να διασωθεί ως κόμμα με συνυποσχετική προς τη ΝΔ. Έτσι, όμως, δοκιμάζεται η αναγκαία ιδεολογική και πολιτική αυτονομία του κόμματος και δημιουργείται ένας ετερόκλητος ιδεολογικά χώρος που το μόνο που τον συνδέει είναι ο φθόνος προς τον ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή προς ένα κόμμα που αμφισβήτησε το δυοπώλιο της εξουσίας.

Την περασμένη βδομάδα η Νέα Δημοκρατία ανακοίνωσε το πρόγραμμά της. Έχοντας πια εικόνα των θέσεων των δύο κομμάτων, ποια σημεία πρέπει να αναδειχθούν από τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και πώς πρέπει να τοποθετηθούν τα κινήματα (συνδικαλιστικό, φοιτητικό, αλληλεγγύης, αντιρατσιστικό κ.λπ.);
ΘΔ: Μακάρι να υπήρχε χρόνος ώστε να γίνει σε βάθος και με πληρότητα, δημόσια αντιπαράθεση αναφορικά με την ουσία, το περιεχόμενο και την ταυτότητα των προγραμμάτων. Παρά την έλλειψη χρόνου, όμως, η συζήτηση αυτή όχι μόνο άρχισε, αλλά πιστεύω ότι θα συνεχιστεί και μετά τις εκλογές, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα. Διαισθάνομαι και προβλέπω ότι ωριμάζουν όροι, ώστε σ’ αυτήν τη συζήτηση να μπουν νέας ποιότητας κοινωνικά κινήματα, αξιοποιώντας την οδυνηρή εμπειρία της δεκαετίας. Ήδη, πάντως, έχουν αναδειχθεί κρίσιμες διαφορές σε καίρια σημεία των δύο προγραμμάτων, έστω κι αν η ΝΔ επιλέγει το γνωστό κρυφτούλι. Όλες ή σχεδόν όλες, κατά τη γνώμη μου, συγκλίνουν σε μία κορυφαία και κρίσιμη διαφορά: η ΝΔ προβάλει την πριμοδότηση της κερδοφορίας των μεγάλων επιχειρήσεων, ως «μαγικό φίλτρο» για την ανάπτυξη. Αυτό το έχουμε ξαναζήσει στο πρόσφατο παρελθόν στις δεκαετίες του 1990 και του 2000. Και μετά ήρθε η χρεοκοπία! Αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ επαγγέλλεται, διεκδικεί και σχεδιάζει, χωρίς «μαγικό φίλτρο», τον οδικό χάρτη της προόδου, με την εργασία και την κοινωνική συνοχή ως προαπαιτούμενα γι’ αυτήν. Αυτή η διαφορά νοηματοδοτεί με εντελώς διαφορετικό τρόπο και το ρόλο της επιστήμης και της παιδείας και το ρόλο της έρευνας και το ρόλο της σχεδιασμένης αξιοποίησης των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας, αλλά και το περιεχόμενο της Δημοκρατίας. Αυτή είναι η διαφορά που καταξιώνει τη δική μας πρόταση ως δίκαιη και βιώσιμη. Να την αναδείξουμε και να την υπερασπιστούμε. Εμείς σχεδιάζουμε ανάπτυξη – πρόοδο και όχι μόνο ανάπτυξη – μεγέθυνση.

Μπορούμε να κάνουμε την ανατροπή

Εκπρόσωποι της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και του ΚΙΝΑΛ, με κάθε ευκαιρία σημειώνουν πως «στις ευρωεκλογές ηττήθηκε η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ» και επομένως θα πρέπει να θεωρείται αυτονόητη η έκβαση και των εθνικών εκλογών. Είναι έτσι; Είναι εφικτή η αναστροφή του αποτελέσματος;
ΡΣ: Φυσικά και δεν είναι έτσι. Στις ευρωεκλογές ψηφίζεις με άλλα κριτήρια, από αυτά των εθνικών. Ανεξάρτητα από τα διλήμματα που θέσαμε εμείς στο επίκεντρο, οι πολίτες αποφάσισαν, πολλές φορές, με βάση τα δικά τους. Η ΝΔ και το ΚΙΝΑΛ, για λόγους επικοινωνιακής τακτικής, ισχυρίζονται ότι ηττήθηκε η πολιτική μας. Η ΝΔ, γιατί έτσι βρήκε μια δικαιολογία για να επιβάλλει ένα σιωπητήριο στα στελέχη της, θεωρώντας ότι θα κερδίσει τις εθνικές εκλογές από κεκτημένη ταχύτητα, χάρη στον αέρα της διαφοράς των ευρωεκλογών. Το ΚΙΝΑΛ, επειδή νομίζει ότι βρήκε έναν τρόπο να κρύψει τις εκλογικές απώλειες που είχε, σε σύγκριση με τις προηγούμενες εκλογές. Εμείς, μπορούμε να κάνουμε την ανατροπή. Αριθμητικά και πολιτικά γίνεται, για το μέλλον της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών, είναι απαραίτητο. Με διαρκή αγώνα, πίστη και θάρρος στις δυνάμεις μας, μέχρι το τελευταίο Σάββατο πριν τις εκλογές.

Η εκλογή της κυβέρνησης το 2015 είχε ένα σαφές μήνυμα, να διαχειριστεί το μνημόνιο και την έξοδο από την πολιτική της λιτότητας και την επιτροπεία. Η επόμενη κυβέρνηση που θα προκύψει στις 7 Ιουλίου έχει διαφορετικά καθήκοντα, να ξαναχτίσει την κοινωνία, επομένως αναμένει ο κόσμος από όλα τα κόμματα να παρουσιάσουν το δικό τους όραμα για το μέλλον. Ποιο είναι το όραμα του ΣΥΡΙΖΑ; Θεωρείς ότι ένας μέσος πολίτης τελικά διαμόρφωσε εικόνα για αυτό που επαγγέλλεται ο ΣΥΡΙΖΑ;
ΘΔ: Το να ξαναχτίσουμε την κοινωνία μας, με καινούργια και γερά υλικά, είναι από μόνο του ένα επιτακτικό όραμα, μετά από όσα η ελληνική κοινωνία υπέστη επί 10 χρόνια. Αυτό το όραμα οφείλουμε να το κάνουμε ώριμο, δηλαδή επίκαιρο. Ελπίζω ότι η κρισιμότητα του διακυβεύματος στις εκλογές της 7ης Ιουλίου, θα συγκινήσει, θα ενώσει και θα συνεγείρει μεγάλο τμήμα της. Ίσως ένας σημαντικός αριθμός πολιτών να μην έχει διαμορφώσει ακόμα, σαφή τελική εικόνα γι’ αυτό που επαγγέλλεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό είναι δική μας ευθύνη. Όμως το τοπίο είναι δυναμικό. Ξέρουμε τι υπάρχει, ξέρουμε τι θέλουμε. Ας το πούμε δυνατά. Αυτό είναι και το στοίχημα. Να υπερασπιστούμε το έργο μας, να υπερασπιστούμε το όραμά μας, να αντεπιτεθούμε.
ΡΣ: Όλα όσα έμοιαζαν, όχι μόνο τα χρόνια της κρίσης, αλλά και τις τελευταίες δεκαετίες, της πλαστής ευμάρειας και της δήθεν «ισχυρής Ελλάδας», είτε πολυτέλεια, είτε ανέφικτοι στόχοι: δουλειές για όλους, με εργασιακά δικαιώματα. Μισθοί και συντάξεις, για να ζουν οι άνθρωποι άνετα. Ποιοτική, δημόσια Παιδεία και Υγεία. Ένα Δημόσιο, προσανατολισμένο στις ανάγκες των πολιτών, ψηφιοποιημένο, σύγχρονο, χωρίς γραφειοκρατία. Βιώσιμη, οικολογική ανάπτυξη. Σεβασμός και επέκταση των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων. Ένα Σύνταγμα με προοδευτικό πρόσημο, με προστασία των δημόσιων αγαθών. Σήμερα, μπορούν και πρέπει να υλοποιηθούν, από μια αριστερή, προοδευτική κυβέρνηση. Ο αγώνας να επικοινωνήσουμε στον κόσμο το συνολικό μας σχέδιο, να πείσουμε και τον τελευταίο πολίτη, ότι το όραμά μας είναι το μόνο κοινωνικά δίκαιο, το μόνο που απαντά, «εδώ και τώρα», στις ανάγκες και τις ελπίδες του, είναι η κύρια αποστολή μας, μέχρι την ώρα που θα ανοίξουν οι κάλπες.
ΝΦ: Ο ΣΥΡΙΖΑ αναγκάστηκε να εφαρμόσει ένα Μνημόνιο που του επεβλήθη από τους δανειστές. Παρά την προσπάθειά του για το παράλληλο πρόγραμμα, το Μνημόνιο θόλωσε την εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό, με ευκαιρία και τις εκλογές, πρέπει να «ξανασυστηθούμε» στην κοινωνία ως ένα κόμμα της σύγχρονης Αριστεράς, που ακόμα και τις μικρές αλλαγές στην καθημερινή ζωή τις εντάσσει μέσα σε μια πορεία δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων του κράτους και, τελικά, σε έναν ορίζοντα κοινωνικού μετασχηματισμού. Το γεγονός ότι η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι γραμμική, όπως φάνηκε στις ευρωεκλογές, μας βοηθά να συζητήσουμε χωρίς υπεκφυγές και ψευδαισθήσεις, με διασφάλιση του ενωτικού πλαισίου, ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ να ανταποκριθεί στη λαϊκή επιρροή του, επιδιώκοντας ταυτοχρόνως να αλλάξει τις συνειδήσεις των ανθρώπων που τον εμπιστεύονται. Γι’ αυτό είναι άτοπη και αναχρονιστική , αν δούμε και την πορεία της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας όλη αυτή η πίεση για την «πασοκοποίηση» του ΣΥΡΙΖΑ. Είμαστε ένα κόμμα της σύγχρονης ευρωπαϊκής Αριστεράς και αυτό, εκτός των άλλων, σημαίνει μια στρατηγική και μια ιστορικότητα που επιδιώκει κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες και δεν παρουσιάζεται ως μια αυτάρεσκη πρωτοπορία που παραδοσιακά είχε οδηγήσει στην υποβάθμιση του λαϊκού παράγοντα μέσω ,μάλιστα, της κολακείας του λαϊκισμού. Είναι προφανές ότι ένα τέτοιο κόμμα πρέπει να λειτουργεί δημοκρατικά και συλλογικά. Σε μια τέτοια προοπτική αποκτά στρατηγική και όχι ευκαιριακή σημασία η σύγκλιση με άλλες ευαισθησίες της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς, η Προοδευτική Συμμαχία.

 

«Μικρά», αλλά εξαιρετικά σημαντικά

Ποια θα έλεγες ότι είναι εκείνα τα «μικρά» αλλά «σημαντικά» που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να αφήσει το ιδεολογικό του στίγμα, προς όφελος της κοινωνίας;
ΝΦ: Η νομοθεσία για την ιθαγένεια. Η αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης. Ο περιορισμός της παιδικής φτώχειας (επιδόματα, σχολικά γεύματα). Η κατοχύρωση των δικαιωμάτων των συμπολιτών μας με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό. Δεν ξέρω πόσο «μικρά» είναι αυτά, αλλά είναι εξαιρετικά σημαντικά.
ΘΔ: Κάλυψη ανασφάλιστων, Κατώτατος μισθός, Συλλογικές Συμβάσεις, Πρωτοβάθμια Υγεία, Ιθαγένεια, Σύμφωνο Συμβίωσης, Υιοθεσία, Ομόφυλα ζευγάρια, ανατροπή του 1 προς 5, αποσυμφόρηση φυλακών, σχολικά γεύματα, δικαιώματα, πολιτικές για πρόσφυγες και μετανάστες, για τα παιδιά τους και για όλα τα παιδιά, και πάρα πολλά άλλα, είναι πολύ σημαντικά και ωφέλησαν την κοινωνία. Φυσικά και οι Πρέσπες. Ό,τι τολμήσαμε ή μπορέσαμε να κάνουμε προς όφελος της κοινωνίας έχει το ιδεολογικό στίγμα του ΣΥΡΙΖΑ. Ό,τι δεν τολμήσαμε ή δεν μπορέσαμε το θόλωσε.
ΡΣ: Θα αναφερθώ μόνο σε ένα, το οποίο, μου το θύμισε πρόσφατα ο Νίκος Βούτσης, σε εκδήλωση που μιλάγαμε μαζί. Μετά από απουσία 70 χρόνων, η βουλή χρηματοδότησε και δημιουργεί μια μόνιμη Έκθεση για τους έλληνες, εβραίους, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, που βρήκαν μαρτυρικό θάνατο στο Άουσβιτς. Η χώρα μας, επί χρόνια, δεν πλήρωνε καν την υποτυπώδη συνδρομή, που δίνει δικαίωμα στη δημιουργία ενός εθνικού μνημείου. Ας μην ξεχνάμε ποιοι βρέθηκαν στην εξουσία, μετά τον εμφύλιο, ποιοι οικοδόμησαν το μεταπολεμικό καθεστώς. Γιατί, οι πολιτικοί επίγονοί τους, όπως ο Βορίδης, που διόλου τυχαία, έχει θέσει ως στόχο της ΝΔ, τη «στρατηγική ήττα των ιδεών της Αριστεράς», δεν το έχουν καθόλου ξεχάσει.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet