Η συμμετοχή του Μιχάλη Γρηγορίου στο Δ.Σ. της νέας ΕΡΤ αποτέλεσε ένα απ‘ τα πιο ενδιαφέροντα σημεία στην υπόθεση της ανασύστασης του ραδιοτηλεοπτικού φορέα. Έχοντας πίσω του πλούσια εργογραφία, που εκτείνειται από κύκλους τραγουδιών μέχρι πειραματικά έργα, ο γνωστός συνθέτης φαίνεται να είναι απ’ τους λίγους ανθρώπους που μπορούν να έχουν τόσο πλήρη εποπτεία της εγχώριας μουσικής δημιουργίας. Τις σκέψεις του για το μέλλον της ΕΡΤ εξέθεσε στην “Εποχή”.

Τη συνέντευξη πήρε
ο Γιάννης - Ορέστης Παπαδημητρίου

Από τη θέση σας στο ΔΣ της νέας ΕΡΤ, θα έχετε πλέον μεγαλύτερη επιρροή στη σχέση της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης με τη μουσική. Πώς σκέφτεστε να διαμορφώσετε αυτή τη σχέση;

Καταρχάς να υπενθυμίσω ότι στο νεο ΔΣ της ΕΡΤ θα είναι κι ο συνάδελφος Διονύσης Τσακνής, με τον οποίον σίγουρα θα προβληματιστούμε από κοινού πάνω σ’ αυτά τα ζητήματα. Σε κάθε περίπτωση, το ερώτημα ξεπερνάει τα ζητήματα της μουσικής. Αφορά τη χάραξη μιας γενικότερης πολιτιστικής πολιτικής που πρέπει να παίρνει υπόψη την κοινωνική διαστρωμάτωση στα ζητήματα του γούστου. Μιλάμε για μια δημόσια τηλεόραση που οφείλει να απευθύνεται στο ευρύτερο κοινό και τούτο σημαίνει ότι δεν πρέπει ούτε να κολακεύει το αγοραίο γούστο, αλλά ούτε να οδηγείται σε ελιτίστικους αποκλεισμούς. Προσωπικά, πιστεύω ότι σε όλα τα ζητήματα του πολιτισμού θα πρέπει να βρεθεί μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα σ’ αυτό που λέγεται «ποιότητα» και«επιμόρφωση» και σ’ αυτό που μπορεί και πρέπει να λειτουργεί ως καλώς εννοούμενη «αναψυχή» του κοινού.

Σκέφτεστε να διευρύνετε τα είδη μουσικής που θα φιλοξενούνται και προς ποιες κατευθύνσεις;
Προσωπικά δεν με απασχολεί τόσο η διεύρυνση των ειδών μουσικής, όσο το να προσφερθεί η δυνατότητα να φιλοξενούνται και να προβάλλονται συστηματικά εξαιρετικοί νέοι έλληνες μουσικοί, συνθέτες, σολίστες και μουσικά συγκροτήματα, που κινούνται σε όλα τα είδη, απ’ τη λεγόμενη «κλασική» και την τζαζ, μέχρι την παραδοσιακή και το ρεμπέτικο και τη «ροκ», από την μπαλάντα μεχρί τη μουσική δωματίου και τη συμφωνική μουσική. Υπάρχουν ένα σωρό τέτοιοι νέοι μουσικοί και στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη και στην επαρχία. Θα ήταν μεγάλη ικανοποίηση για μένα εάν συνέβαλα ώστε η νέα ΕΡΤ να μπορέσει να τους προσφέρει ενα σταθερό βήμα προβολής της δουλειάς τους.

Μια απ’ τις πιο πολυσυζητημένες επιμέρους υποθέσεις στο κλείσιμο της ΕΡΤ, αφορούσε τα μουσικά σύνολα. Θα επανέλθουν και με ποια μορφή;
Προφανώς θα επαναλειτουργήσουν τα μουσικά σύνολα, στις διάφορες μορφές τους -που περιλαμβάνουν βέβαια και τη χορωδία. Τούτο αποτέλεσε, άλλωστε, μια βασική πολιτική εξαγγελία και του πρωθυπουργού. Ωστόσο, τα θέματα αυτά θα καθοριστούν στις επί μέρους πτυχές και λεπτομέρειές τους κι από τις προτάσεις και τα οράματα όποιων αναλάβουν την καλλιτεχνική τους διεύθυνση και τον προγραμματισμό. Νομίζω πως η δουλειά του ΔΣ είναι να επιλέγει τα κατάλληλα πρόσωπα για τους κατάλληλους τομείς, χωρίς να παρεμβαίνει μετά σε κάθε τους βήμα. Αυτός ο καταμερισμός των δραστηριοτήτων κι η ανάθεση των ευθυνών ανά τομείς αποτελεί κανόνα σωστής λειτουργίας κάθε οργανισμού και κάθε εταιρείας.

Μια πτυχή της ελληνικής μουσικής ιστορίας που παραμένει λίγο-πολύ άγνωστη είναι αυτή της πειραματικής και ηλεκτρονικής μουσικής. Τα περισσότερα έργα -ανάμεσά τους και τα δικά σας- παραμένουν ανέκδοτα ή δεν έχουν επανεκδοθεί. Θα μπορούσε η ΕΡΤ να χρησιμεύσει με κάποιον τρόπο στην αρχειοθέτησή τους και στην προβολή τους στο ευρύ κοινό;
Μιλώντας γενικότερα, πιστεύω πως το ζήτημα της διάσωσης, της αρχειοθέτησης και ψηφιοποίησης όλων των πτυχών του ελληνικού μουσικού πολιτισμού περιλαμβάνεται εξ ορισμού στους στόχους της ΕΡΤ. Θα μπορούσε φυσικά να προβλεφθεί κάποια σειρά ειδικών εκπομπών που θα παρουσίαζαν αυτές τις πειραματικές απόπειρες άλλων εποχών, όχι μόνο στον τομέα της ηλεκτρονικής μουσικής, αλλά γενικότερα της λεγόμενης «πρωτοποριακής» μουσικής. Αυτό είναι κάτι που δεν θα ενδιέφερε ίσως το λεγόμενο «ευρύ» κοινο, θα ενδιέφερε όμως κάποιο περισσότερο εξειδικευμένο κοινό, κάτι που πρέπει επίσης να το σεβόμαστε στο πλαίσιο μιας σωστής πολιτιστικής παρέμβασης μιας δημόσιας τηλεόρασης Σε ό,τι αφορά βέβαια τα δικά μου έργα, είναι προφανές πως, για λόγους στοιχειώδους δεοντολογίας, θα ήμουν ο τελευταίος που θα διεκδικούσα και θα επέτρεπα να ασχοληθεί η ΕΡΤ μαζι τους!

Υπήρξατε επικεφαλής του τμήματος σοβαρής μουσικής της ΕΤ1, εντός του οποίου, ο «μύθος» λέει πως κρυβόταν ένα ελληνικό αντίστοιχο του BBC Radiophonic Workshop, ένα εργαστήρι ηλεκτρονικής μουσικής. Σε ποιο βαθμό αληθεύει αυτή η φήμη;
Πρέπει να σας πω ότι μιλάμε για δύο μύθους. Ο πρώτος αφορά στο ανύπαρκτο τμήμα «σοβαρής» μουσικής της ΕΤ1. Τουλάχιστον την εποχή όπου βρέθηκα εγώ για ένα μικρό διάστημα εκεί, δεν ανακάλυψα το παραμικρό ίχνος του! Αυτός είναι κι ο λόγος που ζήτησα πολύ σύντομα να φύγω και να ξαναγυρίσω στο Τρίτο Πρόγραμμα. Ο δεύτερος μύθος, περί ύπαρξης στην ΕΤ1 κάποιου εργαστηρίου ηλεκτρονικής μουσικής, είναι ακόμα πιο διασκεδαστικός και παραπέμπει στους περίφημους κροκόδειλους που υπήρχαν, λέει, στους υπονόμους της Νέας Υόρκης. Υποψιάζομαι ότι αυτός ο μύθος προέκυψε από τη σειρά «Το μουσικό εργαστήρι του Τρίτου» που είχα εγκαινιάσει στο Τρίτο Πρόγραμμα, όπου είχαν παρουσιαστεί κατά καιρούς και διάφορα έργα πειραματικής μουσικής. Τα έργα αυτά, όμως, τα έφτιαχναν οι ίδιοι οι μουσικοί στο σπίτι τους, αξιοποιώντας την τεχνολογία των Home Studios και η ΕΡΤ δεν είχε καμία ανάμειξη στην παραγωγή τους.

Ποια θεωρείτε πως είναι τα μεγάλα προβλήματα για τη μουσική δημιουργία στην Ελλάδα σήμερα, είτε απ’ την πλευρά των δημιουργών, είτε απ’ την πλευρά της αγοράς και του ακροατηρίου;
Ανοίγουμε εδώ ένα τεράστιο θέμα που σχετίζεται, αφενός, με τις ειδικές κοινωνικές και μορφωτικές συνθήκες της χώρας μας, που δεν επέτρεψαν την ανάπτυξη ορισμένων μορφών μουσικής, αφετέρου, με την καταστρεπτική επίδραση του σύγχρονου μαζικού πολιτισμού σε όλους τους τομείς της τέχνης, της επιστήμης και του στοχασμού. Ακόμα κι ο χαρακτηρισμός των έργων τέχνης ως «πολιτιστικών προϊόντων» που απευθύνονται σε κάποια «αγορά» εμπεριέχει στοιχεία χυδαιότητας και παρακμής. Πάντως, μιλώντας προσωπικά, αν και συνθέτης, με απασχολούν πλέον πολύ λιγότερο τα προβλήματα της μουσικής δημιουργίας στον τόπο μας και πολύ περισσότερο το πρόβλημα της μικροαστικοποίησης, του καταναλωτισμού, του νεοπλουτισμού και της χειραγώγησης των συνειδήσεων που οδηγεί σε απάθεια και σε καταστροφή των εννοιών της δημοκρατίας και της ανθρωπιάς. Αυτά τα φαινόμενα δεν συναντιούνται βέβαια μόνο στην Ελλάδα, ειναι διεθνή και οι συνέπειές τους δεν περιορίζονται στους τομείς της τέχνης και του πολιτισμού. Συντελούνται διαρκώς μπροστά στα μάτια μας εγκλήματα και γενοκτονίες. Μόνο στο Ιράκ υπήρξαν τα τελευταία χρόνια 1,5 εκατομμύριο νεκροί και 4 εκατομμύρια πρόσφυγες. Κάτι ανάλογο συμβαίνει σήμερα στη Συρία. Κι ενώ, όπου κι αν κοιτάξεις γύρω σου, συμβαίνουν διαρκώς τέτοιες φρικαλεότητες, τα χειραγωγημένα πρόβατα της «πολιτισμένης» Δύσης ασχολούνται με την... Εurovision!
Πρόσφατα άρθρα ( Πολιτισμός )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet