Συλλογικά, δημοκρατικά και ψύχραιμα, χωρίς μισές αλήθειες



Του Νίκου Τσιγώνια

Προεκλογική περίοδος 2019: «στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ», «εκλογική συντριβή και μετεκλογική εξαέρωση για τον ΣΥΡΙΖΑ», «επιστροφή στο 4%», «επιτέλους φεύγουν».
Μετεκλογική περίοδος: ο καθένας επανακαθορίζει τους στόχους του. Η ΝΔ δεν επιτίθεται πια στο κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, φυσικά ούτε και στην κυβέρνηση, αφού δεν υφίσταται πλέον. Η ΝΔ επιτίθεται συντεταγμένα στις δημοκρατικές και κοινωνικές κατακτήσεις, που οι θυσίες και οι ανάγκες του λαού μαζί με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ εξασφάλισαν, μέσα μάλιστα στο βαθύ σκοτάδι των μνημονίων. Η ΝΔ διαλύει βασικά στοιχεία του κοινωνικού κράτους και του κράτους δικαίου. Αναμενόμενο.

Οι επιθέσεις συνεχίζονται

Κι όμως, η δοκιμασία των ασύμμετρων σφοδρών επιθέσεων, για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν φαίνεται να τελειώνει ποτέ. Υπάρχει άλλωστε το ΚΙΝΑΛ. Το ΚΙΝΑΛ ξεχνώντας ποιος είναι κυβέρνηση, ξοδεύει το 99% από τα βέλη του για να πλήξει όχι τη ΝΔ, αλλά την Αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ. Όμως αν αυτό, ακόμη και ως πολιτικά δυσνόητο, είναι εν μέρει εξηγήσιμο, τώρα ανοίγει μία ακόμη συζήτηση. Αυτή εμφανίζει ακόμη περισσότερα στοιχεία παραδοξότητας, καθώς αφορά το μετασχηματισμό και τη μετεξέλιξη, ή τη μη μετεξέλιξη, του ΣΥΡΙΖΑ. Και είναι ακόμη πιο παράδοξο, καθώς με επιθέσεις σφοδρότερες κι από αυτές της ΝΔ επιτίθενται στο κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς αντίπαλοι, ουδέτεροι και αδιάφοροι, αλλά μαζί τους και κέντρα δημοσιογραφικά και άλλα που υποτίθεται ότι πρόσκεινται στον ΣΥΡΙΖΑ, ορισμένα μάλιστα από τα οποία διεκδικούν συχνά έναν έστω και ημιεπίσημο ρόλο στην εκπροσώπησή του.
Μόνο σε μία δημοσιογραφική πολιτική ανάλυση, αυτή του Κώστα Βαξεβάνη στο Ντοκουμέντο, και με τον τίτλο «Αλέξη, ρίχ’ το» καταγράφονται μεταξύ άλλων και οι ακόλουθοι χαρακτηρισμοί. Χαρακτηρισμοί οι οποίοι απευθύνονται στο κόμμα -που ο ίδιος φαίνεται να στήριξε- και επίσης στις λειτουργίες, τα μέλη και τα στελέχη. «Ψευτοεπαναστάτες, επικίνδυνα γραφικοί, κομματικοί εχθροί του κοινωνικού ΣΥΡΙΖΑ, θλιβεροί φακίρηδες της ομφαλοσκόπησης, σκορπιοχώρι, το μεγάλο γήπεδο της βολικής θεωρητικής αναζήτησης, ποιος είναι ο γραμματέας του κόμματος; κανένας απ’ όσους αντιστάθηκαν στο αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο δεν τον γνωρίζει! κομματικοί ινστρούχτορες και μπουρδολόγοι, κομματική αποχαύνωση»!
Άμα έχεις τέτοιους φίλους, τύφλα να ‘χουν οι εχθροί, έρχεται αυτόματα στο μυαλό σου. Κι όμως παρά τους βαρείς, προσβλητικούς και άδικους χαρακτηρισμούς, ας αφήσουμε να υπάρχει το περιθώριο του λάθους. Ας δεχτούμε ότι δεν υπάρχει σκοπιμότητα και πως όλα εξηγούνται από ένα πραγματικό ενδιαφέρον, ίσως και από μία μερική άγνοια.
Ταυτίζομαι με πολλές συντρόφισσες και συντρόφους που αγχώνονται, λυπούνται, θυμώνουν, γιατί επιθυμούν με θέρμη μια άλλη ποιότητα και μια άλλη ισχύ για το κόμμα μας. Για το κόμμα που είναι η ανάσα μας, αλλά και η ελπίδα και η ασπίδα των πολλών απλών ανθρώπων. Με όλους αυτούς που επιθυμούν και προσπαθούν για ένα κόμμα λειτουργικό και μαζικό. Για ένα κόμμα αναγκαίο.
Πόσο μάλλον που δύο παραγράφους πριν αφήσαμε τη ΝΔ να οργανώνει αστραπιαία την επίθεση στα δικαιώματα και τις ελευθερίες των λαϊκών στρωμάτων, να επιχειρεί να καλύψει με την απόλυτη μιντιακή της υπεροχή κάτω από πέπλα σιωπής ή παραπληροφόρησης τη βίαιη προσαρμογή που επιδιώκει. Πόσο μάλλον τώρα, που ένα κόμμα ζωντανό σε άμεση και ευρεία επαφή με την κοινωνία, θα αποτελούσε το καλύτερο αντίδοτο στο τοξικό νεοφιλελεύθερο δάγκωμα.

Κόμμα ανοικτό ή κλειστό;

Ποτέ δεν επιθυμήσαμε ένα κόμμα κλειστό, ποτέ στη συντριπτική τους πλειοψηφία τα μέλη του κόμματος δεν αντιλήφθηκαν τον ΣΥΡΙΖΑ σαν ένα κλειστό κλαμπ και τη συμμετοχή τους σε αυτόν, στενά δεμένη με θέσεις, εξουσίες και προνόμια. Υπήρχαν και υπάρχουν εξαίρετοι αγωνιστές και αγωνίστριες, άνθρωποι συγκροτημένοι, ευαίσθητοι, πολύτιμοι έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ίσως ήλθε η στιγμή να ομολογήσουμε και δημόσια, ό,τι πολλές φορές συζητήσαμε μεταξύ μας. Ότι διστάσαμε συχνά δηλαδή, να προτείνουμε την ένταξη κάποιων απ’ αυτούς τους ανθρώπους στις οργανώσεις μας, όχι γιατί θα έριχναν το επίπεδο εμάς των εκλεκτών, αλλά αντίθετα από φόβο μήπως οι αφυδατωμένες, συχνά γερασμένες και ηλικιακά οργανώσεις μας, οι καθηλωμένες σε ακινησία, αλλά και αυτές οι αποφάσεις που πάντα έρχονταν από πάνω χωρίς συμμετοχή και συζήτηση, τους απογοήτευαν και διέψευδαν τις προσδοκίες τους.
Γιατί από το 2012 έως και σήμερα –κι αυτό δυστυχώς δεν καταφέραμε να το αλλάξουμε– οι αριστεροί και προοδευτικοί πολίτες, οι ταξικοί μας σύμμαχοι εναπόθεσαν όλες τις ελπίδες στην πολιτική τους εκπροσώπηση, βγαίνοντας από τη δράση και τους αγώνες. Γιατί έτσι κι αλλιώς, η αίγλη των κομμάτων και των νεολαιών εδώ και δεκαετίες είχε ξεφτίσει. Γιατί το χαλί της ιδεολογικής ηγεμονίας του αντιπάλου είχε στρωθεί και η νέα πολιτικοποίηση που φάνηκε να ανατέλλει τον χειμώνα του 2015, για τους γνωστούς λόγους δεν είχε συνέχεια.
Γιατί το καλοκαίρι του 2015 ένα μεγάλο μέρος του κόμματος κι ένα ακόμη μεγαλύτερο της νεολαίας βρέθηκαν εκτός, γιατί όσες και όσοι κάναμε την επιλογή να μείνουμε και να παλέψουμε, αργήσαμε να βρούμε το βηματισμό μας σε δρόμους στενούς και αποκλεισμένους από τις σφοδρές επιθέσεις και το μπούλινγκ της «άλλης αριστεράς». Αυτά δεν είναι μόνο ελαφρυντικά, είναι οι αντικειμενικές συνθήκες. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι μετά τον Αύγουστο του 2018, όταν η κυβέρνηση ξεκίνησε να εφαρμόζει στοιχεία της δικής της πολιτικής το κόμμα αναθάρρησε, ξαναμαζεύτηκε, βγήκε απ’ το καβούκι του –στο μέτρο του δυνατού αλλά βγήκε– στο δρόμο. Έδωσε με πείσμα τις πρόσφατες εκλογικές μάχες, βρήκε επαφές με νέους συντρόφους και φίλους, κατάφερε μετά από καιρό να δηλώσει και πάλι τη φυσική του παρουσία. Θα μπορούσαν να γραφτούν πολλές σελίδες για το κόμμα που θέλουμε και πρέπει ν’ αποκτήσουμε. Είναι όμως αδύνατο να το πετύχουμε απαξιώνοντας αυτό που έχουμε.

Θετική αποτίμηση

17%, 27%, 37%, 36%, 24%, 32%. Από τον Μάιο του 2012 μέχρι προχθές, επτά και πλέον χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ ψηφίζεται μαζικά ως το κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς και της ελπίδας. Απ’ το 2012 έως τον Γενάρη του 2015 συγκρότησε με τα βασικά του στελέχη μία μάχιμη κοινοβουλευτική ομάδα που έδωσε και κέρδισε κρίσιμες κοινοβουλευτικές μάχες, που σήκωσε πανό έξω από τη βουλή, που βγήκε στους δρόμους, που στήριξε παντού τα θύματα της κρίσης. Τον Γενάρη του 2015, αυτό το ίδιο μικρό οργανωτικά κόμμα συγκρότησε στην πλειοψηφία τους [μαζί με ΑΝΕΛ και Οικολόγους] με τα κομματικά του στελέχη, σε δύο εξαιρετικά κρίσιμες φάσεις, κυβερνήσεις που παρά τους συσχετισμούς, την απειρία και τα λάθη, κατάφεραν να αντιμετωπίσουν τα μύρια όσα. Έτσι μπορούμε σήμερα εμείς, αλλά κι ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, να αποτιμάμε θετικά αυτή την προσπάθεια.
Μέλη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν και είναι η Αχτσιόγλου, ο Βίτσας, ο Βούτσης, η Γεροβασίλη, ο Γαβρόγλου, ο Δρίτσας, ο Ηλιόπουλος, ο Ξανθός, ο Σκουρλέτης, ο Σταθάκης, ο Τζανακόπουλος, ο Σπίρτζης, ο Φάμελος, ο Φίλης, η Φωτίου, ο Χαρίτσης, και όλες, όλοι οι άλλοι. Στο όνομα της αριστεράς όλα αυτά τα στελέχη και πολλά ακόμη σε υπεύθυνες θέσεις και δημόσιους οργανισμούς αποτέλεσαν την ανθρώπινη υλική δύναμη αυτής της κυβέρνησης. Στο όνομα της αριστεράς, με τη στήριξη πλατιών λαϊκών μαζών, που βεβαίως δεν ταυτίστηκαν πάντοτε με την αριστερά, που πολλοί ήσαν κάποτε ΠΑΣΟΚ, ίσως οι περισσότεροι, που τεσσεράμισι χρόνια όμως αριστεροί υπουργοί, και ένα αριστερό κόμμα εκπροσώπησαν τις ελπίδες και τα συμφέροντά τους.
Στην αρχή αυτού του αναγκαίου διαλόγου καλό είναι να μην ξεχνάμε τη μισή αλήθεια.

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet