Αυτές τις μέρες που πλησίαζε η Κυριακή 7/7/19, θυμήθηκα ένα διεθνή μαραθώνιο αγώνα με αφετηρία τον Τύμβο του Μαραθώνα και τερματισμό στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο. Ήμουν μαζί με φίλους στο στάδιο και περιμέναμε τον τερματισμό των αθλητών. Έφτασε ο πρώτος αθλητής, ενθουσιασμός στις κερκίδες, χειροκροτήματα, πανηγυρισμοί από τον αθλητή, στη συνέχεια ο γύρος του θριάμβου που του έδωσε παρατεταμένη χαρά και επιδοκιμασία από το κοινό. Σε λίγο έφτασε ο δεύτερος, ο τρίτος... Το κοινό με μειούμενο ενθουσιασμό υποδεχόταν τους αθλητές. Ξαφνικά στη γραμμή τερματισμού φτάνει ένας αθλητής που πανηγυρίζει έξαλλα τον τερματισμό του και ο κόσμος ενθουσιασμένος χειροκροτεί. Κοιτάζω με απορία και προσπαθώ να καταλάβω τι ακριβώς γίνεται. Την εξήγηση δίνει ο εκφωνητής από τα μεγάφωνα, που μας ενημερώνει ότι πρόκειται για τον πρώτο έλληνα αθλητή που τερματίζει και μάλιστα καταρρίπτοντας το πανελλήνιο ρεκόρ. Όλο το στάδιο ξεσηκώνεται, μεταξύ αυτών και εγώ. Όχι από εθνικό ενθουσιασμό, αλλά επιδοκιμάζοντας την προσπάθεια ενός αθλητή που κατάφερε να επιτύχει το στόχο του, δίνοντας του κουράγιο να συνεχίσει την προσπάθειά του για κάτι καλύτερο.

Δεν υπήρχε άλλος δρόμος

Θα πει κανείς, μα τι σχέση έχει αυτό με την Κυριακή 7/7/19 ημέρα εκλογών; Για μένα έχει και μάλιστα μεγάλη. Γιατί ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα πως σε ένα αγώνα ο στόχος είναι το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, που ξεκινά από το έλασσον, που είναι η συμμετοχή και φτάνει στο μάξιμουμ, που είναι η νίκη. Θυμήθηκα το σύνθημά μας πως χαμένη είναι η μάχη που δεν δίνεται. Θυμήθηκα την αγωνία μπαίνουμε - δεν μπαίνουμε στη βουλή, βγάζουμε - δεν βγάζουμε βουλευτή. Θυμήθηκα τη νίκη του Ιανουαρίου του 2015. Θυμήθηκα τις συγκρούσεις και τις διασπάσεις που έζησα μέχρι σήμερα στην αριστερά. Θυμήθηκα τον Ιούλιο του 2015, όταν κάποιοι σύντροφοι μας χλεύαζαν ως προδότες. Θυμήθηκα την απογοήτευση κάποιων συντρόφων που έλεγαν ότι δεν υπάρχει ελπίδα και το μνημόνιο που μας επέβαλαν θα είναι το τέλος μας. Θυμήθηκα την επιμονή μαζί με άλλους συντρόφους να δώσουμε τη μάχη, γιατί άλλος δρόμος δεν υπήρχε, εκτός από το να τα καταφέρουμε. Θυμήθηκα τη νίκη του Σεπτέμβρη. Τελικά με λάθη με αδυναμίες, με πισωγυρίσματα, με αυτογκόλ τα καταφέραμε να βγούμε σε ξέφωτο. Η αριστερά είναι εδώ. Είναι παρούσα. Είναι δυνατή. Αυτό κατέγραψε το αποτέλεσμα της 26ης Μαΐου. Έχασε μια μάχη, αλλά ο πόλεμος συνεχίζεται. Παρά τις εκδορές, τις αστοχίες, τα λάθη συνεχίζει να μάχεται. Η εκλογική μάχη τελειώνει το βράδυ της Κυριακής, όταν κλείσουν οι κάλπες. Αυτό είναι το νήμα τερματισμού γι’ αυτή τη μάχη. Μέχρι εκείνη την ώρα παλεύουμε για τη νίκη. Γιατί μας αξίζει αυτή η νίκη. Περάσαμε επί τεσσεράμισι χρόνια δια πυρός και σιδήρου και τα καταφέραμε. Τώρα είμαστε πιο ώριμοι. Μάθαμε από τα λάθη μας. Ξεκινάμε από καλύτερο εφαλτήριο. Θα ήταν κρίμα μετά το δύσκολο αγώνα που δώσαμε, την ανάταξη της οικονομίας της χώρας, χάρη στη μεγάλη προσπάθεια και θυσία του ελληνικού λαού, να πάνε χαμένοι οι κόποι του και επιστρέψουν ως σωτήρες αυτοί που τον οδήγησαν στη χρεοκοπία.

Αναγκαίος αναστοχασμός

Γνωρίζω ότι όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα θα φέρει τη σφραγίδα της πολιτικής που ασκήσαμε, του τρόπου που την ασκήσαμε, του τρόπου που την επικοινωνήσαμε και κυρίως τις σχέσεις που αναπτύξαμε με την κοινωνία όλα αυτά τα χρόνια. Όποιο, λοιπόν, και να είναι το αποτέλεσμα, οφείλουμε εν κινήσει να αναστοχαστούμε συντεταγμένοι χωρίς αλαζονεία και όλα καλά, σε περίπτωση νίκης, ή όλα τελείωσαν σε περίπτωση ήττας. Οι κοινωνικές συγκρούσεις θα συνεχιστούν και εμείς πρέπει να είμαστε έτοιμοι για να προχωρήσουμε με το κυβερνητικό έργο μας τη δίκαιη ανάπτυξη, τον εκδημοκρατισμό του κράτους, τη διεύρυνση της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων, τη στήριξη της υγείας, της παιδείας, των αδύναμων κοινωνικών ομάδων ή να υπερασπιστούμε όλα όσα χτίσαμε αυτά τα τεσσεράμισι χρόνια από τον επερχόμενο νεοφιλελευθερισμό και να ετοιμάσουμε την αντεπίθεση της κοινωνίας.
Όλα τα παραπάνω, όμως, όποιο και να είναι το αποτέλεσμα, χρειάζονται το εργαλείο που λέγεται κόμμα. Δυστυχώς αυτός είναι ο μεγάλος ασθενής. Αν δεν γίνει ανάταξη του κόμματος, αν δεν λειτουργήσει ως εργαλείο κοινωνικής παρέμβασης, αν δεν πιάσουμε ξανά επαφή με την κοινωνία και τα κινήματα δεν θα μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στο ρόλο μας όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα. Εάν δεν λειτουργήσει η δημοκρατία, δεν υπάρξει συμμετοχή και προγραμματισμός, συνεχίζει να λειτουργεί ως μηχανισμός επιβολής απόψεων. Αν κάποιοι συνεχίσουν να λειτουργούν ως κόμμα μέσα στο κόμμα, αν συνεχιστεί η αφυδάτωση από νέους ανθρώπους, αν δεν αναπτύξουμε την παρέμβασή μας στο εργατικό κίνημα και την τοπική αυτοδιοίκηση με τρόπο συνεπή, χτίζοντας συνδικαλιστικό κίνημα και παρατάξεις αυτοδιοικητικές, αν δεν οργανώσουμε σε συνεταιρισμούς και δεν βοηθήσουμε τους αγρότες να σταθούν όρθιοι, αν δεν μπορέσουμε δηλαδή να αποκτήσουμε κοινωνική γείωση από τους εκπροσώπους μας στη Βουλή μέχρι το τελευταίο μέλος τότε μοιραία θα εξελιχθούμε σε έναν εταίρο του δικομματικού αστικού συστήματος. Η αριστερά όταν χάσει το οξυγόνο της, που είναι η δράση στο κοινωνικο γίγνεσθαι, παύει να υπάρχει. Ένα ισχυρό κοινωνικό κίνημα είναι αυτό που μπορεί να δώσει νέα έμπνευση σε μια αριστερή κυβέρνηση ή να αποτρέψει τα σχέδια επανόρθωσης του παλαιού πολιτικού συστήματος, που δυστυχώς συνεχίζει να κερδίζει έδαφος. Καταλυτικό ρόλο στη δημιουργία ενός τέτοιου κινήματος, μόνο ένας υγιής κομματικός οργανισμός μπορεί να παίξει. Αυτό πρέπει να είναι το πρώτο μας μέλημα μετά την εκλογική μάχη. Από αυτό θα εξαρτηθεί και η επιτυχία της πορείας μας από δω και μπρος.

Π. Ζούνης
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet