Μετά την τελευταία εκλογική αναμέτρηση, και το αποτέλεσμα του 32%, ο ΣΥΡΙΖΑ κατοχυρώθηκε ως ο δεύτερος βασικός πόλος στην πολιτική ζωή του τόπου, εκφράζοντας τα συμφέροντα ενός ευρέος τμήματος της κοινωνίας, και κυριαρχώντας στο χώρο της αριστεράς και της κεντροαριστεράς.
Η συσπείρωση μελών, αλλά και οπαδών του κόμματος, μετά το απρόσμενα χαμηλό 24% των ευρωεκλογών, η χαρισματική προσωπικότητα του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος τόλμησε να πάει στη φωλιά του λύκου και να βγει νικητής στην τηλεοπτική συνέντευξη, τα σωστά διλλήματα που τέθηκαν σε κοινωνικές ομάδες, απογοητευμένες, ακόμα και θυμωμένες με το ΣΥΡΙΖΑ, που όμως είχαν συνείδηση της ταξικής πολιτικής του κ. Μητσοτάκη, όλα αυτά, και άλλα πολλά, συνέτειναν στο εκλογικό αποτέλεσμα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως αξιωματική αντιπολίτευση

Ως αξιωματική αντιπολίτευση τώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ, έχει να ανταποκριθεί σε δύο βασικά καθήκοντα. Να επικοινωνήσει στο λαό τη δική του πρόταση για το μέλλον της χώρας, να αποκαλύψει την κρυφή ατζέντα της νέας κυβέρνησης και να κριτικάρει σκληρά κάθε αντιλαϊκή πολιτική της.
Ταυτόχρονα, ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να προχωρήσει σε συνέδριο και να βρει την ταυτότητά του, που να αλληλεπιδρά με το εκλογικό του σώμα, αλλά και να βασίζεται στις αξίες της Αριστεράς.
Το κόμμα όσο και αν διευρύνθηκε τα τελευταία χρόνια, παραμένει αναντίστοιχο σε μέγεθος με τη λαϊκή βάση όπως εκφράζεται στις εκλογικές αναμετρήσεις.
Ένα μεγάλο αριστερό, προοδευτικό κόμμα, σε ποσοστά του 32 και 35%, με πολλές διαφορετικές κοινωνικές ομάδες που προσβλέπουν σε αυτό, χρειάζεται επεξεργασία της πολιτικής του, να συνθέτει τις διαφορετικές απαιτήσεις και συχνά εσωτερικές συγκρούσεις μεταξύ των λιγότερο ευνοημένων, τα ποικίλα και όχι πάντα συμβατά συμφέροντα των διαφόρων διαστρωματώσεων της λεγόμενης μεσαίας τάξης.
Χρειάζεται να συνομιλεί με το λαό, ακούγοντας προσεκτικά παράπονα και διαψεύσεις, χωρίς όμως να ξεχνά πως η αριστερά διαπαιδαγωγεί το λαό, με αξίες ανθρωπισμού και συλλογικότητας, με σεβασμό πάντα στην ατομικότητα και στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, και δεν αοριστολογεί σε βασικά θέματα ρατσισμού, μισαλλοδοξίας, σεξισμού, δημοκρατίας, κοινωνικής δικαιοσύνης, φοβούμενη να μη χάσει ψήφους.
Ακόμα πιο σημαντικό είναι να βρεθούν δίαυλοι επικοινωνίας με τη νεολαία, που μας έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης, ή έστω ανοχής, σε ποσοστό 40%. Η νεολαία του διαδικτύου και του κινητού, αλλά συγχρόνως η νεολαία των διαψευσμένων ονείρων και του αβέβαιου μέλλοντος. Η νεολαία της ατομικότητας, του ανταγωνισμού, αλλά συγχρόνως η νεολαία που διψά για στόχους και ιδανικά που την υπερβαίνουν. Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να γίνει μια έρευνα για το κοινωνικό και προσωπικό στάτους αυτού του 40% των νέων που διάλεξαν αριστερά: μόρφωση, ενασχόληση, καθημερινότητα, τρόπος ζωής.
Και βέβαια στη σωστή παρατήρηση, πως νέα στελέχη μπορούν να επικοινωνήσουν πιο εύκολα με τους νέους, μιας και έχουν κοινή γλώσσα, έστω και αν αυτό είναι το Ίνσταγκραμ, ή τα μηνύματα στο κινητό, πρέπει να μην ξεχάσουμε πως κάθε γενιά, θέλει να έχει πρότυπα κάποιους μεγαλύτερους, που δίνουν απαντήσεις σε αγωνιώδη ερωτήματα, ηθικά, υπαρξιακά, με την ίδια τη ζωή τους. Αν κόψουμε το νήμα που συνδέει τις γενιές, θα έχουμε κοινωνικά φαινόμενα ανάλογα του Άρχοντα των Μυγών.

Οι αδιαπραγμάτευτες αξίες της Αριστεράς

Ποιες είναι οι αδιαπραγμάτευτες αξίες ενός, είτε μεγάλου είτε μικρού, κόμματος της Αριστεράς; Ένα κόμμα που βλέπει την κοινωνία από κάτω προς τα πάνω, προσπαθώντας να εφαρμόσει μια πολιτική, που αφορά όλους τους πολίτες. Αντιμετωπίζει τα αιτήματα και τις ανάγκες όλων, συνθέτοντάς τα και συμφιλιώνοντας τις διάφορες κοινωνικές ομάδες που μαλώνουν μεταξύ τους πώς θα μοιράσουν τη φτώχεια, αντί να διεκδικήσουν δικαιότερο μοίρασμα του πλούτου.
Ανταποκρίνεται στα όνειρα των πολιτών. Δεν επιτρέπει συναλλαγές προσωπικές, αλλά συλλογικές διαπραγματεύσεις. Δεν κάνει διάκριση σε μικρή και μεγάλη διαφθορά. Δεν προκρίνει τα ρουσφέτια, αλλά έχει ευήκοον ους στο πρόβλημα οιουδήποτε ανθρώπου. Και φυσικά κοινωνικών, όχι συντεχνιακών, διεκδικήσεων. Θέλει συλλογικές αποφάσεις, δημοκρατία μέσα στο κόμμα. Και κυρίως λειτουργία του κόμματος με διάλογο, συνθέσεις απόψεων, όσμωση μεταξύ των διαφόρων ομάδων, τάσεων, πολιτικών προελεύσεων. Όχι μέλη-ψηφοφόροι, ούτε μέλη αφισοκολλητές. Ένα κόμμα αρχηγικού τύπου, πρόσκαιρα μπορεί να λύσει προβλήματα, με γρήγορες και εμπνευσμένες αποφάσεις ενός μεγάλου ηγέτη. Μακροπρόθεσμα, όμως, θα φτωχύνει την εικόνα του κόμματος στον κόσμο, μιας και θα πάψουν να προβάλλονται οι ιδέες ενός συλλογικού διανοούμενου -και με ιδέες κέρδιζε το σεβασμό της κοινωνίας η Αριστερά. Αλλά και θα στραγγίξει το πάθος και την ορμή ενός ηγέτη μέσα στη μοναξιά του άκριτου θαυμασμού.
Είναι πολύ γλαφυρή η παρομοίωση του Αλέξη Τσίπρα για το νέο κόμμα ως ένα δένδρο με τις ρίζες του στην Αριστερά και νέα, όλο και περισσότερα, κλαδιά, που φουντώνει και ανθίζει και μεγαλώνει.
Και οι άνθρωποι που κράτησαν αυτή την Αριστερά και τις αξίες της και έφτιαξαν το κόμμα που κέρδισε την εμπιστοσύνη του 1/3 του εκλογικού σώματος, είναι έτοιμοι να συμβιώσουν με τον κόσμο που έρχεται στο κόμμα, να ακούσουν και να μάθουν, αλλά και να μεταδώσουν το όραμα της μικρής Αριστεράς για μια δίκαιη και ανθρώπινη κοινωνία.

Ρία Καλφακάκου
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2023 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet