Του Θάνου Νασόπουλου

Οι ευρωπαϊκές με τις εθνικές εκλογές είχαν κάτι λιγότερο από 1,5 μήνα χρονική απόσταση. Στις πρώτες ο ΣΥΡΙΖΑ ηττήθηκε με 9,5 μονάδες διαφορά ενώ στις δεύτερες με 8. Πολλές φορές ο πολιτικός χρόνος δεν είναι ίδιος με τον πραγματικό. Άλλες φορές κυλάει πιο αργά κι άλλες εξαντλητικά πιο γρήγορα. Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν μέσα σε 1,5 μήνα κατάφερε να αυξήσει το εκλογικό του ποσοστό κατά 8% και να βρει 450.000 ψήφους ακόμα.
Το πιο αξιοσημείωτο ωστόσο είναι το ποσοστό του μεταξύ των νέων ανθρώπων. Εκ των προτέρων ίσως έχει ένα νόημα να σημειωθεί, ότι η συγκεκριμένη διαπίστωση βασίζεται στα ευρήματα του exit poll. Ενδεχομένως λοιπόν να μην είναι απόλυτα ακριβής, η τάση που καταγράφει όμως δεν μπορεί παρά να είναι υπαρκτή.
Οι νέοι άνθρωποι μεταξύ 17 και 24 ετών στις ευρωεκλογές του Μάη ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ σε ποσοστό 25.6% και Νέα Δημοκρατία σε ποσοστό 30.5%. Αντίθετα, λίγες μόλις εβδομάδες μετά, στις εθνικές εκλογές του Ιουλίου, η ίδια ηλικιακή κατηγορία επέλεξε τον ΣΥΡΙΖΑ σε ποσοστό 38% και τη Νέα Δημοκρατία σε ποσοστό 30.4%.
Πολλές φορές τα ποσοστά δε λένε ακριβώς την αλήθεια. Τα νούμερα είναι πάντα ένας πιο ασφαλής τρόπος για να βγάλεις συμπεράσματα. Το γεγονός όμως ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αύξησε τα εκλογικά του ποσοστά στους νέους κατά 13 ποσοστιαίες μονάδες μέσα σε 1,5 μήνα, είναι μια ανατροπή με τέτοια έκταση που ακόμα και αν υπήρχαν τα απόλυτα νούμερα δεν θα την άλλαζαν ριζικά.

Τι μεσολάβησε;

Το πρώτο πράγμα που θα σκεφτεί ένας άνθρωπος που δεν έχει σχέση με την ελληνική πραγματικότητα, είναι αν μεσολάβησε ανάμεσα από τις ευρωεκλογές και τις εθνικές εκλογές, κάποια προγραμματισμένη εξέλιξη ή ένα σοβαρό αστάθμητο γεγονός που να επέδρασε ισχυρά στην εκλογική συμπεριφορά των νέων ανθρώπων. Η απάντηση είναι όχι. Καμία απολύτως πολιτική ή κοινωνική εξέλιξη δεν συνέβη μέσα σε αυτόν τον 1,5 μήνα που να δικαιολογεί αυτή την ανατροπή.
Μια λογική σκέψη θα ήταν πως πρόκειται για δυο διαφορετικές εκλογικές αναμετρήσεις, που παρά τη μικρή τους χρονική απόσταση, έχουν διαφορετικά διακυβεύματα και παράγουν διαφορετικές εξελίξεις για την επόμενη μέρα. Και πάλι όμως δεν είναι ικανό ούτε αυτό το κατά τα άλλα σωστό συμπέρασμα, για να δικαιολογήσει από μόνο του μια τόσο μεγάλη μεταστροφή σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.
Θα μπορούσε λοιπόν να οφείλεται σε κάποιο ιδιοφυές επικοινωνιακό επιτελείο που κατάφερε σε μόλις έναν μήνα να δημιουργήσει ένα καλύτερο μήνυμα και να το επικοινωνήσει με καλύτερο τρόπο στους νέους ανθρώπους; Η απάντηση κι εδώ κατά την άποψη μου, είναι όχι.
Η επικοινωνία στο σύγχρονο πεδίο της κυριαρχίας του διαδικτύου και της τεχνολογικής εξέλιξης, αλληλεπιδρά και διαμορφώνει όντως ανθρώπινες συμπεριφορές, αλλά στην πολιτική, ποτέ δεν μπορεί να κυριαρχήσει. Η πολιτική θα είναι πάντα ένα βήμα μπροστά από την επικοινωνία, γιατί αυτή είναι που αλλάζει προς το καλύτερο ή το χειρότερο τις ζωές των ανθρώπων και δημιουργεί την πραγματικότητα που βιώνουν. Δεν γίνεται εν ολίγοις ούτε να υποβαθμίσουμε την επίδραση της επικοινωνίας, αλλά ούτε και να την αναγάγουμε σε καταλύτη των εξελίξεων.

Διαφορετικό διακύβευμα

Το αποτέλεσμα αυτό δεν μπορεί να εξηγηθεί με απλές αναλύσεις και βεβαιότητες. Είναι πολυπαραγοντικό και σύνθετο. Και από τη στιγμή που δεν μπορούμε να μπούμε στο μυαλό εκατοντάδων χιλιάδων νέων ανθρώπων και να καταγράψουμε τις σκέψεις τους, μπορούμε μόνο να κάνουμε εκτιμήσεις και ερμηνείες.
Το διακύβευμα των εθνικών εκλογών ήταν τελείως διαφορετικό από αυτό των ευρωεκλογών. Την επόμενη μέρα θα προέκυπτε η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός της χώρας. Αυτοί που θα διαμορφώσουν στον βαθμό που τους αναλογεί τις τύχες της χώρας και θα καθορίσουν τις ζωές των ανθρώπων της. Και μην ξεχνάμε ότι η πρώην κυβέρνηση, ήταν αυτή που νομοθέτησε το δικαίωμα ψήφου για τους 17χρονους, δείχνοντας τους έμπρακτα ότι τους εμπιστεύεται ώστε να διαμορφώσουν και αυτοί με την ψήφο τους την ίδια τους τη ζωή.
Ένα άλλο κρίσιμο στοιχείο είναι ότι στις εθνικές εκλογές οι νέοι μεταξύ 17 και 21 ετών, 527.00 περίπου στον αριθμό, ψήφιζαν για δεύτερη και όχι για πρώτη φορά. Και αυτό έχει μια σημασία να καταγραφεί. Οι περισσότερες αν όχι όλες, οι ποιοτικές έρευνες δείχνουν ότι οι νέοι άνθρωποι ψηφίζουν κυρίως με βάση το συναίσθημα, ενώ ένα μεγάλο ποσοστό τους, επιδιώκει να κάνει «αντισυστημικές» επιλογές. Αυτά τα παιδιά, όσο έχουν πολιτική μνήμη, θυμούνται για κυβέρνηση τους τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν από αντισυστημικό κόμμα της ελπίδας και της ανατροπής του 2012 και του 2015, έγινε για αυτά τα παιδιά μια συστημική επιλογή. Τόσο το περιεχόμενο και το ύφος όσο και τα μέσα της προεκλογικής εκστρατείας του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές δεν κατάφεραν να σπάσουν αυτή την αντίληψη. Φαίνεται ωστόσο πως στις εθνικές εκλογές αυτό επετεύχθη πιο αποτελεσματικά και εδώ παίρνει το μερίδιο που της αναλογεί και η επικοινωνιακή στρατηγική.
Οι νέοι άνθρωποι λοιπόν ψήφισαν για την ανατροπή. Σταθερά από το 2012 είναι η δύναμη εκείνη που δείχνει να εμπιστεύεται τον ΣΥΡΙΖΑ παρά τις διαφωνίες και τις ενστάσεις που διατηρεί αυτή η γενιά απέναντι σε όλο το πολιτικό σύστημα. Ο μετασχηματισμός του κόμματος, όπως δεσμεύθηκε ο Αλέξης Τσίπρας, θα πρέπει να εκκινήσει από αυτή τη συνθήκη. Οι νέοι ψηφίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ, στηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά δεν είναι οργανικό του κομμάτι. Γιατί δεν αρκεί να δώσεις δικαίωμα ψήφου στους 17ρηδες. Πρέπει να μετασχηματιστεί και ο ΣΥΡΙΖΑ σε ένα συλλογικό όχημα έκφρασης και αγώνα της νέας γενιάς.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet